Oostendenaars schitteren op rode loper voor première film Hazegras, lovende reacties op film die identiteit van Hazegras toont

De meer dan 20 acteurs zijn buurtbewoners die schitteren. © efo efo
Edwin Fontaine
Edwin Fontaine Medewerker KW

De film Hazegras is een mooie sociale identiteitskaart van de wijk Hazegras. Nicolas Daenens levert met deze middellange film een mooi visitekaartje af. “We hebben nu al drie mooie films over het sociaal weefsel in de stad. Ons volgende project is een opera”, zegt Hans Dewitte. Maar er zijn meer plannen. Ook naar de politiek.

“Uit mijn jeugd herinner ik me de wijk goed. Er waren 10 winkels en 5 bioscopen. Ik bewaar mooie herinneringen aan mijn jobstudententijd bij de plaatselijke kruidenier toen ik flessen sterke drank moest leveren in de bordelen”, zegt cultuurschepen Bart Plasschaert. En dat is ook de problematiek die aan bod komt : nog slechts één café en een bordelenstraat die binnenkort ook tegen de vlakte gaat voor een nieuwbouw. Toch leeft er heel wat: de wijkwerking en café Ramblas waar gezorgd wordt voor contact.

Nicolas Daenens brengt het mooi in beeld : verhalen over mensen die alleen zijn, gezelschap zoeken, kwetsbaar zijn en uiteindelijk elkaar vinden. In een decor van het fictieve Radio Hazegras tonen de verhalen (gebaseerd op waargebeurde feiten) eenzaamheid, warmte en verdriet. Maar ook flink wat humor : van ongemanierde kinderen aan tafel tot een cameo van Bart Tommelein die verbaasd opkijkt als een vrouw met een volle winkelkar drank naar huis wandelt.

De film maakt een mooie mix tussen het Oostendse dialect, het Nederlands van de aangespoelden en het Engels uit de prostitutiebuurt. De meer dan 20 acteurs zijn buurtbewoners die schitteren : van Geert Ollieuz (die wel erg rad van tong is) tot Anita Desport die op onnavolgbare wijze een oma neerzet die haar kleinkinderen niet ziet. Niko Geldof, die de wijk al 20 jaar op de kaart zet, is (net) niet te zien maar wel aanwezig met de hoofdprijs van een bingo : een jaar gratis frieten.

Film gaat op reis

Hazegras is te kort voor een langspeelfilm en te lang voor een kortfilm. Regisseur Daenens noemt het een ‘middellange’ film. “De moeilijkheid was om iedereen die meewerkte in de deze ‘ensemble’-film te krijgen.” Vier volle zalen hebben de première bijgewoond en erg warm onthaald. Hazegras gaat nu toeren : in de eerst maanden in de Oostendse ontmoetingscentra, later in Vlaanderen en op kortfilmfestivals. Daar wordt het Engels van de prostituees nog een troef. Bij initiatiefnemer vzw Klein Verhaal is Hans Dewitte tevreden : “We konden het DNA van de wijk tonen en ik ben erg blij met het resultaat. We hebben nu al 3 films en het zou goed zijn als we de politici die na oktober de stad willen besturen eens confronteren met de thematieken en hoe ze een oplossing kunnen bieden voor de problematieken van de buurten.”

Opera

Het volgende project van Klein Verhaal is een opera waarvoor eind 2024 workshops starten. “Daarvoor gaan we in zee met Bavo en Yves Defurne en Peter Vermeersch. Thema wordt de ‘Brave New World’ waarbij we nagaan hoe de wereld er morgen kan uitzien. De première komt er in de zomer van 2026 in Oostende. We werken ook samen met All Arias om die in Vlaanderen ook op te voeren. We zullen de opera kunnen opvoeren in zalen, maar ook op het dorsplein zodat we het kunnen ontsluiten voor het brede publiek”, zegt Dewitte. (efo/foto efo)

Jean-Marie en Marie-Christine

“Ik speelde mee in hun vorige film”, zegt Jean-Merie Bolle die samen met echtgenote Marie-Christine Bogaert de première bijwoonde. “Ik heb lang op het Hazegras gewoond en het is herkenbaar. De film is getoetst aan de realiteit zoals het hoerenkwartier. Mensen leven kort bij elkaar maar zijn toch soms eenzaam. Niettegenstaande er zoveel volk woont, kunnen er achter elke voordeur drama’s gebeuren.” Jean-Marie vergelijkt : “Dit is nu zijn vierde film en hij verbetert alsmaar. De film heeft me gepakt.”

Didier en Frieda : “Petekind speelt mee”

Didier Ramoudt en Frieda Tourlemain waren erg enthousiast na de première. “Mijn petekind Gracie-Lou speelde mee in de film en dus kon ik hier niet ontbreken”, zegt Didier trots. “Het scenario is erg goed, makkelijk te volgen en bevat humor. Ik ken de wijk uiteraard zeer goed want mijn neef woonde in de Fortuinstraat waar ik als kind vaak ging spelen. De film toont ook heel goed waar de wijk nu mee worstelt zoals eenzaamheid bij oudere inwoners. Ik vind Hazegras een aanrader.” (efo)