Piet Lombaerts is het als advocaat gewoon om met conflicten om te gaan. Hij was dan ook goed voorbereid op zijn job als onpartijdig voorzitter van de gemeenteraad. Althans, dat dacht hij. "Eigenlijk hebben ze mij gewoon in het diepe bad gegooid, zonder zwembandjes", lacht hij. "Tot 2012 was ik zelfs nooit politiek actief geweest. Ik was natuurlijk wel geïnteresseerd, ik volgde De Volksunie, later N-VA, en kon je vertellen wie de burgemeester en een paar schepenen waren. Maar verder dan dat ging het niet."
...

Piet Lombaerts is het als advocaat gewoon om met conflicten om te gaan. Hij was dan ook goed voorbereid op zijn job als onpartijdig voorzitter van de gemeenteraad. Althans, dat dacht hij. "Eigenlijk hebben ze mij gewoon in het diepe bad gegooid, zonder zwembandjes", lacht hij. "Tot 2012 was ik zelfs nooit politiek actief geweest. Ik was natuurlijk wel geïnteresseerd, ik volgde De Volksunie, later N-VA, en kon je vertellen wie de burgemeester en een paar schepenen waren. Maar verder dan dat ging het niet."Maar uiteindelijk kregen nieuwsgierigheid en de drang naar engagement de overhand. "Ik heb in 2012 een mail gestuurd naar Bart De Wever. Hoofdzakelijk omdat ik geen idee had wie van de partij ik hier in Kortrijk kon aanspreken. Tot mijn grote verbazing kwam daar vrij snel een positieve reactie op. Uiteraard kreeg ik meteen de vraag om op een lijst te staan, maar daar was het mij niet om te doen, ik zag mijn kop gewoon niet op zo'n affiche. Ik wilde liever mijn expertise delen achter de schermen want je moet toch speciaal ineenzitten om aan politiek te doen, dacht ik toen." Piet wees het voorstel om op de lijst te staan voor de provincieraadsverkiezingen in 2012 dan ook af. "Maar een paar maanden later las ik in Knack een artikel over de vete tussen de families Dejaegere en De Bethune en besliste ik dat ik echt iets wilde bijdragen. Ik heb dan gezegd dat ze mij op een lijst mochten zetten. De plaats deed er niet toe, ik ging ervan uit dat ik ergens in het midden zou eindigen.""Voor ik het wist, stond ik op de 3de plaats voor de gemeenteraadsverkiezingen op de N-VA-lijst en raakte ik verkozen. Op dat moment had ik zelfs nog nooit van Rudolf Scherpereel (toen lijsttrekker van N-VA, red.) gehoord. Schepen worden zag ik bovendien niet zitten omdat ik dan op korte tijd mijn job zou moeten opgeven. Voorzitter van de gemeenteraad leek mij dus op het lijf geschreven, maar ik wist niet waar ik aan begon." (lacht) En daar zit je dan in een zaal vol volk tussen Vincent Van Quickenborne (toen Open VLD, vandaag Team Burgemeester) en Stefaan De Clerck (CD&V) die op dat moment elkaars bloed wel konden drinken. "Toch had ik nooit echt stress voor tussenkomsten. Steve Vanneste (ex-N-VA, ex-Vlaams Belang) was denk ik mijn lastigste klant. Vooral naar An Vandersteene (N-VA) kon die heel hard uithalen, maar hij hield zich wel steeds aan de regels van het spel. Ik heb een horloge dat mijn hartslag meet en daar kon je perfect op zien wanneer er in de gemeenteraad werd gediscussieerd. (lacht)Ik werd dikwijls aangesproken door zowat elke partij dat ik de andere te veel of net te weinig spreektijd had gegeven. En zo lang ze allemaal komen klagen, heb je volgens mij het evenwicht goed bewaard.""Wat mij eigenlijk het meest stoorde, was dat je als voorzitter neutraal, en dus politiek monddood, bent. Terwijl je als advocaat net getraind bent om in te grijpen als je iemand zever hoort verkopen. Ik heb dikwijls op mijn tanden moeten bijten, zelfs tijdens tussenkomsten van de meerderheid. Maar als ik terugkijk, ben ik tevreden, onder meer op de aanpassing van het huishoudelijk reglement, de aanstelling van de ombudsman, het invoeren van de publieksvragen aan het begin van de gemeenteraad, de gemeenteraden "on-the-move" en de invoering van de hamerpunten.