Het was zondagochtend en de helft van Tielt lag nog te dromen. Ik was om brood geweest en keerde - zoals altijd - terug langs de Patersdreef, die mooiste plek van onze stad. Zelden had ik er de kleuren zo intens gezien: de herfstbladeren schreeuwden hun geluk uit, de kasseien glinsterden en voor mij liep een klein meisje aan de hand van haar vader. Ik ging langzamer wandelen, omdat ik dit gelukstafereel wilde blijven aanschouwen, en meteen dacht ik: dat moet ik vaker doen, de pas inhouden, want dan zie je zoveel meer dan je had verwacht.

Het meisje hielde de hand van haar vader stevig vast maar loste die plots: ze wilde stappen op de verhoogde boordsteen aan de graskant. Ik werd terug in de tijd gekatapulteerd, toen ik net hetzelfde deed aan de hand van mijn vader. Voor kinderen is de kleinste verhoging in het wegdek een bron van geluk: het is spannend, want ze moeten hun evenwicht bewaren, en het is gevaarlijk, want ze kunnen eraf vallen. Kinderen zijn minder bang voor gevaar dan volwassenen. Dat maakt hen kwetsbaar, maar tegelijk leert het hen om de wereld te ontdekken.

Er is kijken en er is zien. Zien kost wat meer tijd, maar levert zoveel meer kleine gelukjes op

Zouden we dat als volwassenen ook niet wat vaker moeten doen, de wereld ontdekken? Als ik door mijn raam naar beneden kijk, zie ik mensen vooral met gehaaste pas naar de winkel of hun auto snellen. Ja, het leven kan druk zijn, maar moeten we er niet elke dag minstens één keer voor zorgen dat we pauzeren, in het rond kijken en met een andere blik naar datgene kijken wat we al zo vaak gezien hebben? Heeft u al eens goed gekeken naar de prachtige gevel van het oude postgebouw in de Kortrijkstraat? Heeft u in dezelfde straat al een paar seconden stilgestaan bij de etalage van Coiffure Myriam, die telkens weer weet te verbazen met haar creativiteit?

In het dagelijkse leven kijken we vooral. Maar er is kijken en er is zien. Zien kost wat meer tijd, maar levert zoveel meer kleine gelukjes op.