Sereniteit kan heel indrukwekkend ogen. Dat is zeker zo voor een begraafplaats in de herfst, als groen, donkergeel en bruin het grijs overnemen. In Hooglede is dat het geval op de Duitse verzamelbegraafplaats. Weg van het centrum, waar er geen plaats meer was voor de vele Duitse doden van WO I. Er liggen er 8.241 begraven. Soms rijdt...

Sereniteit kan heel indrukwekkend ogen. Dat is zeker zo voor een begraafplaats in de herfst, als groen, donkergeel en bruin het grijs overnemen. In Hooglede is dat het geval op de Duitse verzamelbegraafplaats. Weg van het centrum, waar er geen plaats meer was voor de vele Duitse doden van WO I. Er liggen er 8.241 begraven. Soms rijdt er nog eens een auto met een Duitse nummerplaat door de gemeente, maar het is nu een plek waar de stilte en soberheid meer dan ooit overheersen. Als geen ander wordt dat gesymboliseerd in het zogeheten onthaalpaviljoen, dat ironisch genoeg door het grijs net opvalt.Het oogt monumentaal en toch zit er een toilet in. Het ziet er eenvoudig uit en toch kostte het zoveel als een gemiddelde villa.Het had klaar moeten zijn voor de grote herdenking van WO I, maar raakte pas begin vorig jaar af. En toch heeft het iets fascinerends. Drie aannemers braken hun tanden op de dakconstructie en de wilde kleurrijke bloemen groeien door de spleten van de betonvloer errond, die erg toepasselijk 'Breekbaar land' werd genoemd door de architect. Dezelfde overigens die eerder al de befaamde 'doorkijkkerk' in Borgloon en het labyrint aan C-Mine bedacht. Maar wie goed kijkt, ziet hoe het paviljoen een moderne versie is van de gedenkgalerij op het kerkhof zelf, een boogscheut verder. De stenen voor dat gebouw haalden ze 80 jaar geleden van een Duits paviljoen op de wereld-tentoonstelling in Parijs. Voor het nieuwe paviljoen zochten ze de aarde in de Westhoek, als een eerbetoon. Het heeft iets vreemds en vertrouwds tegelijkertijd. Sereen en indrukwekkend.