Als je dag in, dag uit in Kortrijk rondloopt, zou je ervan uitgaan dat je na jaren zowat alle bekende Kortrijkzanen bent tegengekomen. En toch is het die dag in Pand.A de eerste keer dat ik Cathy Bertel in levenden lijve zie. Ze is blond, terwijl ik dacht dat ze donker was. Haar ballen ken ik natuurlijk wel. Die kleurrijke constructies die met haken en ogen aan elkaar hangen. Eigenlijk zijn het netten met ballen die zijn afgedekt met een patchwork van gehaakte lappen.

De gigantische haakwerken kleuren zomerfestijnen in binnen- en buitenland, tot groot jolijt van het jonge volk. En ter streling van het oog van al wie wat kleur in het decor houdt. Cathy komt wel vaker in de media en moet daar niet veel moeite voor doen. "Want mensen lezen wel graag hoe je met iets simpels als haken je brood kunt verdienen, en hoe je van je hobby je beroep kunt maken." Enkele van die verhalen had ik ook gelezen. En eenmaal ik aan de praat geraak met de dame achter 'De Draad', lijkt het alsof ik haar al 1000 jaar ken.

Ze drukt zich uit in een Kortrijks zoals dient gesproken gesproken te worden. Ze heeft het over een 'skoere' en een 'bleine', en ze vertelt terwijl ze aan het haken is. Want ze kan alles terwijl ze haakt: tv kijken, lezen en ze is zelfs niet zeker dat ze niet haakt in haar slaapt. Gevraagd naar wat ze in de toekomst wil doen, zegt ze: 'Haken, ik doe dat zo graag, dat ik niets anders meer wil doen.'