Het is een stralende zomerdag als we afspreken. Op het terras van het Chalet des Bruyères, zijn horecazaak, hoor je alleen vogels fluiten. Het Pays des Collines is een mooi stukje heuvelend Wallonië, dat zich uitstrekt tot in Ath.
...

Het is een stralende zomerdag als we afspreken. Op het terras van het Chalet des Bruyères, zijn horecazaak, hoor je alleen vogels fluiten. Het Pays des Collines is een mooi stukje heuvelend Wallonië, dat zich uitstrekt tot in Ath."Als jonge gast heb ik wel jarenlang pinten getapt in toenmalig muziekcentrum De Hoop in Waregem (lachje), maar toegegeven het is een grote verandering. Enig toeval speelt er ook wel in mee. Kijk, ik woon al acht jaar in Amougies, op een paar kilometers van Orroir, en het was tijdens een wandeling bovenop de Kluisberg dat mijn vrouw en ik het Chalet des Bruyères hadden gezien aan de Enclus du Haut. We waren er meteen weg van en zagen er mogelijkheden in.""Mijn vrouw dacht dat dit wel iets zou zijn voor een theehuisje. Uiteindelijk hebben we er een eetcafé van gemaakt, omdat ik dacht dat een theehuisje op zich te weinig zou aanslaan. Even voordien had ik al mijn optiek in Waregem verkocht.""Le Chalet des Bruyères was lange tijd de conciërgewoning bij een populair hotel. Dat hotel is inmiddels al tientallen jaren afgebroken, maar het is dus inderdaad een overblijfsel uit een glorierijk verleden toen het hier wemelde van ontspanningsmogelijkheden. Het Chalet des Bruyères hebben we grondig gerenoveerd, maar met behoud van zijn oorspronkelijke karakter. Het pand is 114 jaar oud.""Ik heb nog altijd veel vrienden in Waregem en ik zie die hier toch regelmatig opduiken. Het is ook maar 20 kilometer ver en velen komen met de fiets of de e-bike. We zien hier meest Vlamingen, maar er springen ook veel Walen en zelfs Noord-Fransen binnen. De burgemeester en zijn schepenen van Mont de l'Enclus (gemeente waarvan Orroir een deelgemeente is, red.) zijn hier ook al iets komen drinken. Het gemeentebestuur hier is echt wel blij met de komst van de Vlamingen en de burgemeester spreekt trouwens voortreffelijk Nederlands.""Jazeker al moet je de Walen natuurlijk wel een beetje leren kennen. De mentaliteit is anders dan die van ons, West-Vlamingen. Bij hen is het allemaal meer à l'aise (op het gemak, red.). Dus dat was even aanpassen, maar die mentaliteit heeft terzelfder tijd een zekere charme. Ik heb er inmiddels van geleerd dat het echt niet altijd nodig is om druk druk bezig te zijn zoals wij West-Vlamingen het gewoon zijn.""Een beetje wel, want we zijn enkel open op vrijdag, zaterdag en zondag. Bovendien werken ook mijn vrouw en haar dochter Michelle mee. Dat betekent dat ik de andere dagen toch wel voor een groot stuk vrij heb en andere dingen kan doen.""Waregem is een bruisende stad waar je alles binnen handbereik hebt, terwijl het hier enige moeite kost om een bakker te vinden. Vroeger zou ik het daar wat lastiger mee gehad hebben, nu niet meer. Kijk ik heb jarenlang een bruisend leven geleid, als ik het zo mag zeggen, maar nu mag het er voor mij best wel wat rustiger aan toe gaan.""Ik koester nog altijd die periode in de jaren 70 en 80 toen ik vrijwilliger en dj was bij de vzw Kluisterklaar, de organisatie achter toenmalig muziekcentrum De Hoop in de Stationsstraat. Jan De Cock was in die tijd de bezielende inspirator. Hij slaagde er in om de grootste Belgische bands naar De Hoop te halen en soms kon hij ook vrij grote buitenlandse namen boeken. Met een groepje vrijwilligers hielpen we dat allemaal mee in goede banen leiden.""Bovendien kregen we de ruimte om in de zaal van De Hoop fuiven te organiseren, waar vooral punk en new wave te horen was. Aanvankelijk was dat voor de spreekwoordelijke 'twee man en een paardenkop', maar na verloop was het kot hier te klein. Heerlijke tijd was dat. Overigens hadden we de opbrengst van die fuiven echt wel nodig om de optredens te helpen financieren. Jan zag het soms wel heel erg groot (lacht).""Helaas niet en dat vind ik toch een leegte in Waregem. Figuren als Jan De Cock duiken ook niet om de haverklap op. Hij ontpopte zich toen als een onwaarschijnlijk creatieve geest. Helaas miste hij toch wat het zakelijke instinct om alles te goed te laten ronddraaien. Uiteindelijk is de zaak over de kop gegaan. Ik ben wel trots deel te hebben uitgemaakt van die ploeg die de optredens en fuiven mee tot stand bracht.""Dat we de zangeres Nico hebben laten optreden in De Hoop blijft toch een stunt van formaat. Jan had dat weer maar eens kunnen regelen. Je moet je dat eens indenken. Een artieste van dat formaat, ooit aan de slag bij de legendarische Velvet Underground, die een kleine tournee deed en behalve in Londen en Parijs ook even naar Waregem kwam afgezakt (lacht). Als ik terugdenk aan die avond, krijg ik nog altijd kippenvel.""Ik heb er in elk geval hele mooie jaren gekend. Omdat mijn vader tientallen jaren lang secretaris was bij het toenmalige Essevee Waregem was ik al als jonge snaak kind aan huis in het stadion. Later deed ik er als vrijwilliger ook allerlei jobs tot ik in het bestuur ben beland.""Het einde van SV Waregem was een hele trieste tijd en nadien heb ik bij de vorming van die fusie net iets te veel mijn nek uitgestoken. Een aantal die-hard-fans hebben me mijn engagement daarin serieus kwalijk genomen. Sommigen verweten me de ziel van de club te hebben verkocht. Ik heb toen mails ontvangen waarin ik echt bedreigd werd. Sommigen lieten me weten dat ze me zouden weten te vinden.""Die storm is maar gaan liggen toen duidelijk werd dat die fusie een succes werd en het eerste elftal jaar na jaar kampioen werd en zo snel opnieuw de promotie maakte naar eerste klasse.""De professionalisering van de club heeft me de das omgedaan. In het begin had je hier een ploeg van amateurs die tot in Europa grote successen behaalde. Het was een plezier toen om - als vrijwilliger - mee te werken in het bestuur. Op zeker ogenblik begon Zulte Waregem evenwel over de hele lijn te professionaliseren en voor vrijwilligers op sleutelposities was er plots geen plaats meer. Het bestuur eiste dat je op bepaalde tijdstippen op de club aanwezig was maar ik kon dat als opticien met een eigen zaak niet maken. Dus ben ik noodgedwongen opgestapt. Dat kwam hard aan en het heeft lang geduurd voor ik daar over was. Inmiddels is die frustratie wel weggeëbd." (Freddy Vermoere)