Ze deden dat op gepast wijze en zongen onder meer 'Requiem Aeternam' - eeuwige rust - bij haar kist in de Sint-Bavokerk in Watou. "Requiem Aeternam heeft ze zelf ontelbare keren gezongen", vertelt Bernard Deheegher, organisator van het Internationaal Gregoriaans Festival van Watou.

"Ons dorp vormt een rode draad doorheen het leven van Yvette: ze groeide op, liep school, woonde, werkte en leefde intens in Watou. Ze was lid van de lokale toneelvereniging en had een diepe band met veel inwoners. In haar omgang straalde ze vriendelijkheid en zelfvertrouwen uit en haar ogen glimlachten bij elke ontmoeting.

Yvette stond in 1978 mee aan de wieg van de Schola Cum Jubilo en van het Internationaal Gregoriaans Festival van Watou. Het Gregoriaans was voor haar de kortste weg naar God. Ze was bijzonder gelukkig om enkele jaren geleden met het koor te kunnen zingen op de gewijde plaatsen van het Heilig Land en Rome. Ze toonde ijzersterke wilskracht als verantwoordelijke van de keukenploeg van het festival. Yvette wilde dat elk editie slaagde en werkte dit jaar het festival volledig af.

Niemand merkte iets totdat ze zich een paar weken later liet onderzoeken en de diagnose te horen kreeg. Vanaf dan ging het vrij snel bergaf. Ze had gehoopt op een langere levensherfst. Eenmaal alle medische hoop was opgegeven, kon ze dankzij de intense zorgen van haar kinderen en familie naar huis terugkeren om er in haar vertrouwde omgeving afscheid te nemen, gesteund door de laatste sacramenten. Yvette had een diepe verering voor Onze Lieve Vrouw. Het is symbolisch sterk dat ze op 8 december, feest van Maria Onbevlekt Ontvangen, ten grave werd gedragen. Met zo'n palmares zal ze wellicht heel welkom zijn hierboven."

(TP)

Ze deden dat op gepast wijze en zongen onder meer 'Requiem Aeternam' - eeuwige rust - bij haar kist in de Sint-Bavokerk in Watou. "Requiem Aeternam heeft ze zelf ontelbare keren gezongen", vertelt Bernard Deheegher, organisator van het Internationaal Gregoriaans Festival van Watou. "Ons dorp vormt een rode draad doorheen het leven van Yvette: ze groeide op, liep school, woonde, werkte en leefde intens in Watou. Ze was lid van de lokale toneelvereniging en had een diepe band met veel inwoners. In haar omgang straalde ze vriendelijkheid en zelfvertrouwen uit en haar ogen glimlachten bij elke ontmoeting. Yvette stond in 1978 mee aan de wieg van de Schola Cum Jubilo en van het Internationaal Gregoriaans Festival van Watou. Het Gregoriaans was voor haar de kortste weg naar God. Ze was bijzonder gelukkig om enkele jaren geleden met het koor te kunnen zingen op de gewijde plaatsen van het Heilig Land en Rome. Ze toonde ijzersterke wilskracht als verantwoordelijke van de keukenploeg van het festival. Yvette wilde dat elk editie slaagde en werkte dit jaar het festival volledig af. Niemand merkte iets totdat ze zich een paar weken later liet onderzoeken en de diagnose te horen kreeg. Vanaf dan ging het vrij snel bergaf. Ze had gehoopt op een langere levensherfst. Eenmaal alle medische hoop was opgegeven, kon ze dankzij de intense zorgen van haar kinderen en familie naar huis terugkeren om er in haar vertrouwde omgeving afscheid te nemen, gesteund door de laatste sacramenten. Yvette had een diepe verering voor Onze Lieve Vrouw. Het is symbolisch sterk dat ze op 8 december, feest van Maria Onbevlekt Ontvangen, ten grave werd gedragen. Met zo'n palmares zal ze wellicht heel welkom zijn hierboven."(TP)