Door Jan Steenhoudt
...

Door Jan SteenhoudtZijn dochter had dat lumineuze idee niet zomaar in haar hoofd gehaald, zei de Krak van Spiere-Helkijn nog hoofdschuddend, maar had het afgekeken van zijn neef, die sinds jaar en dag de dodentocht uitliep met zijn dochter. "En toen zei ze: papa, jij en ik gaan dat ook doen! Ik zei nog, jij zotte, waarom zouden we dat doen? Maar uiteindelijk zijn we er toch maar aan begonnen. Zomaar, zonder voorbereiding, want professioneel heb ik het redelijk druk en ook m'n vrije tijd is vrij volzet. Bovendien ben je al vlug een eind weg als je gaat gaan wandelen om te trainen. Terwijl een toerke lopen je maximaal een uurtje kost", begint Steven Van Herreweghe te vertellen.Met een bang hartje trok Steven naar de start in Antwerpen, maar zijn vuurdoop verliep vlotter dan verwacht. Steven: "Mijn lichamelijke conditie is redelijk, dus ik heb die 100 kilometer volledig kunnen afleggen. Mijn dochter verging het minder goed, want zij moest er na 68 kilometer - flink tegen haar goesting (lacht) - de brui aan geven. Haar voeten stonden vol blaren, en bovendien was ze fysiek helemaal op. Mentaal kon ze wel nog, maar het lichaam wilde niet meer mee."Van de 13.000 wandelaars die elk jaar de Bornemse handschoen opnemen, finisht slechts de helft. "Ik sta er nog altijd versteld van dat het voor mij zo vlot ging", aldus Steven. "Wel had ik een blaar hier en daar, en achteraf had ik last van stijfheid en vermoeidheid, maar al bij al... Ik denk wel dat je ver komt mits een meer dan gezonde dosis karakter, al heb je natuurlijk makkelijk praten als je weinig fysieke ongemakken te verduren krijgt. Voor mij was het overigens echt wel een uitdaging hoor, maar vanaf het moment dat het startschot weerklonk, zette ik de knop op nul en dacht ik: gáán!""De eerste keer dat ik deelnam (de 48ste editie, in 2017, red.) ben ik mezelf wel een paar keer tegengekomen. Het was toen ontzettend warm, en na 28 kilometer dacht ik alleen nog maar: wat doe ik hier? Ik stapte aan een schamele vier kilometer per uur en wist dat de eindmeet nog drie uur verder lag. Gelukkig wandelde mijn neef nog mee, en waren er flink wat vrienden en familie opgedaagd die langs de route supporterden. Zij hebben me er doorgetrokken.""In 2018 was het zo mogelijk nóg lastiger, want het was die dag slecht weer. Tijdens de start regende het pijpenstelen, en dat is nefast voor je mentale weerbaarheid. Je bent drijfnat, en de koude verergert het alleen nog maar", zegt Steven. "Of ik er aan gedacht heb om eens met SC Michelsberg deel te nemen in Bornem? Nee, ik denk niet dat er veel jongens tussen zitten die de dodentocht tot een goed einde zouden kunnen brengen (lacht). Maar ik zal het ze eens voorleggen!"PriveSteven Van Herreweghe (45) woont al meer dan tien jaar samen met Christel Dierick (47) in Spiere-Helkijn. Beiden hebben twee dochters uit een vorig huwelijk.LoopbaanSteven werkte lange tijd in textielbedrijf Ragolle. Daarop trok hij naar kledingbedrijf Bel-Confect, waar hij nu al zes jaar aan de slag is.Vrije tijdSteven is een fervent loper. Daarnaast is hij jeugdtrainer bij voetbalclub Jong Helkijn. Als voorzitter van SC Michelsberg, een officiële supportersvereniging van Zulte Waregem, is Steven in het weekend ook vaak in het Regenboogstadion te vinden.