"Het was geen gemakkelijke keuze", steekt Natascha van wal, "Ik heb er lang en veel over gepraat met mijn gezin. De voor- en de nadelen tegen elkaar afgewogen, maar uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Na alles wat ik heb geïnvesteerd in mijn zaak en in mijn cliënteel, kon ik het niet over mijn hart krijgen om alles op te geven."
...

"Het was geen gemakkelijke keuze", steekt Natascha van wal, "Ik heb er lang en veel over gepraat met mijn gezin. De voor- en de nadelen tegen elkaar afgewogen, maar uiteindelijk heb ik de knoop doorgehakt. Na alles wat ik heb geïnvesteerd in mijn zaak en in mijn cliënteel, kon ik het niet over mijn hart krijgen om alles op te geven.""Mijn eigen kapsalon hebben, was al heel mijn leven een droom. Na mijn kappersopleiding aan Syntra West, ben ik in bijberoep beginnen werken bij verschillende kapperszaken in Waregem, waaronder coiffure Mimi in de Driekavenstraat. Dit combineerde ik met mijn werk als verkoopmedewerker in een kledingzaak. Toen deze winkel failliet ging, moest ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. Ik had ondertussen gelukkig al de nodige ervaring opgedaan in bijberoep en ik dacht er al een tijdje aan mijn eigen zaak op te richten. Na lang piekeren, heb ik uiteindelijk de sprong gewaagd in september 2017. Alles ging supergoed! De zaak werd goed ontvangen, ik begon een vast cliënteel op te bouwen en ik voelde mij goed als nieuwe zaakvoerster." Enkele maanden nadat haar levensdroom werkelijkheid was geworden, sloeg het noodlot echter toe. "Op een dag, het moet ergens in december 2018 zijn geweest, stond ik op en ik voelde iets, een knobbeltje. Ik ben meteen bij de dokter langs gegaan en die kwam met het onheilspellende nieuws: borstkanker. Ik stond aan de grond genageld. Het eerste waar ik aan dacht waren mijn man en drie kindjes, toen twaalf, zeven en twee jaar oud en dat ik voor hen moest doorzetten. En daarna het besef, hoe moet het nu verder met mijn prille zaak?""Dankzij het vroegtijdig optreden en de goede zorg van mijn dokter kon de kwaadaardige tumor gelukkig tijdig weggehaald worden en dit met een borstsparende operatie. Maar er stond mij een lange weg van bestralingen te wachten. Het waren helse tijden, aangezien ik koste wat het kost mijn zaak wou redden. Ik nam de keuze om te blijven werken: 's Ochtends bestralingen ondergaan en 's middags weer in de kapperszaak. Enerzijds om mijn gedachten te kunnen verzetten en er niet constant aan te moeten denken, maar anderzijds ook om het nodige brood op te plank te krijgen. Ik kreeg namelijk niets terug van de kosten van de behandeling. "Sinds april 2019 gaat het terug beter met mij. De dokter liet de bestralingen stoppen en zei dat de uitslagen er goed uit zagen. Je kan niet geloven hoe gelukzalig dat moment was: ik kon terug met een gerust hart genieten van het leven én mijn levenswerk verder uitbouwen."Tot een jaar later opnieuw een tegenslag om de hoek kwam loeren: covid-19. "Begin maart kreeg ik uitdrukkelijk de vraag van mijn huisdokter om te sluiten, een week vroeger dan alle andere zaken. Op dat moment werd ik weer even met de neus op de feiten gedrukt. Ik ben nu eenmaal nog altijd een risicopatiënt en mijn beroep laat het heel moeilijk toe om de vooropgestelde regels, zoals de anderhalve meter afstand houden, toe te passen. Het hele scenario begon zich opnieuw af te spelen: wat met de zaak? Gaan de klanten trouw blijven? Het was allemaal koffiedik kijken, en dit nog maar een jaar na de vorige tegenslag.""Enkele weken geleden heb ik terug geopend met een bang hart: is het wel veilig voor mij? Gaan mijn klanten nog terugkomen? Tot mijn grote geluk heb ik geen enkele klant verloren. Integendeel, ik heb er zelf enkele bij gekregen. Voornamelijk mannen die het nu gewoon zijn geworden om op afspraak langs te komen. Dat was in de pre-coronaperiode minder het geval. Ik ben ze dan ook allen enorm dankbaar om zo trouw te blijven en zich zeer strikt aan de regels te houden. Ik kan immers niet voorzichtig genoeg zijn. Mijn klanten en ikzelf dragen te allen tijde hun mondmasker en als ik bijvoorbeeld een baard moet trimmen, dan gebruik ik mijn gezichtsscherm."(Glen De Waele)