"Ik zou later graag één kind hebben, dat is voldoende voor mij."

"Dat klopt niet meer. (lacht) Toen onze eerste zoon Gérôme er al was, dacht ik dat ik een tweede kindje niet even graag zou kunnen zien. Maar uiteindelijk hebben we toch beslist om voor een tweede te gaan. Achteraf gezien zijn we heel tevreden dat we die beslissing hebben genomen. Of één of twee kinderen veel verschil uitmaakt? Ze schelen 4,5 jaar en ik denk dat dat ook positief is. De oudste was bij de geboorte van Léon oud genoeg om al wat zelfstandig te zijn, waardoor we ten volle van de baby konden genieten."
...

"Dat klopt niet meer. (lacht) Toen onze eerste zoon Gérôme er al was, dacht ik dat ik een tweede kindje niet even graag zou kunnen zien. Maar uiteindelijk hebben we toch beslist om voor een tweede te gaan. Achteraf gezien zijn we heel tevreden dat we die beslissing hebben genomen. Of één of twee kinderen veel verschil uitmaakt? Ze schelen 4,5 jaar en ik denk dat dat ook positief is. De oudste was bij de geboorte van Léon oud genoeg om al wat zelfstandig te zijn, waardoor we ten volle van de baby konden genieten.""Ik heb altijd graag met poppen en later met kindjes gespeeld. Ik was de oudste kleindochter in onze familie en speelde bij pépé en mémé altijd juf van mijn jongere broer en mijn nichtjes. Al van kinds af was het mijn droom om juf te worden. Ik geef les in het eerste leerjaar, dezelfde leeftijd aan wie ik toen leiding gaf bij de VKSJ. Toeval zal dat wel niet zijn.""Dat is nog altijd zo, al is het nu een harde schijf in plaats van fotoboeken. Foto's zijn herinneringen aan momenten die niet meer terugkeren. Momenten die je niet meer opnieuw kan beleven. We zijn nu twintig jaar verder, maar ik merk dat je veel mooie momenten begint te vergeten. Foto's helpen je die te herinneren." "Die vriend is mijn man geworden. (lacht) Toen ik zestien was, in 1996, werden we een koppel. We hebben daarna een huisje gebouwd, zijn getrouwd en kregen daarna vrij snel een zoontje. Ik was al drie maanden in verwachting toen we trouwden. Mijn gezin is altijd gespaard gebleven van tegenslagen. Het zwaarste moment was het overlijden van mijn opa. Pépé was mijn rots in de branding. Hij was er altijd voor me. Ook omdat ik de oudste van vijf kleinkinderen was. Hij leerde me autorijden, voerde me naar school en naar stages... Twee jaar geleden is hij overleden aan kanker. (stilte) Dat was een serieuze domper, waar ik het nog altijd moeilijk mee heb. Mémé is al enkele jaren zwaar dementerend. Ze is er lichamelijk wel nog, maar de band is niet meer hetzelfde. Ik hoop dat ik mijn ouders zo lang mogelijk bij me heb en dat vrienden en familie gezond blijven. Ik hoop ook dat mijn twee zonen mogen opgroeien tot twee vriendelijke mensen, die net als wij weinig tegenslagen tegenkomen in hun leven."(lees verder onder de foto)(lacht) "Die muziekvoorkeur is intussen stief veranderd. Maar de muziek uit de nineties vind ik nog altijd fantastisch. Als de Backstreet Boys de revue passeren, zal ik nog steeds luidkeels meezingen. Ik kan er nog altijd uit de bol op gaan. Maar tegenwoordig is daar wat metal bijgekomen. Denk aan een Volbeat, een Fred Durst... Vooral door mijn man heb ik die wereld leren kennen. Ik ben ook grote fan van P!NK. Niet alleen door haar liedjes, maar ook door haar persoonlijkheid.""Ik kom uit een werkersgezin, waarbij de kinderen geen auto kregen van hun ouders. Toch hebben ze een tweede auto aangeschaft, zodat mijn broer en ik onze activiteiten konden doen. Met dat autootje heb ik mogen rijden tot de dag dat ik trouwde. Daarna kon ik beroep doen op die van mijn man. Een auto geeft je toch wat meer vrijheid.""De weekends zijn nu boeiender. Elke zaterdagochtend ga ik supporteren voor Léon, die keeper is bij de U11 van SV Moorslede. Mijn papa is zijn trainer. Op zondag ga ik met mijn man fietsen bij WTC Mwoslé, een wielerclub die mijn man mee hielp oprichten. De voorbije twintig jaar ben ik veel sportiever geworden. Vroeger deed ik niet aan sport. Door een vriendin ben ik beginnen met lopen. Nu loop ik zelfs af en toe een halve marathon. Ik ben ook veel avontuurlijker geworden. Vroeger opteerde ik voor een hotel met alle luxe, maar de laatste jaren raakten we verslingerd aan kamperen. Vier jaar geleden leerden we een koppel kennen die dat graag deed. Intussen zijn ze onze beste vrienden geworden waarmee we ook jaarlijks op reis gaan. We hebben nu zelfs onze eigen caravan.""Dat café heeft nog een tijdje bestaan, maar is nu verdwenen. Dat was een groot verlies in Moorslede. Enkele jaren geleden hebben ze gelukkig een nieuw jeugdcafeetje, Den Teirlinck, opgericht. We hebben er ook al enkele keren helpen sluiten. (lacht) We blijven ons nog altijd jong voelen, ook al zijn we er nu veertig."