Paula woont nog steeds in haar eigen woning in de Stationsstraat en is op vandaag nog niet van plan om te verhuizen. "Waarom zou ik verhuizen voor die korte tijd dat ik nog te leven heb? Ik voel me best thuis waar me niets ontbreekt. Dagelijks krijg ik wat hulp en voor de rest red ik me wel", vertelt de 102-jarige, die nog over een vrij goed geheugen beschikt. Alleen de namen...

Paula woont nog steeds in haar eigen woning in de Stationsstraat en is op vandaag nog niet van plan om te verhuizen. "Waarom zou ik verhuizen voor die korte tijd dat ik nog te leven heb? Ik voel me best thuis waar me niets ontbreekt. Dagelijks krijg ik wat hulp en voor de rest red ik me wel", vertelt de 102-jarige, die nog over een vrij goed geheugen beschikt. Alleen de namen van haar achterkleinkinderen opsommen, was een onbegonnen zaak. Toen wij haar vroegen hoe zij erin slaagt nog zo goed te functioneren, kregen we te horen dat zij nog dagelijks een paar kruiswoordraadsels invult.Paula Dossche werd geboren op 9 mei 1917. Ze was de echtgenoot van notaris Jozef Cloet die in 1973 overleed. Haar echtgenoot was notaris in Oostrozebeke na de oorlog. Merkwaardig genoeg was ook de vader van Paula, Pieter Dossche, burgemeester in Oostrozebeke tussen de twee wereldoorlogen in, van 1921 tot 1940. Paula heeft zelf vier kinderen grootgebracht: Albert, Paula, Mieke en Christine. De kinderen zorgden op hun beurt voor zes kleinkinderen. Het aantal achterkleinkinderen kon Paula zich niet meer herinneren. Zij wist wel nog te verklappen dat zij in februari 1942 getrouwd is.En hoe is Paula erin geslaagd is om zo oud te worden? "Ik kan alleen maar zeggen dat ik heel gewoon geleefd heb. Ik heb aan alles deelgenomen zonder echt over de schreef te gaan. Eigenlijk ben ik mijn leven lang huishoudster gebleven en stond ik in voor de opvoeding van mijn kinderen. Wat eten betreft, was ik helemaal niet kieskeurig. Ik at gewoon alles wat er op tafel kwam. Ik had een rustig familiaal leven en probeerde mij ook nergens echt druk in te maken. Diezelfde levensstijl probeer ik nu ook aan te houden, ik maak me helemaal niet druk over mijn huidige situatie. Ik voel me kiplekker en ben voorlopig nog niet van plan om te verhuizen naar een rusthuis", besluit een attente en gelukkig Paula. (CLY)