Op het kleinkunstfestival in Hazegras speelde hij na Willem Vermandere en diens zoon Augustijn, en voor Buurman en Rick de Leeuw.
...

Op het kleinkunstfestival in Hazegras speelde hij na Willem Vermandere en diens zoon Augustijn, en voor Buurman en Rick de Leeuw. "Allemaal muzikale helden van me. En ze zijn allemaal naar huis gegaan met een cd'tje van Meermens", glundert Bram. Zijn muzikale carrière kreeg twee jaar geleden een boost toen hij, nog onder de naam Farse, het straatmuziekfestival in Roeselare won. Maar liedjes schrijven doet hij al sinds zijn 14de. "Elke tekst roept herinneringen op aan de periode waarin ik die schreef. Mijn eerste song heb ik gemaakt met drie akkoorden. Het thema? Liefdesverdriet. Ik zat toen nog in volle puberteit."Zijn liedjes zijn volwassener geworden, maar Bram is op het podium altijd eerlijk gebleven. "Soms zijn mijn teksten heel banaal, soms stemmen ze tot nadenken. Die dualiteit hebben we nodig om meer-mens te worden. Voor mij wordt een liedjestekst belangrijker naarmate ik die meer speel. Elke keer dat je de tekst speelt, wordt het een beetje meer van jou. Maar mensen geven vaak zelf een eigen betekenis aan je teksten."Het zeemanslied op de cd mocht niet ontbreken. Meermens is een kind van de zee. "De dualiteit van het leven komt daarin ook terug: de zee geeft en neemt, is kalmerend en onstuimig. En ze zit ook vol verhalen; benieuwd wat je allemaal zou vinden als je de zee droog zou leggen", aldus Bram. Op zijn eerste album duikt Augustijn Vermandere ook even op als gastmuzikant. "Het klikt goed tussen ons en we houden allebei veel van Nederlandstalige muziek. Kleinkunst wordt vaak met de oudere generaties geassocieerd, maar wat wij doen is misschien ook kleinkunst. Al is het de vraag waar die grens ligt. Ik vertel gewoon mijn verhaal, en dat doe ik het liefste in de taal die het dichtst bij mezelf ligt. Maar als de mensen mij vergelijken met Bart Peeters of Kommil Foo, vind ik dat natuurlijk wel een mooi compliment.""In mijn jeugd was muziek nu ook weer niet alomtegenwoordig, maar ik ben wel opgegroeid met de Vlaamse klassiekers. Papa was dj bij een lokale radiozender, en zong thuis altijd luid mee met de liedjes op de radio. Ik wou dan dat ik al die liedjes óók kende", glimlacht Bram. "Nu nog gaan we soms samen naar de Paulusfeesten, en we delen een voorliefde voor Queen. Leuk om zo'n passie te kunnen delen met je vader: vorig jaar heb ik hem voor zijn verjaardag een ticket voor Nostalgie Beach cadeau gedaan en zijn we samen naar Madness, Jimmy Cliff en De Kreuners gaan kijken."In het dagelijkse leven staat Bram voor de klas. "Als ik na een lange schooldag nog ergens moet gaan optreden, voelt het soms alsof ik twee dagen in één beleef. En ik neem mijn gitaar ook wel eens mee naar de klas, ja. Vandaag nog hebben we naar een liedje van mijn eerste cd geluisterd. Een van de leerlingen had er zondag eentje gekocht op het kleinkunstfestival en begon er in de klas enthousiast mee te zwaaien. Het cd'tje was zelfs gesigneerd ", knipoogt Bram. Bram is overigens ook nog altijd te boeken voor huiskamerconcerten. "Soms speel ik voor tien mensen: heel intiem, de mensen laten je dan echt toe in hun privésfeer. Maar of je nu voor tien mensen speelt of voor een volle zaal, je moet altijd iedereen proberen mee te krijgen. Ik treed graag in interactie met mijn publiek." Met Meermens werkte hij dit jaar al een 40-tal optredens af. "Ook ouders van mijn leerlingen komen weleens kijken. Onderwijs is een roeping, muziek een passie. Ik sta graag op een podium. Niet zozeer voor de aandacht maar om de mensen iets te geven. Ik ga voor een lach en een traan. Zoals het leven zelf." Op vrijdag 29 november speelt Bram een thuismatch: hij stelt dan om 20 uur zijn nieuwe cd voor in oc d'Annexe. Je eigen exemplaar van 'Zever, zalving en een zeemanslied' in huis halen, kost 10 euro.