Robert Vermoortele interviewen is als het oplossen van een rebus. Met de snelheid van een ratelend machinegeweer spuwt hij zinnen over je uit, die hij nooit afmaakt. Onderwijl springt hij met ijzingwekkende salto's van de hak op de tak en terug en schatert onophoudelijk om zijn eigen uitspraken die je als toehoorder nog aan het ontcijferen bent. Het rare is dat hij eigenlijk best een boeiend verteller is. Je hangt aan zijn lippen, uit vrees in het ongewisse te pletter te storten. We zijn gezeten op het terras van een café op de markt waar we bediend worden door een vrouw die ons uitsluitend in het Frans kan aanspreken.
...