Als ik niet aan het werk ben, probeer ik gesprekken over het nieuws te vermijden.
...

Als ik niet aan het werk ben, probeer ik gesprekken over het nieuws te vermijden.Het is niet dat het me niet boeit, maar als ik in mijn beperkte vrije tijd ook nog eens in die nieuwsbubbel blijf hangen, wordt het wel heel klein en benauwd in mijn hoofd.En toch werd ik vorige week in de auto, op een weg ergens tussen Beernem en Brugge, onderhouden over de stand van de wereld.Er werd mij uitgelegd waarom Harry en Meghan naar Canada zijn vertrokken, hoe de Brexit er nu precies uitziet en waar het coronavirus vandaan komt. Ik stribbelde niet tegen. Integendeel, ik knikte zonder geluid te maken in de hoop dat mijn gesprekspartner er een aanmoediging in zou zien. Dat was ook zo. Ze ging rustig verder met de definitie van quarantaine en het scheelde niet veel of ze had me ook nog voorgedaan hoe ik Pete Buttigieg moet uitspreken. Dat hij wel eens de nieuwe president van Amerika zou kunnen worden, wist ze nog. Ik luisterde alsof ik al die dingen voor het eerst hoorde. Daar genoot ze zichtbaar van. Dat zij, een meisje van 8, aan haar peter - die journalist is - de wereld kon uitleggen, daar had ik niet van terug. Ze wil reporter worden, zei ze. Dat moet ze vooral doen. Maar nu nog even niet. Nu zetten we nog 4 stippen op onze hand, de move tegen pesten van KETNET. Want dat vond ze het belangrijkste nieuws van de dag. Gelijk heeft ze.