Karl Vannieuwkerke schrijft elke week een brief. Deze keer richt hij zich tot Jens Dendoncker, die deze week besliste om zijn zaalshow even uit te stellen. De komiek mag altijd antwoorden: karl@kw.be.
Beste Jens,
Je kondigde deze week aan dat je acht zaalshows uitstelt omdat je vindt dat je voorstelling Romantiek nog niet goed genoeg is om op een groot publiek te worden losgelaten. Plezant zijn dit soort aankondigingen niet. Een vloekende programmator van een cultureel centrum, een ontgoocheld publiek en een door schuldgevoel overladen creatieveling. Er zijn geen winnaars bij afgelastingen.
Maar laat ons eerlijk zijn: het is het einde van de wereld niet. Vijftien jaar geleden moest ik door ziekte eens twee voorstellingen van ‘Helden in de sport’ op het allerlaatste moment cancellen. In Halle en Bilzen. Een longvliesontsteking en het ontbreken van de stem maakten het gewoon onmogelijk. Met een bang hart belde ik Compagnie Maandacht die als promotor van de tournee optrad. Ik hoorde begrip maar ook ontgoocheling in de stem van Nadia. En ik voelde vooral ook de diepe zucht van het personeel van de respectieve culturele centra dat op één dag vierhonderd mensen met gekochte tickets moest zien te bereiken zonder onmiddellijk een alternatief te kunnen aanbieden, want nieuwe data waren er nog niet.
Ik kan me dus voorstellen hoe je je de voorbije week hebt gevoeld, beste Jens. Als iemand die aan het fietsen is met forse tegenwind van Oostende naar Middelkerke, opwaaiend zand in het gezicht. En waarbij vooruitgang zelfs niet meer in meters te vertalen valt. Je zat ongetwijfeld al dagen te broeden op het idee om tijd te kopen en tot deze beslissing te komen. Maar je durfde dat niet uit te spreken, uit schrik om mensen te ontgoochelen. Faalangst en twijfels in de aanloop naar een nieuwe reeks voorstellingen zijn niemand vreemd. De drang naar perfectionisme wordt niet snel gekooid. Als de klok onverbiddelijk blijft doortikken en je tot de vaststelling komt dat je met half werk bezig bent, neemt paniek de plaats in van rust en de voldoening van het proces.
Uitstellen is in onze prestatiemaatschappij een beladen woord geworden. Alsof het synoniem staat voor falen en zwakte. Maar wie ooit iets heeft proberen te maken dat meer moest zijn dan een snelle hap, weet beter. Dan biedt zelfs een Thermomix geen oplossing. Wie ooit een zaal heeft willen raken, weet dat timing niet alles is. Rijping komt niet op commando. Sommige ideeën hebben tijd nodig om te landen, om juist te vallen, om eerlijk te worden. Meestal komen ze ’s nachts als je wakker ligt en ben je ze tegen ’s ochtends vergeten als je ze niet in een snelle notitie hebt gegoten.
“Dit vraagt moed. Meer moed dan gewoon doorgaan en hopen dat het onderweg wel goedkomt”
Acht shows. Acht zalen. Acht avonden die even moeten wachten. Voor de buitenwereld is het een praktische verschuiving in de agenda. Voor jou is het iets anders, beste Jens. Het is erkennen dat de voorstelling nog niet het punt heeft bereikt waarop jij haar met een gerust hart kan loslaten. Dat vraagt moed. Meer moed dan gewoon doorgaan en hopen dat het onderweg wel goedkomt. Je koos voor de juiste weg. Perfectionisme wordt vaak voorgesteld als een valkuil, als iets dat mensen verlamt. Het is vooral ook een motor om ervoor te zorgen dat kwaliteit wordt afgeleverd.
Je schrijft dat je alleen maar met een show die af is op tournee wil. Met een voorstelling die een breed publiek kan doen lachen én enthousiast maken voor kunst. Geen kleine ambitie, geen vrijblijvende missie. Dat is kiezen voor inhoud in een wereld die vaak tevreden is met snelheid. En ja, dat kost soms tijd. Soms zelfs een beetje reputatie. Want er zullen altijd mensen zijn die sneller oordelen dan begrijpen. Maar uiteindelijk blijft alleen het werk overeind.
Je bent nu opnieuw aan het bouwen. Aan het schaven. Aan het zoeken naar de juiste toon, het juiste ritme, de stilte vóór de lach die alles bepaalt. Het proces dat je niet ziet vanop de parterre, maar dat je voelt wanneer het klopt. Je voornemen om aan beter timemanagement te werken klinkt bijna verontschuldigend, maar eigenlijk mag je daar mild voor zijn. Soms moet je toegeven dat een deadline niet het einde van het verhaal is, maar een hoofdstuk dat herschreven moet worden. Blijf dus twijfelen, blijf zoeken, blijf bijsturen. Straks zit de wind gewoon opnieuw mee en dan gooi je die ketting terug op de grote plateau, beste Jens. Veel succes!
Met oprechte bewondering en een warme duw in de rug,
Karl
