Samen met haar man Erwin Fernagut opende Agnes Van Hecke (73) in 1977 Ter Biest in Lauwe. Na 49 jaar komt er een einde aan het succesvolle verhaal. “Ik wil nog in schoonheid eindigen.”
“Leeftijd, ze zouden dat moeten afschaffen”, vertelt Agnes met een brede glimlach, gezeten aan de netjes gedekte tafel. 73 is dat volgens haar paspoort, maar aan niks is te merken dat ze de pensioenleeftijd al ruim overschreed: Agnes is schrander, kwiek, opgewekt en nog volop aan het werk.
Ze ontvangt ons in haar Salons Ter Biest. Zelfs het troosteloze weer kan niets afdoen van de grandeur van het restaurant met feestzaal en sprookjesachtige tuin, gelegen in een uithoek van Lauwe. Maar na 49 jaar verkoopt ze de zaak. “Eigenlijk wil ik niet stoppen, maar er is nu een koper. Dat kon ik niet laten liggen”, vertelt ze. Wat als? Die vraag indachtig wil ze zeker zijn. Want hoe ze zich nu voelt, is een doembeeld niet aan de orde.
Steeds maar groeien
“Ik zou misschien nog een zaal bijgezet hebben.” Het toont de enorme drive die er na 49 jaar nog altijd niet uit is. Agnes en Erwin leerden elkaar kennen in het uitgaansleven. Zij komt uit een familie die een groothandel in snijbloemen had, hij was kok. “Ik heb nog zes jaar de baan gedaan in het bedrijf, maar ben hem uiteindelijk gevolgd”, vertelt ze.
Na omzwervingen in onder meer Carlton in Kortrijk en Au Péché Mignon in Kluisbergen wou Erwin op eigen benen staan. In zijn ouderlijke thuis stond toevallig een ruimte leeg. “Het zwijnenkot“, weet Agnes. “We hebben dat helemaal omgebouwd. Geen al te grote investering, en dan gingen we wel zien hoe het liep.”
De gezellige sfeer en de klassieke Franse keuken sloegen meteen aan. “We hadden plaats voor 30 man – aan de rechthoekige tafeltjes van massief eik die hier nog altijd staan. Eerst kwamen de kennissen en curieuzeneuzen, maar daarna moesten we uiteraard blijven volk trekken. Gelukkig was het meteen een succes en dat is nooit gestopt.”
Twee jaar later palmden Erwin en Agnes ook de koeienstal in. Almaar meer kwam de vraag om ook grote feesten te organiseren, dus kwam er in 1987 ook een feestzaal. Nog eens tien jaar later werd ook de zaal in de tuin bijgebouwd. Tien jaar lang werkte ook dochter Liesbeth mee. De zaak draaide, met vaak meerdere feesten in een weekend.
Goed personeel
In 2005 sloeg echter het noodlot toe. Op nieuwjaarsdag stierf Erwin. Een hersenbloeding werd hem op amper 50-jarige leeftijd fataal. “Toch heb ik nooit gedacht aan stoppen. We hadden – en hebben nog altijd – goed personeel. Zij zorgden er mee voor dat de zaak kon blijven draaien.”
Ze verwijst onder meer naar kok Dirk Rapsaet, die er al meer dan 30 jaar in de potten roert. Haar geheim? Wederzijds respect. “Ze wisten allemaal wat ze moesten doen. Ik hield eraan dat ze mij aanspreken als ‘madame’, om toch een beetje afstand te houden, maar na de service dronken we een glas. Tot soms zes uur in de ochtend.”
“Ik hield eraan dat het personeel mij aansprak als ‘madame’, om toch een beetje afstand te houden, maar na de service dronken we een glas”
Madame Agnes, dat was ze ook voor de klanten – waaronder ook verenigingen als Neos en Rotary. Soms tot ergernis van haar dochter, was Agnes hét aanspreekpunt voor elke kleine vraag. “Het is een roeping. We hebben de mensen altijd proberen te soigneren. Dat vroeg ik ook van het personeel. Glimlachen, jas aannemen: niks mocht te veel zijn. Dat ze dan zeggen dat ze u graag zien betekent veel”, zegt ze. Het is niet het enige teken van appreciatie. “Sommige klanten zijn intussen tachtig, maar komen hier al van het prille begin.”
Afscheidsfeest
De zaak is nu verkocht, de overnemer zou in september openen. “Ik denk niet dat ik hier meteen zal terugkomen, want het zal te emotioneel zijn. Veel mensen zeggen dat ik nu veel tijd zal hebben, maar ik heb altijd alles kunnen doen. Ik genoot in de zaal, maar ik heb ook kunnen genieten van uitgaan en van reizen. Ik weet niet hoe ik mijn tijd zal vullen, maar stilzitten is alleszins niks voor mij.”
Stilzitten zal Agnes zeker nog niet doen, want er staan nog altijd een aantal feesten op de planning. “De communie van mijn kleinzoon onder andere. En ons afscheidsfeest op 14 en 15 februari. Als ik het zo zeg, schrik ik ervan. Het zal er rap zijn. Plots lijk ik wel oud.”
