"Plots stond hij aan de deur, om in het archief te neuzen" - Bernard Demeester, verzamelt alles over Tony Sandler
...

Het bureau van Bernard Demeester (67) puilt uit van de speelplaten, boeken, foto's en andere memorabilia over de zanger. "Pas na mijn pensioen groeide mijn interesse toen ik via Jacques, de zoon van Remi Dejans van De Solidor, een schat aan platen kreeg van Tony", zegt Bernard verrassend. "Ook via Jan Deman kreeg ik muziek en oud fotomateriaal. Zo is mijn verzameling begonnen." Die ligt nu deels uitgestald in de bibliotheek in Menen. Bernard heeft de jonge Tony Sandler nooit zien optreden. Eind jaren 50 toerde die al door Europa en in 1963 vertrok hij definitief naar de VS. Toch kent Bernard heel wat verhalen. "De jongens, onder wie Jan Deman en Lucien Santelé, repeteerden al even samen toen Remi Dejans van de bandenfabriek hen vroeg om op te treden op een fancy fair. Twee Lauwse missiezusters waren even in de gemeente. Het was toen de gewoonte dat een aantal acties werd opgezet om geld in te zamelen. Hun optreden was zo'n succes dat ze ook elders werden uitgenodigd. Om hun piano te vervoeren leende Remi Dejans hen de bestelwagen van het bedrijf. De Solidors hadden meteen hun naam!" Toen Tony Sandler in 2011 in België vertoefde, hoorde hij dat er in Lauwe iemand woonde die wel heel veel over hem verzamelde. Nieuwsgierig ging Tony even langs in de Lauwbergstraat. Bernard schrok zich een hoedje toen zijn idool daar ineens aan de deur stond. Ook Tony Sandler kon zijn ogen niet geloven. Hij keerde nog diezelfde dag terug met zijn echtgenote Mimi om te neuzen in het rijke archief", lacht Bernard.Lucien is de vierde van acht kinderen. Jongste zus Simonne is de enige die nog in België woont. Hoewel ze acht jaar jonger is, heeft ze de start van Luciens carrière van nabij opgevolgd. "Het eerste optreden dat ik mij herinner was in de patronagezaal in Rekkem, op een kermis", vertelt Simonne. "Hij moet dan achttien jaar of zoiets geweest zijn, hij stond op het podium met zijn gitaar en zong 'De postkoets gaat naar Texas'. Ons ouderlijk huis stond op de Roo Carriere, een zijstraat was dat van de Grote Molenstraat. Bij ons werd er heel wat gezongen, vader was een uitstekend zanger, Tony zal het talent wel van hem meegekregen hebben", denkt Simonne. "Zijn doorbraak kwam er toen hij de zangwedstrijd Sprint won. Die werd georganiseerd door Radio Gent. Aan die wedstrijd namen heel wat bekende namen deel zoals Roy Franky, Bobbejaan Schoepen, Jean Walter... Iedereen kreeg de gelegenheid om een aantal liedjes te brengen, waarop de luisteraars een gele briefkaart mochten sturen wie volgens hen het best had gezongen. Heel Lauwe en omgeving stuurde kaarten in voor Tony. In Wevelgem was er een legerbasis waar hij heel populair was. Mevrouw Dejans van Solidor ging met koffers vol gele briefkaarten naar Gent", lacht Simonne. "Tony won die wedstrijd in 1954 en mocht zo een reeks grammofoonplaten opnemen. Vanaf toen is het niet meer gestopt."De familie Dejans en het bandenbedrijf Solidor zijn een constante in de opwaartse carrière van De Solidors en later van Tony Sandler. Jan Deman werkte er als boekhouder. Hij had de jonge Lucien Santelé leren kennen in het college waar ze vaak samen musiceerden. Als pianist bij De Solidors beleefde Jan die jaren vanop de eerste rij. "We waren ontzettend populair in Lauwe", herinnert hij zich. "Heel specifiek denk ik aan onze reis naar Leysin in Zwitserland. Pater Jozef Houttekiet, een vriend van de familie Dejans, verbleef er in een sanatorium. De pater had zich in Lauwe ontfermd over Kamiel Beerlandt, een sporter die op jonge leeftijd invalide werd en enkel nog kon getransporteerd worden in een draagbed. De familie Dejans organiseerde een busreis naar Leysin. Ook De Solidors waren mee want wij zouden een aantal optredens verzorgen in het sanatorium. Verder was de familie Dejans erbij en ook Kamiel Beerlandt in een draagbed. Het was een hele gebeurtenis om dat draagbed uit die bus te krijgen bij aankomst, het had fel gesneeuwd. Iemand die ons kwam helpen, riep bij het uitladen 'A droite'. Waarop Kamiel riep in het Lauwse dialect: 'Héla, ik ben helemaal niet dood'. We kwamen niet meer bij van het lachen. Na verloop van tijd ging Tony Sandler de professionele weg op. "Eens hij Lauwe had verlaten, heb ik hem helaas nooit meer gezien", aldus Jan.