https://api.mijnmagazines.be/packages/navigation/

WIN – Waar hangt onze drone?

Elke week stuurt onze fotograaf Kurt Desplenter z’n drone uit boven onze provincie en maakt unieke West-Vlaamse luchtbeelden. Deze week stuurde onze hoofdredacteur-voor-een-week Wim Opbrouck Kurt op pad. Weet jij boven welke gemeente deze foto werd genomen?

Deze plaats is mij zeer dierbaar. Ze gonst, ze zoemt en schreeuwt het uit. Ze zingt. Ze brengt mensen samen.

Wim.

Weet jij waar de foto werd genomen? Laat het ons hieronder weten en maak zo kans op een KW-verrassingspakket. Onderaan het artikel vind je de oplossingen van de vorige weken.

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Oplossingen van de voorbije weken

Beveren-Leie. (08/10/2021)

Een stukje natuurschoon in een sterk geïndustrialiseerde regio. De rivier die hier voor zoveel welvaart zorgde is rechtgetrokken, links zie je een stukje van een oude afgesneden arm. We zijn hier op een uithoek van Beveren-Leie, de deelgemeente die de naam van de rivier in haar naam draagt.

© Foto Kurt

Ramskapelle (01/10/2021).

De drone van KW-fotograaf Kurt Desplenter bevond zich bij de Callantmolen in Ramskapelle, deelgemeente van Knokke-Heist. Dat laatste zeggen we er uitdrukkelijk bij, omdat er ook nog een Ramskapelle is bij Nieuwpoort.

Deze molen, die ook wel ‘De Kruier’ wordt genoemd, wordt al vermeld in 1496, zij het als een houten staakmolen. Bij de molen hoorde ook een bakkerij. Omstreeks 1580, tijdens de godsdienststrijd, ging de molen in de vlammen op, en het duurde wel vijftig jaar eer hij werd herbouwd, opnieuw als staakmolen. Een zware stom verwoestte deze in 1896. Een jaar later al startte Jozef De Vos met de bouw van een stenen molen, waarbij bepaalde delen van de oude molen, uit de 17de en de 18de eeuw, werden hergebruikt.  In 1924 werd de molen, die ondertussen ook was uitgerust met een gasmotor, eigendom van de familie Callant.

In 1936 waaide door een storm de kap van de molen, waarna hij enkel nog mechanisch kon worden aangedreven. In 1960 werd hij helemaal buiten gebruik gesteld.

In 1999 werd de molen beschermd. Eigenaar Wilfried Callant, die in de vroegere molenaarswoning nu restaurant De Kruier uitbaat, had de molen ondertussen in erfpacht gegeven aan vzw De Kruier. Deze smeedde de plannen voor de restauratie van de molen, die in 2001 werd aangevat. Vier jaar later volgde de inhuldiging van de opnieuw maalvaardige molen, die ook, en dat is wel uniek, volledig opnieuw werd bepleisterd.

Samen met molen werd ook de omgeving ervan beschermd als dorpsgezicht. In de schaduw van de molen bevindt zich het For Freedom Museum, een museum over de Tweede Wereldoorlog, die bijzonder zwaar woog op de inwoners van de Zwinstreek. Het museum besteedt ook aandacht aan de bevrijding van West-Vlaanderen en de Slag om de Schelde.

© foto Kurt

Lampernisse (24/09/2021)

© foto Kurt

Vlissegem (17/09/2021).

De KW-drone bevond zich in de buurt van de watertoren van De Haan, gelegen aan de Wenduinesteenweg op het grondgebied van deelgemeente Vlissegem.

Deze watertoren, die werd gebouwd in 1936, is een landmark voor wie uit het binnenland naar De Haan rijdt. Als kind wisten wij dat we er bijna waren toen we hem in het vlakke polderlandschap zagen opdoemen. Hij is 28 meter hoog en kan 700.000 liter water bevatten. Maar dat doet hij al lang niet meer, want de toren is al vele jaren buiten gebruik. Hij is wel nog nuttig voor de telecomoperatoren in ons land. Toch komt hij langzaam in verval, en begin vorig jaar diende er een gespecialiseerde firma aan te pas te komen om loszittende stukken beton weg te kappen, zodat ze niet meer naar beneden kunnen vallen.

Wat de toekomst zal zijn van deze toren, die vastgesteld is als bouwkundig erfgoed, is nog niet duidelijk. De gemeente De Haan, die er eigenaar van is, heeft nog geen concrete plannen met het gebouw en grondige renovatie wordt ook een erg dure zaak.

In de buurt van deze watertoren vinden we ook de historische hoeve Watertorenhof of Waterkasteelhof, die vroeger Klein Boonemshoeve heette. De straat die van hieruit de verbinding maakt met de zee is de Waterkasteellaan, die ook haar naam gaf aan de tramhalte aan de rand van de Duinbossen.

Velen zullen allicht verwonderd zijn dat het juiste antwoord Vlissegem is, want de watertoren ligt zo dicht bij het centrum van De Haan. Maar De Haan is tot 1977 nooit een gemeente geweest, het was een badplaats die zich ontwikkelde op de grens van de vissersdorpen Klemskerke en Vlissegem. Samen met Wenduine waren dat de drie gemeenten waaruit in 1977 een nieuwe fusiegemeente is ontstaan, die de naam… De Haan kreeg.

© foto Kurt

Wulveringem (10/09/2021).

De KW-drone cirkelde boven het alombekende kasteel Beauvoorde, in Wulveringem.

Op de plaats van dit kasteel stond aanvankelijk een burcht. De eerste bekende eigenaar ervan was Jan de Valuwe (1408). In 1584 werd de burcht door de geuzen in brand gestoken maar het duurde tot 1617 eer hij werd herbouwd, in renaissancestijl. De familie de Bryarde was eigenaar tot in 1828, maar toen was het kasteel al vervallen tot kasteelhoeve en uiteindelijk zelfs tot een gewone boerderij, die zou worden afgebroken.

De Ieperse edelman Arthur Merghelynck kon het vervallen kasteel in 1875 nog net van de ondergang redden door restauratie en heropbouw. Het gebouw werd uitgebreid en er werd een Frans-Engelse tuin aangelegd. In 1905 schonk Merghelynck, die kinderloos bleef, zijn bezit aan de Belgische Staat, die het ter beschikking moest stellen van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde. Wat na de Tweede Wereldoorlog ook gebeurde. In 1987 werd het kasteel als monument beschermd, en in 1998 kwam het in handen van Erfgoed Vlaanderen. Het domein is op vandaag in handen van de Vlaamse Gemeenschap.

In het kasteel, dat individueel te bezoeken is, vinden tentoonstellingen en culturele activiteiten plaats. Er is ook een erfgoedwinkel en een bezoekerscentrum.

Het kasteel gaf in 1970 ook zijn naam aan een kleine fusiegemeente die ontstond door de samenvoeging van de gemeenten Wulveringem en Vinkem, waarvan de centra met elkaar versmolten zijn. Maar met amper 700 inwoners was Beauvoorde toch te klein om de grote fusie-operatie van 1976 te overleven en ging het op zijn beurt op in de stad Veurne.

© Foto Kurt

Lichtervelde (03/09/2021).

De drone van KW-fotograaf Kurt Desplenter hoefde niet ver uit te vliegen vorige week, want Kurt bracht de Radartoren in zijn eigenste Lichtervelde in beeld.

Deze rood-wit gestreepte zendmast is een landmark langs de E403. De volkse benaming ‘Radar’ is overigens wat misleidend, want er waren of zijn hier helemaal geen radars in de buurt. Het gaat gewoon om een communicatietoren van het leger, dat hier vroeger ook een 1 hectare groot militair domein had, waar je als gewone sterveling niet in kwam. Dit domein werd in 2000 verlaten en te koop gesteld. Toch duurde het zowat tien jaar eer er een nieuwe bestemming was. Via een tussenkomst van de gemeente kwam het gebouw in handen van de vzw Radar Afrit 9 (de uitrit 9 van de E403 is hier vlak in de buurt), die ontstaan is onder de bezielende leiding van oud-scoutsleider Jaak Denys. Hij zag er wel wat in om hier een kampplaats van te maken. Met de hulp van veel vrijwilligers lukte dit op vrij korte tijd : het kamphuis ging open in april 2010. Ondertussen vonden hier ook al een aantal leuke activiteiten plaats voor een breder publiek, zoals in 2016 de Camp Crowder, een happening met oude legervoertuigen en in 2019 het eerste gezinsweekend ‘Radar Love’.

Ooit heeft er naast de Radartoren ook nog een tweede toren gestaan op dit hoogste punt van Lichtervelde, maar die is al lang geleden afgebroken.

© foto Kurt

Loppem (27/08/2021).

De KW-drone hing vorige week boven de legendarische Lac van Loppem.

Deze plas van 6 hectare goot en 13 meter diep is in 1937 ontstaan als zandwinningsput voor de aanleg van de autosnelweg Brussel-Oostende (op vandaag de E40) en ligt er ook vlak naast. Aanvankelijk sprak men van Byttebiers Pit, naar de broers Modest en Theophile Byttebier, die eigenaar waren van de site. Rond de put werden naderhand een aantal residentiële woningen gebouwd en er was ook veel bos en groen in de buurt, waardoor men de chiquere naam Lac van Loppem ging hanteren. In 1957 kwam de Lac in handen van de familie Jonckheere, die rond de waterplas een camping uitbouwde. De Lac werd een heel populair en geliefd recreatieoord, waar ook heel wat verenigingen uit de streek hun thuishaven hadden. Er was zelfs ook een motorcrossterrein. Eind  2004 ging het vakantiepark definitief dicht en trad geleidelijk aan het verval in. De vroegere cafetaria biedt nu een desolate indruk.

Even zag het ernaar uit dat de Lac van Loppem een nieuwe toekomst tegemoet ging. In het fameuze stadiondossier van Club Brugge was op een gegeven ogenblijk ook sprake van een nieuw stadion in Loppem, en zouden er aan de vijver appartementen en een hotel-restaurant worden gebouwd. Maar dat ging allemaal op de schop toen de Raad van State dit stadiondossier vernietigde. Na jarenlange stilte worden er nu door de gemeente Zedelgem opnieuw plannen gesmeed voor een nieuwe invulling van de site, in samenwerking met de privésector.

Momenteel fungeert de Lac van Loppem, die erg visrijk is en ook rietkragen bevat, ook als waterwinningsgebied.

Foto Kurt

Kuurne (20/08/2021).

Deze hippodroom, gelegen in de Kattestraat, werd gebouwd ter vervanging van de paardenrenbaan ‘Les Tilleuls/Ter Linden’ op de wijk Zandberg in Harelbeke, die in 1897 openging. Drijvende kracht achter het project was de lokale ondernemer Fernand Talpe. Het complex werd ontworpen door  Marcel Holvoet, een architect uit de streek zelf, die een gebouw tekende dat ook ’s winters mensen kon ontvangen. Door de vrij recente bouwdatum vinden we hier geen frivole, fantasierijke Belle Epoque-infrastructuur, maar sobere, functionele, naoorlogse architectuur. In 1981 werd het ‘oude’ tribunegebouw vervangen door een tribune die werd ontworpen door de Gentse architect Jean-Pierre Felt. De piste, die overigens geen perfecte ovaal is, is deels afgebakend met hagen. In de jaren 1980 werd een deel ook afgebakend met vangrails.

De hoogmis op de koerskalender in Kuurne is de Mardi Gras, die effectief plaatsvindt op vastenavond. Daarnaast is er de ‘Grote Prijs Fernand Talpe’, op de derde zondag van oktober. In de hoogdagen van deze renbaan zakten enkele duizenden bezoekers naar Kuurne af. Dit aantal is echter gaandeweg achteruit gegaan, om terug te vallen op gemiddeld 1500 mensen. Daarom wordt er gezocht om ook andere activiteiten hier een plaats te geven. Zo werkt de gemeente Kuurne samen met Cyclo Vlaanderen aan de uitbouw van het eerste bikepark voor jeugdwielrenners in Vlaanderen. Peter en meter van het project zijn Eli Iserbyt en Lieselot Decroix. Ook de hippodroom zelf heeft een ambassadrice, met name Laura Lynn, en er werd werk gemaakt van nieuwe, hippere naam : de Kuurne Arena.

.

© Foto Kurt

Oostende (13/08/2021).

De drone van KW-fotograaf Kurt Desplenter hing vorige week boven de spuikom in Oostende.

Een spuikom is een kunstmatig gegraven bassin dat in  verbinding staat met een zeehaven. In het verleden hadden spuikommen de functie om overtollig slib uit een havengeul te verwijderen, zonder hulp van baggerschepen. Bij hoogwater liet men de spuikom vollopen, om dan bij laagwater de sluis tussen de havengeul en de spuikom te openen. Door de grote kracht van het water spoelde het slib vanzelf terug de zee in.

De Oostendse spuikom werd aangelegd vanaf 1900, maar bij de eerste experimenten in 1912 ging het meteen fout. De stroming bleek te krachtig en veroorzaakte schade aan de kaaimuren van de haven.

In de Eerste Wereldoorlog werd de spuikom vernield en nadien nooit opnieuw hersteld. Nu heeft de spuikom een recreatieve functie. Op het wateroppervlak van maar liefst 80 hectare kan je heerlijk zeilen of  surfen, en langs de oevers kan je ook lopen of  joggen. Tijdens de wintermaanden is de noordelijke helft van de spuikom een rustgebied voor watervogels en in het voorjaar worden de eilandjes in het noordwestelijke deel ingenomen door broedende watervogels. Er wordt ook aan zeewetenschappelijk onderzoek gedaan in de spuikom. Ten slotte heeft het water de bestemming ‘schelpdierwater’ gekregen: er zijn twee zones die gebruikt worden als ‘kweekparken’ voor oesters.

Voor de aanleg van de spuikom werd ook een deeltje van het grondgebied Bredene ingenomen en bij Oostende gevoegd. De Oostendse spuikom kwam ook in de actualiteit met de fameuze Sinterklaasstorm van 5 en 6 december 2013. Toen evacueerde Bredene preventief meer dan 2000 inwoners uit de wijk Sas-Slijkens tussen de spuikom en het kanaal Brugge-Oostende. Een overstroming bleef nipt uit, maar in Oostende werd toen wel het hoogste waterpeil genoteerd sinds de fameuze watersnood van 1953.

© Foto Kurt © foto Kurt

Gistel (06/08/2021).

De KW-drone bevond zich vorige week boven de abdij Ten Putte in Gistel.

Deze abdij staat volledig in het teken van de Heilige Godelieve. Geboren omstreeks 1050, werd Godelieve uitgehuwelijkt aan Bertolf, zoon van de kasteelheer van Gistel. In juli 1070 liet Bertolf Godelieve vermoorden door twee knechten. Zij werd gewurgd en ondergedompeld in een waterpoel. Tijdens haar korte leven was Godelieve een weldoenster voor de armen. Omstreeks 1100 werd op de plaats van de marteldood van Godelieve een abdij gesticht. Volgens de legende werd deze opgericht door Edith, de dochter uit het tweede huwelijk van Bertolf. Zij was blindgeboren, maar kon zien toen zij haar ogen waste met water uit de put waarin Godelieve werd ondergedompeld.

Toen de abdij in 1578 verwoest werd door de geuzen, moesten de zusters vluchten. Uiteindelijk vestigden zij zich in de Boeveriestraat in Brugge, waar in 1623 een nieuwe abdij werd opgericht. In 1891 keerden twaalf zusters naar Gistel terug en namen hun intrek in het nieuwe klooster, gebouwd in neogotische stijl naar de plannen van architect baron Jean Baptiste Bethune. In 1934 kreeg de priorij weer de titel van abdij. Tijdens de periode 1952-1958 werd de abdij grondig verbouwd onder leiding van architect Arthur Degeyter. In 2007 verhuisde de gemeenschap Moeder van Vrede, die door de bisschop van Brugge erkend werd als religieuze congregatie, vanuit Meetkerke naar de abdij Ten Putte. De zusters benedictinessen woonden tot eind 2011 in de abdij.

De schilderachtige abdij Ten Putte wordt bezocht door talrijke bedevaarders en toeristen. Blikvanger is de put met het miraculeuze water (1634), die in een fraaie koepelkapel staat. Verder kan je de kerk, de devotiekapel, de kraaienkapel (op de motte), de plaats met het genadebeeld en de gevangenis bezoeken. Vergeet ook niet te gaan kijken naar het ‘hemd zonder naad’, dat volgens de legende gemaakt werd door Godelieve.

Het tragische levensverhaal van Godelieve spreekt nog altijd tot de verbeelding. De Godelieveprocessie, die elk jaar op de eerste zondag na 5 juli door de straten van Gistel trekt, getuigt daarvan. In 2017 werd de Godelieveprocessie erkend als Immaterieel Cultureel Erfgoed.

© Foto Kurt

Torhout (30/07/21).

De KW-drone fotografeerde vorige week het kasteel d’Aertrycke aan de Zeeweg in Torhout.

Tussen 1868 end 1871 werd dit neogotische kasteel gebouwd in opdracht van August De Maere, het kasteel draagt in de volksmond dan ook nog steeds de naam De Maeres kasteel. De architect was Joseph Schadde uit Antwerpen.

De Maere was als waterbouwkundig ingenieur betrokken bij de uitbouw van de haven van Zeebrugge en wordt er wel eens de geestelijke vader van genoemd. Afkomstig van Sint-Niklaas, woonde hij geruime tijd in Gent. Daar was hij een kleine tien jaar schepen, en zorgde er onder meer voor de aanleg van ringlanen en een nieuwe grote sluis. Hij was ook volksvertegenwoordiger en lag aan de basis van de protestgroep die erin geslaagd is de afbraak van het Gravensteen te verhinderen.

August De Maere was een erg bemiddeld man. In 1865 kon hij in Torhout bijna 100 ha van het domein Verloren Kost kopen, waar een paar jaar later dan dit fraaie kasteel verrees.

In 1897 kreeg August De Maere, die ondertussen in de adelstand was verheven, de toelating om d’Aertrycke aan zijn naam toe te voegen. Met uitzondering van een korte periode na de Eerste Wereldoorlog bleef het domein eigendom van de familie. Xavier de Maere was de laatste eigenaar van het kasteel. Na de dood van zijn moeder sloot hij met de provincie West-Vlaanderen een overeenkomst af voor de gedeeltelijke openstelling van het kasteeldomein voor het brede publiek. In 2012 verwierf de provincie de volledige eigendom van zowel het park als het kasteel en werd Domein d’ Aertrycke een volwaardig provinciedomein. In 2016 startte een grondige renovatie van het kasteel. Op vandaag is het in gebruik als luxehotel en -restaurant en congrescentrum.

© foto Kurt

Sint-Michiels (23/07/2021)

De KW-drone van fotograaf Kurt Desplenter cirkelde vorige week rond in de buurt van het kasteel Tillegem in de Brugse deelgemeente Sint-Michiels.
Het huidige kasteel is een restant van een middeleeuwse, vierzijdige waterburcht waarvan de vier onderkelderde vleugels een binnenplaats omsloten en op elke hoek voorzien waren van een vierzijdige toren; in het midden van de voorvleugel stond een grote toren. Nu resten enkel een in de 19de eeuw verbouwde westvleugel met een neogotische toren aan de voorkant en een eveneens neogotische aanbouw met twee kortere zijvleugels aan de achterkant. Van de overige vleugels is enkel de kelderverdieping bewaard gebleven.
Het Kasteel van Tillegem was tot in 1978 door opeenvolgende adellijke families bewoond. Het provinciebestuur van West-Vlaanderen kocht het kasteel begin de jaren 1980 aan, om het dan tussen 1985 en 1987 grondig te restaureren. Op de gelijkvloerse verdieping herinneren de onthaalruimte, de eikenhouten Lodewijk XV-trap en de vergaderzalen in de 18de-eeuwse salons aan voorbije kasteelglorie. De 14de-eeuwse kelders met hun dikke muren en bakstenen kruisribgewelven bleven in de oorspronkelijke staat bewaard. Je vindt er ook de originele houten paardenboxen. De eerste en tweede verdieping zijn kantoren. Aanvankelijk was hier de toeristische dienst Westtoerisme gevestigd, vanaf 2002 fungeert het kasteel als provinciaal streekhuis voor Noord-West-Vlaanderen.
De aankoop van het kasteel door de provincie was een vrij logische stap na de aankoop van het kasteeldomein in 1963, om het open te stellen voor het publiek. Tillegembos werd zo het eerste provinciaal domein in West-Vlaanderen. Ondertussen groeide het uit tot een groene long van meer dan 130 hectare.

© foto Kurt

Dranouter (16/07/2021).

Het was niet zo moeilijk om te zien dat de KW-drone boven de Kemmelberg cirkelde. Met zijn tophoogte van 156 meter boven de zeespiegel vormt die het hoogste punt van West-Vlaanderen. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was hij een strategisch punt in de frontlinie, en er werd hier dan ook hevig gevochten. Het monument ‘De Engel’ op de top van de berg en het iets lager gelegen Franse Ossuarium zijn stille getuigen van de vele doden die hier vielen. Na de oorlog ontpopte de Kemmelberg zich als toeristische bestemming. Het wandelen op en rond de Kemmelberg kreeg een ware boost sinds de provincie West-Vlaanderen in 1995 een stuk van 21 ha bos ontsloot als provinciaal domein, en daarna stelselmatig nog extra stukken bos aankocht of aanplantte. Op vandaag is het domein al 159 ha groot. Een extra attractie is sinds een tweetal jaar de openstelling van de uitkijktoren aan de Belvédère, die gratis toegankelijk is. De Kemmelberg is natuurlijk ook erg bekend als scherprechter in de wielerkoers Gent-Wevelgem, en trekt daardoor ook veel fietstoeristen aan.

De Kemmelberg wordt haast automatisch aan het dorp Kemmel gelinkt, maar toch behoort slechts een deel ervan toe aan Kemmel. De rest is verdeeld over Dranouter en Loker. De grenzen van deze drie deelgemeenten komen samen ongeveer ter hoogte van het vroegere café De Monteberg in de Lettingstraat. Bij het nemen van de foto vloog onze drone boven de Beukelaarstraat, die de Kemmelberg beklimt aan de zuidzijde. Deze is grondgebied Dranouter. In de verte zie je in het wit het bekende hotel-restaurant De Hollemeersch, dat eveneens Dranouter heeft staan op zijn adreskaartje.

Nieuwpoort (09/07/2021).

Vorige week hing de KW-drone boven het Koning Albert I-monument in Nieuwpoort. Het werd in 1938 gebouwd naar een ontwerp van Julien de Ridder, ter ere van Koning Albert I en de Belgische troepen in de Eerste Wereldoorlog. Het cirkelvormige monument is 25 meter hoog en heeft een doorsnede van 30 meter. Het telt tien zuilen, die zijn gebouwd uit bakstenen uit de IJzervlakte. Bovenop ligt een cirkelvormige balk, met een omtrek van 100 meter. Op deze ringbalk ligt een wandelgang met oriëntatietafels. Op het centrale binnenplein staat een standbeeld van Koning Albert I te paard, een werk van Karel Aubroeck. Op het plein voor het Albertmonument is het Nieuport Memorial opgetrokken, een monument voor de Engelse troepen. Het bestaat uit een gedenkzuil met de namen van 566 Britse officieren en soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog sneuvelden aan de Belgische kust.

In oktober 2014 werd het monument, na restauratie en uitbreiding, heropend onder de naam Westfront Nieuwpoort. Er kwam ook een bezoekerscentrum, waar er een permanente tentoonstelling te bezichtigen is over de onderwaterzetting van de IJzervlakte in 1914 door het openen van de sluizen van de Ganzepoot. Dit sluizencomplex, dat vlak naast het monument is gelegen, staat op de samenkomst van zes waterlopen. De meest bekende ervan is uiteraard de IJzer, de andere zijn het Nieuw Bedelf, de Plassendalevaart, de Kreek van Nieuwendamme, de Veurne-Ambachtvaart en het kanaal Nieuwpoort-Duinkerke. Het is toch nog altijd een bijzondere belevenis om op de N380 eens over al die sluizen te rijden terwijl je rond het monument draait.

© Foto Kurt

Dikkebus (02/07/2021).

De KW-drone van fotograaf Kurt hing vorige week in de buurt van Dikkebus Vijver. Bekend als recreatieoord, al is het wel een beetje in verval. Maar vooral functioneel voor de drinkwatervoorziening voor Ieper, dat tot 2010 nog zijn eigen drinkwatermaatschappij had. De 36 hectare grote vijver, die er moest komen om de florerende lakenindustrie van Ieper van het nodige water te voorzien, is bijna 700 jaar oud, want hij werd 1323 in gebruik genomen. Ook toen al had de onteigening van de gronden overigens de nodige voeten in de aarde, de procedure nam zowat tien jaar in beslag.

De Dikkebusvijver wordt gevoed door een afdamming van de Kemmelbeek, die ontspringt in de buurt van de Zwarteberg en in Reninge uitmondt in de IJzer. Hij werd uitgegraven op gronden van de parochies Dikkebus, Vlamertinge en Voormezele, maar nadien is er een grenscorrectie doorgevoerd waardoor de vijver bijna helemaal op het grondgebied Dikkebus kwam te liggen. Maar de toegangsweg er naartoe ligt nog altijd op Vlamertinge, dus dit is echt wel een grensgeval.

© foto Kurt

Rumbeke (25/06/2021).

De KW-drone van fotograaf Kurt Desplenter hing vorige week in de buurt van de kleiputten in Rumbeke. Deze voormalige kleigroeve van de steenbakkerij Dumoulin is 4,2 hectare groot en wordt nu als natuurreservaat beheerd door Natuurpunt. Het is enkel te bezoeken met een gids. Aansluitend op dit reservaat werd in de voorbije jaren door het Agentschap Natuur en Bos stelselmatig nieuwe bebossing aangeplant, wat resulteert in het Bergmolenbos, een domeinbos in wording van 34 hectare groot. Je kan er vrij wandelen en voor de kinderen is er ook een ruime speelzone. De stad Roeselare koestert plannen om in dit bos in het kader van het Westtoer-programma ‘Horizon 2030’ een uitkijktoren te bouwen voor het grote publiek.

Twee jaar geleden werden de plannen al voorgesteld. Het zou een sprookjestoren worden, maar deze plannen zijn ondertussen afgevoerd wegens te duur. Maar het blijft de bedoeling wat we hier in 2023 een toren kunnen beklimmen. Deze zal dan in noordelijke richting uitzien op het befaamde Sterrebos, aan de overzijde van de drukke verkeersader N36. Sterrebos én Bergmolenbos moeten een groene long worden in de bosarme streek rond Roeselare.

© Foto Kurt

Menen (18/06/2021).

De drone van Kurt Desplenter hing boven Het Eiland, aan de Groenestraat in Menen, vlak bij de grens met Wevelgem. Een plaats die enige bekendheid geniet omdat er een restaurantje met die naam te vinden is en je er kan vissen in de vijver.

Maar deze plaats mag dus helemaal niet verward worden met het zogenaamde Leie-eiland in Menen, vaak ook Het Eilandje genoemd. Een kunstmatig eiland eigenlijk, dat in de jaren 1980 tot stand kwam door de rechttrekking van de Leie. Het ligt deels op Belgisch en deels op Frans grondgebied, op wandelafstand van het centrum van Menen. De oude Leiesluizen en aan Franse zijde het plezierhaventje van Halluin met bijhorende capitainerie zijn een toeristische trekpleister.

© foto Kurt

Woumen (11/06/2021).

Jawel, onze drone vloog boven De Blankaart in de Diksmuidse deelgemeente Woumen.

De naam Blankaart verwijst naar ‘blank staan, onder water staan’. De Blankaartvijver is een restant van turfwinning die minstens teruggaat tot de 13de eeuw en is dus door de mens uitgegraven. Gaandeweg ontstond rond deze vijver een gebied met grote natuurwaarde, dat op vandaag als natuurreservaat wordt beheerd door Natuurpunt. Het is vooral waardevol als schuil-, jaag-, overwinterings -en broedplaats voor zeldzame vogels.

In 1860-1870 laat baron Gustaaf de Coninck de Merckem in de buurt van de vijver een imposant kasteel bouwen, met bijhorend gesloten domein in Engelse landschapsstijl. Op vandaag is dit domein vrij toegankelijk en is het kasteel, dat tijdens de Eerste Wereldoorlog zo goed al helemaal werd verwoest en in een meer sobere versie werd her op gebouwd,  ingericht als provinciaal bezoekerscentrum De Otter.

In 1972 bouwde de toenmalige Nationale Maatschappij voor Drinkwatervoorziening nabij het natuurgebied De Blankaart een reusachtig achthoekig betonnen spaarbekken van 60 hectare groot. Er kan drie miljoen kubieke meter water in: ruim voldoende om een derde van de kustprovincie elke dag van drinkwater te voorzien. Dat water wordt opgepompt uit de IJzer en de omliggende waterloopjes en in het waterproductiecentrum De Blankaart naast het centrum behandeld tot drinkwater.

Ideaal om dit gebied in al zijn facetten te verkennen is de Blankaart Wandelroute van bijna 10 kilometer lang. Ze start aan het bezoekerscentrum (Iepersesteenweg 59-90 in Woumen). Bij nat weer zijn rubberlaarzen geen overbodige luxe.


© © Foto Kurt

Knokke (04/06/2021). Dit was inderdaad wel een weggever, want Het Zwin is alombekend en heel makkelijk te herkennen. De naam verwijst naar een oude inham van de zee, die tot in de 12de eeuw nog tot aan Brugge reikte. Die ging echter geleidelijk aan verzanden, en de Zwingeul, op de grens van België met Nederland, is nog het enige overblijfsel hiervan. De Zwingeul, die bij laagtij doorwaadbaar is, en het gebied errond vormen een  uniek natuurgebied met stranden, slikken, schorren, kreken en duinen, dat internationale bescherming geniet. Op de achtergrond zien we de bebouwing van de Nederlandse badplaats Cadzand. Vroeger bevond zich aan de Nederlandse zijde van de Zwingeul een haventje, dat echter moest verdwijnen door de grote Deltawerken na de watersnood van 1953. Het Zwin werd toeristisch vooral bekend door het vogelpark dat hier in 1953 door graaf Léon Lippens werd gesticht. Na 60 jaar dienst werden de verouderde gebouwen afgebroken en op dezelfde plaats bouwden de provincie West-Vlaanderen en het Agentschap Natuur en Bos het Zwin Natuurpark uit, dat precies vijf jaar geleden (10 juni 2016) werd geopend.


© foto Kurt

Kanegem (27/05/2021). De geschiedenis van deze omwalde hoeve gaat minstens 730 jaar terug in de tijd. Ze heeft eigenlijk drie namen en de oudste verwijst meteen ook naar het lieflijke dorpje dat we zoeken. De oudste benaming (13de eeuw) is namelijk ’t Hof van Caneghem, als fonciershoeve van de gelijknamige heerlijkheid. In de 17de eeuw wordt de hoeve eigendom van de Spaanse adellijke familie de Castillo en spreekt men van het Goet de Castillo. In het midden van de 18de eeuw wordt Johannes Van der Stricht, kanunnik én grootgrondbezitter, de eigenaar en spreekt van het Goet ter Stricht. Later wordt de Kanegemse Straete naar Poucques hernoemd in Strichtensgoedstraat.

© Foto Kurt

Blankenberge (21/05/2021). De fonteintjes.

© foto Kurt

Zwevegem (14/05/2021).

© foto Kurt

Poperinge (07/05/2021). Ze noemen hem de Duitse toren, in 1940 gebouwd als controletoren voor een 125 hectare groot vliegveld. Maar er is nooit een vliegtuig geland, de toren bleef en het veld werd… een grote moestuin. En nu zijn er plannen om de toren te restaureren én als uitkijktoren toegankelijk te maken voor het publiek. Alleen… de toren staat op privéterrein en de eigenaar heeft geen plannen om terrein prijs te geven.

© foto Kurt

Sint-Eloois-Winkel (30/04/2021). De tekstjes brouwen bij deze rubriek, het was een hobby van onze afscheidnemende Jan Gheysen. In zijn laatste krant stuurden we daarom onze drone boven zijn geliefde gemeente. Op zijn Instagrampagina is Jan bezig aan een 365 dagen-challenge getiteld Tussen hier en elders. Elke dag brouwt hij er een tekst over zijn dorp. Wie zijn schrijfsels zal missen, kan dus daar terecht. Wij gaan @jangheysen alvast met veel plezier blijven volgen.

© foto Kurt

Heuvelland (23/04/2021). Jacques Brel heeft er nooit Mon plat pays gezongen. Het had nochtans gekund, het Frans is er niet zo heel ver uit de buurt, maar vlak is het er nooit. Of de renners en wielertoeristen die er zwoegend en puffend voorbij trappen oog hebben voor de van wilgentakken gevlochten menhirs van de Blankenbergse kunstenaar Muller, is zeer de vraag.

© foto kurt © foto kurt

Vichte (Anzegem) (16/04/2021). Dit kasteeldomein vlakbij een beek was oorspronkelijk een woontoren die werd gebouwd op een aarden heuvel, een motte. Dat is intussen al bijna 900 jaar geleden. De toegangspoort tot het domein is jonger, het dateert van de 15de eeuw. Maar de edellieden die er eerst huisden, moesten het uit geldzorgen begin vorige eeuw verkopen. Het was een Antwerpenaar die het kocht en verpachtte. De familie die het toen pachtte, heeft het uiteindelijk gekocht. Begin de jaren zeventig werd het kasteel als monument beschermd.

© foto Kurt

Werken (09/04/2021). Een heuvel is wat overdreven, het is een kunstmatige verhoging, een terp werd dat ook wel eens genoemd. Ooit dacht men zelfs dat het opgehoogde stuk aan de rand van de Handzamevallei goudstukken moest verbergen, maar graafwerken leverden geen spectaculaire vondsten op. De foto laat anders wel duidelijk zien hoe het komt dat begraafplaatsen ook kerkhoven worden genoemd.

© foto Kurt

Wakken (02/04/2021). Aan het begin van de dreef die toegang geeft tot dit kasteel, bevindt zich nog een authentieke schandpaal. In de kelders van het gebouw zijn nog de restanten te vinden van het oorspronkelijke kasteel dat dateert van de 13de eeuw. Na WO II was er een opvanghuis voor oorlogsweeskinderen in ondergebracht. Daarna werd het een advocatenkantoor en woning.

 ©Kurt Desplenter Foto Kurt
© foto Kurt

Ingelmunster (25/03/2021). Aan water geen gebrek hier in de omgeving van het waterzuiveringsstation. Vlakbij is er een kanaal en van alle kanten -toch vanuit vijf omliggende gemeenten- stroomt hier het afvalwater naartoe om het te laten zuiveren. Goed voor zo’n 52.000 inwonersequivalenten, zoals dat officieel heet. Toen de installatie in 2003 in gebruik werd genomen, was de capaciteit nog beperkt tot 35.000 inwoners

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Sleihage, Hooglede (19/03/2021). Het was een Europese primeur: deze vaste schelpenbouw, ontworpen door een Kortrijkse architect, zo’n zestig jaar geleden. Het dak van roestvrije stalen platen rust op twaalf betonnen steunpunten. Oorspronkelijk bedoeld als kerk bij een klooster dat maar voor de helft werd voltooid. Eind jaren zeventig werd het een futuristische parochiekerk waarvan de toekomst intussen onzeker is.

Waar hangt de drone van Kurt?© Foto Kurt
© foto Kurt

Ruiselede (12/03/2021). Het heeft iets van een autocircuit, maar vergis je niet: dit is een paardenrenbaan. Geen wedstrijdrenbaan, er staan geen tribunes, maar een oefenbaan met binnen het ovalen circuit de weiden waar de paarden voor en na het lopen kunnen grazen en rusten in een van de meest landelijke gemeentes uit onze provincie.

 ©Kurt Desplenter Foto Kurt
©foto Kurt

Dadizele (05/03/2021). Het is geen gewone kerk, daar in de verte op de foto. Maar een kathedraal is het evenmin. Vooral in de meimaand lokt dit godshuis gelovigen van ver buiten de gemeente. Indertijd werd zo’n bedevaart ontspannend in een park en fleurig in een almaar groeiende bloemenwinkel afgesloten. Kerk en middenstand floreerden er jarenlang als nergens elders.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Ooigem (26/02/2021). Een klein stukje natuur, tussen rivier en een oude of dode rivierarm. Het gemeentebestuur heeft er vorig jaar nog het voetpad langs de rivierarm heraangelegd. Om de toegankelijkheid van het gebied in de buurt van de oude hoeve te vergroten. Er komen nog meer wandelpaden daar in de buurt. ’t Is een uitgelezen wandelplek in een anders heel drukke gemeente.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Werken (19/02/2021). Het gebeurt wel vaker, en zeker in een vallei van een beek, dat weilanden bij regenweer onderlopen. In deze streek hebben ze er zelfs een wandelroute voor samengesteld die niet toevallig de natte broekenroute wordt genoemd. Het is een landschapswandeling over onverharde en zoals hier te zien vaak ook drassige paden. Laarzen zijn meer dan wenselijk voor deze tocht.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Hooglede (12/02/2021). Het was oorspronkelijk een begraafplaats voor Duitse soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog in de onmiddellijke omgeving sneuvelden. Zo waren er in ons land 128 van die kleinere Duitse begraafplaatsen. Na de oorlog en in de jaren vijftig werden alle Duitse gesneuvelde soldaten op vier grote begraafplaatsen samengebracht. Dit is een van die vier. Hier rusten 8.200 militairen.

Er is ook een ‘Ehrenhalle’ achteraan de begraafplaats die werd gedecoreerd met een groot en kleurrijk mozaïek. In het ontvangstpaviljoen is er uitleg over de historische achtergrond van deze begraafplaats te vinden. Elk jaar, op 15 november, legt het Duitse consulaat een bloemenkrans neer.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Lissewege (05/02/2021). 915 jaar geleden stichtten benedictijnen een abdij op deze plaats. Vandaag staat enkel de 50,50 meter lange kloosterschuur nog overeind. Het dak bestaat sinds de 18de eeuw uit 50.000 Boomse dakpannen. Weetje: Willem van Saeftinghe, lekenbroeder van de abdij, zou tijdens de Guldensporenslag de Franse aanvoerder van zijn paard geslagen en gedood hebben.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Wervik (29/01/2021). Onoverbrugbaar is de rivier niet, dat is duidelijk te zien. Dat de rivier ook de grens is tussen ons land en het buitenland laat de foto niet meteen zien. Onze stad bevindt zich aan de rand van het land. Wie de grens droog over wil, moet over de brug.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Dudzele (22/01/2021). Het dorp heeft iets uitzonderlijks: er staan twee kerktorens, maar een van die torens is er een zonder kerk. Die kerk was er ooit en de kerktoren die je ziet op de foto was eigenlijk niet eens de grote kerktoren van die verdwenen kerk, maar een hoektoren. Die kerk is gebouwd in de 12de eeuw en na plunderingen in de geuzentijd gesloopt in de 17de eeuw, maar de toren bleef overeind. De ‘nieuwe’ kerk dateert van eind 19de eeuw. De nieuwe toren is veel minder imposant dan deze toren zonder kerk.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Kortrijk (15/01/2021). Deze droogloodsen van een pannenbakkerij dateren van 1924 en tegen het eind van de vorige eeuw stonden ze er vervallen bij en de sloop dreigde. Dat was niet naar de zin van enkele industriële archeologen die de aanzet gaven om de erfgoedsite te redden. En dat is gelukkig ook gebeurd. Je vindt de pannenbakkerij in Kortrijk, nabij Kapel ter Bede.

 © Foto Kurt
© Foto Kurt

Oostkamp (08/01/2021). Zo staat het officieel beschreven: een hoeve beschilderd in ossenbloedrood. Het is een historische boerderij waarover al in de 16de eeuw sprake was. En omdat ze bij een kasteel hoort, kreeg ze niet alleen de naam van een van de pachters, maar sinds 1975 ook de naam van het kasteel Nieuwburg.

 © Foto Kurt
© foto Kurt

Ardooie (01/01/2021). Dit classicistische kasteel was ooit een zomerverblijf van de burggraven de Jonghe d’Ardoye en het lag in een domein dat maar liefst 3.000 ha groot was. Daarvan is nu nog 44 ha over als provinciaal domein ‘t Veld en 28 ha zijn privé en horen bij de kasteelbewoners. Het provinciaal domein is een druk bezocht knooppunt van fietsroutes die er mekaar kruisen.

Lees meer over:

Zeg et ne keer

Waar heb je een fout gezien of heb je zelf een suggestie? Laat het ons dan weten.