Sterren van Morgen: Volleybalster Felice Vanassche

De KW-redactie ging weer op zoek naar de zeven sporters die het straks misschien zullen maken. Sommigen onder hen dromen al van deelname aan de Olympische Spelen in Tokio 2020, anderen kijken verder vooruit. De toekomst zal moeten uitwijzen hoever…

Volleyballen deed ik vooral in de tuin.

Ik speelde het met mijn ouders, maar mijn eerste hobby’s waren tennis en dansen. Uiteindelijk heb ik me in het vijfde leerjaar aangesloten bij de plaatselijke volleybalclub van Kuurne. Vervolgens trok ik naar Lendelede, waar ik veel bijleerde. Van daaruit heb ik de stap gezet naar de Topsportschool. Daar maak je natuurlijk nog meer progressie en nu speel ik mijn eerste seizoen in Liga A bij VC Oudegem.

Ik stam uit een echte volleybalfamilie.

Mijn beide ouders hebben op een deftig niveau gevolleybald. Aan mijn mama’s kant zit het echt in de genen. Mijn opa, een pak nonkels en tantes, neven en nichten… allemaal hebben ze gevolleybald. Mijn opa Jacques Neyrinck heeft trouwens samen met zijn twee broers de volleybalclub in Kuurne opgericht. En sportjournalist Sammy Neyrinck is een neef van mijn ma.

Ik kon met de fiets naar deze shoot.

Deleye is op vijf minuten fietsen van mijn ouderlijke thuis. Het is leuk om dit te doen en net als vele meisjes hou ik van shoppen.

Mijn sterkste punt ligt in de aanval.

Ik ben dan ook een aanvalster. Maar je moet natuurlijk meer onder de knie hebben: opslag, receptie, defence, blok… Mijn service mag er best zijn, maar ik kan nog wat zaken bijspijkeren. Mijn eerste prioriteit is fysiek wat sterker worden. Ik wil mijn sprongkracht opkrikken. Enkele centimeters maken in het volleybal een groot verschil. Ook op mijn onderhandse controle wil ik graag wat vooruitgang boeken. Als aanvalster is receptie ook belangrijk en dat is eveneens een groot werkpunt. Mentaal sterker worden, dat is nog het moeilijkste. Maar ik werk er volop aan.

Ik heb mijn studie even stopgezet.

De overstap van middelbaar naar de hogeschool is grote stap, het is voor mij wat zoeken. Je moet alles alleen regelen. Je zit op kot, moet zelf voor je eten zorgen. Naast een nieuwe school kwam ik ook in een nieuwe volleybalclub terecht. Met mijn studie communicatiemanagement ben ik gestopt omdat ik het niet zo fijn vond. Nu kan in mijn volledige focus op het volleybal leggen en normaal start ik in februari opnieuw in school, maar welke richting is nog onbekend. Daarvoor neem ik nu ook de tijd om alles op een rij te zetten.

Spelen in het buitenland is een droom

Mocht ik die kans ooit krijgen, dan zal ik ze grijpen.

Maar ik denk daar nog niet te veel aan. Ik mocht al meetrainen met de ruime kern van de nationale ploeg. Dat bezorgde me heel wat stress, maar het was ook uniek om deze kans te krijgen. Ik zie wel wat er op mij af komt. Niet dat ik er nog nooit over nagedacht heb, maar ik wil mezelf niet nog meer druk opleggen.

Gaan skiën mis ik nog het meest van al.

Andere sporten laat je immers best achterwege, anders loop je het risico op blessures. Een weekendje skiën lukt niet, want er is ook altijd wel volleybal. Maar dat zijn nu eenmaal keuzes die je moet maken. Op stap gaan met vrienden lukt wel, maar je moet weten wanneer het kan en in welke mate.

Ik kijk wel op naar Britt Herbots.

Ze is amper een jaar ouder en speelt al in de Italiaanse Liga A. Ze is iemand die vol voor het volleybal gaat. Een andere opvallende speelster is de Italiaanse Paula Egonu. Ze is twee jaar ouder, maar wat voor een speelster… Met haar 1m93 haalt ze een spronghoogte van 3m44, met mijn 1m85 haal ik ongeveer drie meter. En Egonu heeft ook een enorme uitstraling.