Jonathan Vandenbussche uit Deerlijk is al vele jaren gepassioneerd door de Japanse krijgskunst iaido. Hij werd onlangs voor de vijftiende keer Belgisch kampioen in deze allicht voor velen eerder onbekende discipline. Hoog tijd voor een gesprek met een van de toppers van de Zwevegemse club Agehachô.
Jonathan Vandenbussche (35), industrieel ingenieur biochemie van opleiding en werkzaam in het onderzoekscentrum voor chromatografie RIC (Research Institute for Chromatography) in Kortrijk, woont samen met echtgenote Kim Rigole en de kinderen Saar (7) en Roel (6) in de Oliebergstraat in Sint-Lodewijk (Deerlijk). “Ik ben van Zwevegem afkomstig en heb van kindsbeen af veel gesport”, start Jonathan zijn verhaal.
“Gevechtssporten waren mijn ding en meer specifiek karate. Van mijn 7e tot mijn 14 jaar was ik aangesloten bij de Zwevegemse karateclub Wakû-Kan. Daarna heb ik een tijdje ‘stilgelegen’, ik was wat zoekende. Een bezoekje aan de turnzaal van de Kouterschool, die op een boogscheut van mijn ouderlijke woning gelegen is, heeft toen ik 17 jaar was, een nieuwe start ingeluid. Ik zag er mannen in traditioneel Japanse kledij aan het werk met zwaarden. Het zoeven van die ‘wapens’ moet blijkbaar een enorme indruk hebben achtergelaten, want ik was meteen verkocht. Ondertussen is iaido, zo heet deze discipline, al bijna twee decennia mijn grote passie.”
“De Japanse krijgskunst blijft me fascineren, het is een ideale uitlaatklep”
“Onze club Agehachô telt een vijftiental leden. We trainen op donderdagavond in de sporthal in Sint-Eloois-Winkel en op zondagvoormiddag in Sportpunt in Zwevegem. De lesgever is Patrik Demuynck samen met hulptrainer Liviu Vlad. Het zijn de ideale leermeesters van wie ik al heel wat heb opgestoken. Omdat ik altijd behoorlijk gestresseerd was toen ik met de karateclub aan competities deelnam, heb ik de echte wedstrijden in de beginperiode geweerd.”
“Na een jaar heb ik toch deelgenomen en in mijn eerste nationale titelstrijd behaalde ik meteen brons. Het jaar nadien schoot ik de hoofdvogel af en dat heb ik onlangs voor de vijftiende opeenvolgende keer gerealiseerd in Houthalen-Helchteren. Ik was gedurende 10 jaar lid van het nationaal team en werd al zes keer primus in het Europees kampioenschap. Ik ben al verscheidene jaren zwarte gordel vijfde dan. Over ruim een week leg ik mijn examen af om te promoveren naar zesde dan.”
“Wat iaido precies inhoudt? Iaido betekent letterlijk ‘de weg van het harmonieuze zijn’. Iaido is te omschrijven als de kunst van het snel en vloeiend trekken van het zwaard, gevolgd door een aanval en behoort tot het budo. Iaido is sterk verwant aan andere Japanse vechtkunsten als kendoenjodo. Het komt voort uit de culturele krijgstraditie van desamoerai(bushi) van het klass-iekeJapan. Door middel van vastgelegde vormen of kata oefen je de zwaardtechnieken van de samoerai.”
“Voor alle duidelijkheid, iaido beoefen je solo. Je strijdt tegen een ingebeelde tegenstander of Kaso teki. Iaido wordt beoefend met een houten zwaard, een metalen oefenzwaard of een gesmeed scherp zwaard. Welk type zwaard wordt gebruikt, heeft vooral te maken met de mate van geoefendheid van de iaidoka. Alle bewegingen dienen vloeiend, zuiver en resoluut te worden uitgevoerd. De vele kata omvatten zittende en staande technieken, waarbij aanvallen van voor, achter en opzij kunnen komen.”
Jodo en kendo
“Een fysieke basisconditie is voldoende. Het is vooral mentaal uitputtend. Absolute focus, zeg maar voortdurende concentratie en waakzaamheid zijn onontbeerlijk. Bij mij voelt het soms aan als actieve meditatie. Het boeit mij in ieder geval enorm. Bij de uitvoering van de technieken moet je als het ware een tegenstander voor de geest halen zodat je een zo realistisch mogelijke situatie creëert. Het gevoel van een werkelijk gevecht moet opgebouwd worden.”
“In onze club Agehachô doen we ook jodo, een vergelijkbare Japansevechtkunstwaarbij je gebruik maakt van dejo, een 128 centimeter lange staf. In deze discipline zijn er geen nationale kampioenschappen. Het is onmiddellijk op Europees niveau. Occasioneel ga ik ook kendo oefenen in Gent. De Japanse krijgskunst blijft me nog altijd mateloos fascineren. Het is voor mij een ideale uitlaatklep.”
