Zoals zo vaak was het een gezellige avond op 30 maart, Tom Vanheule (38) was met echtgenote Sylvie, broer Dieter en schoonzus Delphine op bezoek bij goede vrienden Björn en Delphine. Op het menu: cowboysteaks. Iedereen grilt zijn steak met behulp van een minivuurpot. Wanneer Delphine haar vuurpotje bijvult, veroorzaakt dit plots een immense steekvlam. Een dom ongeluk met verschrikkelijke gevolgen voor Tom die recht tegenover haar aan tafel zat.
...

Zoals zo vaak was het een gezellige avond op 30 maart, Tom Vanheule (38) was met echtgenote Sylvie, broer Dieter en schoonzus Delphine op bezoek bij goede vrienden Björn en Delphine. Op het menu: cowboysteaks. Iedereen grilt zijn steak met behulp van een minivuurpot. Wanneer Delphine haar vuurpotje bijvult, veroorzaakt dit plots een immense steekvlam. Een dom ongeluk met verschrikkelijke gevolgen voor Tom die recht tegenover haar aan tafel zat."In een reflex om mijn gezicht te beschermen bracht ik mijn arm naar voor met het gevolg dat mijn linkerarm en linkerhand de steekvlam opvingen", beschrijft Tom heel nauwkeurig de gebeurtenissen van die avond. "Ik droeg een T-shirt die meteen in lichterlaaie stond. Als een brandende toorts ren ik naar buiten en hoor mijn vrouw Sylvie nog roepen dat ik mijn T-shirt moest uitdoen. Nadat Dieter het vuur op mijn lichaam bluste met een fles water, stelde ik mijn familie en vrienden gerust dat alles weer oké was."De toestand leek onder controle. Niets was echter minder waar. Achteraf bleek dat ook zijn oksel en borstkas verbrand waren en Tom meerdere derdegraadsverbrandingen had opgelopen waarbij ook de zenuwen doorgebrand waren. Wat verklaart dat hij in eerste instantie weinig pijn voelde. "Sylvie is zorgkundige", vervolgt Tom. "Ze kent de regel voor brandwonden: binnen de twintig minuten na het ongeval twintig minuten afkoelen met water van twintig graden. Terwijl ze mijn arm afspoelt merk ik dat mijn huid eraf velt. Dat was schrikken, waarop we meteen de 112 belden."De spoedarts stuurde Tom onmiddellijk naar het brandwondencentrum in Gent. Daar werd hij gedurende 48 uur van kop tot teen omzwachteld waarna kon vastgesteld worden hoe erg de brandwonden waren. "Ik herinner me niets meer van de eerste week", zegt Tom."Na een eerste operatie hielden ze me twee dagen in kunstmatige coma en daarna onder zware pijnstillers. Uiteindelijk onderging ik twee huidtransplantaties en tweemaal een 'release van de oksel'. Je begint namelijk littekenweefsel aan te maken onder de oksel, dat krimpt geleidelijk aan zodat de beweeglijkheid van de arm vermindert. Met als gevolg dat ze dat littekenweefsel doorknippen en er een gezond stukje huid tussen plaatsen."Tot 30 maart had Tom het perfecte leven op zowel professioneel, familiaal als financieel vlak. In een klap verandert je leven, niets is nog evident. In het brandwondencentrum was hij afhankelijk van pijnpompen en baxters. Hij vergeet echter niet hoe goed hij daar verzorgd is geweest. "Dat was werkelijk uitzonderlijk! Ik kreeg een enorme bewondering voor de artsen, de wondzorgcoördinators en de vrijwilligers die daar werken. De dagelijkse verzorging nam meer dan twee uur in beslag: alle verbanden eraf, het verversen van de gaasjes op de brandwonden, het voorzichtig insmeren met zalf...Onbeschrijfelijk, hoe je daar verzorgd wordt. Wat me ook opviel is dat ze steeds positief nieuws vertelden. Ze hebben me niet onmiddellijk de volledige waarheid verteld, ze hebben me niet gezegd dat ik huidtransplantaties zou krijgen of een jaar met drukkledij zou rondlopen. Wel kwamen die berichten met mondjesmaat. En steeds op positieve wijze."Op 12 mei mocht Tom naar huis. Dan begint het pas: de verzorging, de kine, de strakke kledij die op zijn lichaam drukt en het nietsdoen. "Ik was niet ziek maar kon niks uitrichten, een hele dag stil thuiszitten dat is niets voor mij. Dan nog in zo'n verschrikkelijk hete zomer. Gelukkig werk ik sinds augustus terug progressief bij mijn werkgever, de Glascentrale in Wevelgem, en heb ik toch iets omhanden. Iedere dag is weer een strijd, iedere morgen mijn vingers rechttrekken, iedere dag mijn arm strekken tot mijn huid weer in de plooi trekt, iedere dag weer de repetitieve oefeningen bij de kine."Volledig herstellen zal Tom wellicht nooit, hij neemt zijn drukhandschoen af en toont zijn brandwonden die lopen van zijn arm tot zijn borstkas. Ook zijn bovenlichaam zit in een drukverband. Dat kostuum dat zich vast rond hem snoert draagt hij gedurende 23 uren per dag. Maar hij geeft niet op. Zijn gezin en vrienden zijn heel dankbaar voor de goede zorgen die hij kreeg. Samen hebben ze dan ook een actie opgezet ten voordele van Vriendenkring van Brandwondenpatiënten van het UZ Gent.