Gilberte Proot (68) heeft twee Golden Retrievers, Zita en Nelle. In wzc ‘t Meunyckenhof zijn de honden heel populair, want iedere maand gaat Gilberte ermee op bezoek bij de bewoners die hen uitbundig knuffelen.
Gilberte is al enkele jaren met pensioen, en haar Golden Retrievers zijn haar grootste hobby. “Al meer dan dertig jaar zijn wij trotse baasjes van verschillende generaties Golden Retrievers”, steekt Gilberte van wal. “De liefde voor die honden begon in 1991 met onze eerste Golden Retriever Fanny. De liefde voor het ras was zelfs zo groot dat ik enige tijd later zelf fokker werd van Golden Retrievers, die bekend staan als erg lief, sociaal en harde werkers. Deze honden worden dan ook heel vaak ingezet als hulphonden bij personen met een beperking.”
Wat aftasten
“Op een dag kreeg ik de vraag van ‘Clinidogs’, een organisatie voor mensen met een beperking, of ik het niet zag zitten om eerst met mijn hond Zita, en nu met Nelle, elke maand als therapiehond naar wzc ‘t Meunyckenhof te gaan. Dat moesten ze mij geen twee keer vragen, want ik vond het een schitterend idee en prachtig initiatief”, vertelt Gilberte. “Met heel veel liefde ben ik daaraan begonnen, hoewel het in begin wat aftasten was van hoe dat zou verlopen. Het eerste contact was wat onwennig, maar algauw was het bij de bewoners grote liefde, want Nelle is een echte knuffelaar. De bewoners weten ook verdomd goed wanneer Nelle op bezoek komt. Dat staat immers met stip genoteerd in hun maandelijks boekje.”
Blije gezichten
“Ik hoop echt dat ik dit nog lang mag en kan doen, want het is zalig om al die blije gezichtjes te zien. Met zoiets simpel de glimlach op de bewoners hun gezichten toveren, dat geeft me een heerlijk gevoel.”
“De bewoners weten van onze komst en kijken er erg naar uit. Ze sparen zelfs hun koekje van bij de koffie om Nelle toch maar te kunnen verwennen. Al moeten we dit wat in toom houden, want Nelle zou wat te dik worden”, lacht Gilberte, sinds 1974 getrouwd met Noël Dehoorne, mama van dochter Tanja en oma van Rune (21) en Noor (16).
“Soms zijn bewoners wat emotioneel en herinneren ze zich hun eigen hond of poes, die ze vroeger zelf altijd bij hen hadden. Ook Nelle vindt het fijn en laat zich gewillig knuffelen. Na een namiddag entertainen is ze ‘s avonds wel erg moe”, besluit Gilberte Proot.
