De naweeën van een aanrijding deden Nico Lefever (50) in de eindejaarsperiode twee keer in het ziekenhuis belanden. Nu moet hij op krukken het nieuwe jaar in, maar hij prijst zich gelukkig. “Ik kon verlamd zijn of erger.”
Nico Lefever (50) had zich de eindejaarsperiode anders voorgesteld. Zijn linkerknie en been begonnen plots op te zwellen en kleurden rood. Een operatie bleek nodig, waarop hij enkele dagen voor Kerstmis naar het ziekenhuis moest. Op de laatste dagen van het jaar moest hij opnieuw opgenomen worden. “Voor een tweede operatie want er waren spijtig genoeg complicaties in de knie. Ik moet nu op krukken het nieuwe jaar in.”
Aanrijding
Volgens Nico blijken de knieproblemen naweeën van zijn aanrijding in het voorjaar van 2020 tijdens een fietstochtje met beste vriend Davy Dury (40). “Aan het kruispunt van de Reutelhoek bij Beselare werd ik omvergereden door een vrachtwagen die de opgelegde eenrichtingsmaatregel in een van de straten negeerde.”
Zijn vriend kon net uitwijken, maar Nico kon geen kant meer uit en werd hard aangereden. “Davy dacht dat ik dood was, omdat ik de lucht in vloog en bleef liggen. Ik had het bewustzijn verloren en werd later even wakker in de ambulance. De MUG werd opgeroepen omdat ik problemen had met mijn ademhaling en meermaals het bewustzijn verloor. Pas op de spoedafdeling kwam ik definitief terug bij.”
Geen volledig herstel
Ondanks het zware medisch verdict hoopte Nico toen op een volledig herstel. “In mijn nek waren een drietal wervels gebroken, mijn schouder was af, mijn elleboog geraakt, overal breuken, een klaplong… ik had een lange revalidatie voor de boeg.” En die duurde nog langer dan gevreesd. “In de eerste twee jaar kreeg ik het ook psychologisch erg moeilijk. Ik moest veel medicatie nemen en daarna ging het beter, beetje bij beetje. Het lukt voorlopig, maar tot op zekere hoogte. Ik werk intussen zestig procent, volledig werken lukt niet meer door nek- en rugpijn. Dat gaat up en down.”
“Of ik weer helemaal de oude word? Dat is wishful thinking. Die gedachte heb ik al een paar jaar achter mij gelaten, met de steun van begeleiding. Mijn leven wordt nooit meer zoals voor die aanrijding. Ik leer met mijn beperking leven. Gelukkig zijn er veel dingen die ik wél nog kan doen. Ik heb er vrede mee en ga nog een mooie toekomst tegemoet.”
Bijna verlamd
De tol van de aanrijding kon hoger zijn. “Het scheelde niet veel. De dokter vertelde me dat ik volledig verlamd zou raken tot aan mijn nek als de breuk iets verder was. Dat was even slikken. Toen ik kort na mijn ongeval in het ziekenhuis lag, dachten heel wat vrienden en kennissen dat ik gestorven was: op dezelfde dag werd vlakbij in Dadizele een andere wielertoerist dodelijk aangereden. Voor mij was het goed afgelopen, voor die meneer helaas niet. Dat doet me even stilstaan en beseffen dat ik door het oog van de naald kroop.”
Nico viert Nieuwjaar in zijn huis in Langemark. “Deze krukken zijn hopelijk slechts voor een weekje. Nu lukt het even niet door deze complicaties aan de knie, maar fietsen lukt me nog. Na de aanrijding werd mijn positie op de fiets aangepast zodat ik minder snel last krijg van mijn nek en rug. Natuurlijk is het niet meer zoals vroeger. Alles gaat een stuk minder. Het is wat het is. Ik heb heel lang schrik gehad op mijn fiets, telkens ik een vrachtwagen hoorde bijvoorbeeld. Intussen ben ik minder bang. Ik blijf wel meer alert bij elk kruispunt. Altijd kijk eens extra goed, ook al heb ik voorrang.” (TP)
