De intussen 65-jarige Luc Tanghe is een oud-Wielsbekenaar die al ruim 15 jaar in Oostrozebeke woont. Hij is de ex-zaakvoerder van de dekzeilen Tanghe, alom bekend in de transportwereld. "Mijn vader was gareelmaker en mijn moeder groeide op in een boerderij. Al op 15-jarige leeftijd zei ik tegen mijn ouders dat ik zelfstandig wilde worden", doet Luc uit de doeken. "Ze verklaarden me gek, maar er was geen tegenhouden aan, zodat ik nogal vlug de schoolbanken vaarwel zegde. Mijn vader had een naaimachine en daarmee wilde ik dekzeilen maken."
...

De intussen 65-jarige Luc Tanghe is een oud-Wielsbekenaar die al ruim 15 jaar in Oostrozebeke woont. Hij is de ex-zaakvoerder van de dekzeilen Tanghe, alom bekend in de transportwereld. "Mijn vader was gareelmaker en mijn moeder groeide op in een boerderij. Al op 15-jarige leeftijd zei ik tegen mijn ouders dat ik zelfstandig wilde worden", doet Luc uit de doeken. "Ze verklaarden me gek, maar er was geen tegenhouden aan, zodat ik nogal vlug de schoolbanken vaarwel zegde. Mijn vader had een naaimachine en daarmee wilde ik dekzeilen maken.""Op het einde van de jaren 60 zat de industrie in de lift en voor de vlas- en spaanderplaten waren er heel veel dekzeilen nodig. Dat werd een schot in de roos, zodat zelfs vader en moeder moesten bijspringen om de bestellingen tijdig klaar te krijgen. Op 23-jarige leeftijd verloor ik plots mijn vader en stond ik er helemaal alleen voor. Met moeder ging ik moedig door en kreeg ik de alleenverkoop van een bepaald filterdoek voor stofafzuiging. In 2004 kreeg ik een gunstig bod om mijn bedrijf te verkopen en daar ben ik op ingegaan. Maar omdat ik niet kon stilzitten, ging ik helpen in de zaak van mijn broer Roger in Roeselare."Tussen al zijn drukke beroepsbezigheden door maakte hij steeds tijd vrij voor sociaal engagement. "Door onder meer de Hallebedevaart mee te helpen organiseren, kwam ik toevallig in contact met mensen uit Sint-Maria-Lierde die me op hun beurt in contact brachten met de familie Stevens uit Zottegem. Die familie had Xavi-Indië opgericht kort na de tsunami in 2004. Xavi-Indië zoekt peters en meters, die 10 euro per maand betalen om een kind te laten studeren en hen op die manier weg te houden van de kinderarbeid en de uitbuiting. Ik heb meteen mijn schouders onder dat kindvriendelijke project gezet en daar ben ik nu vrijwel dagelijks mee bezig."Er wordt samengewerkt met de christelijke kloosterorde Seva-sisters. "Jaar na jaar konden we het aantal studerende kinderen verhogen en momenteel zijn ze met 752. Maar onze inzet omvat veel meer dan dat. Ons project is gelegen in Chennai in Zuid-India. Momenteel hebben we vier projecten lopen in Manali en Katur. In Katur hebben we een compleet nieuw schoolgebouw opgericht. In Little Flower bouwden we een keuken en sanitair blok en voor de school in Gandhypattay werden twee bussen aangekocht. In Manali werd een ziekenhuis gebouwd. Alles gebeurt op vrijwillige basis en er worden geen lonen uitbetaald."Intussen werken ze weer keihard aan een nieuw project. "In de stad Manali bevindt zich een klein ziekenhuis, maar er is geen kraamkliniek. Daar is dringend nood aan want de streek is heel dichtbevolkt en de hygiëne laat te wensen over. Nu zijn we op zoek naar de nodige centen om dat project te kunnen realiseren. We gingen in februari 2019 ter plaatse om na te gaan of onze steun goed besteed wordt en we hebben beloofd om er alles aan te doen om dit project tot een goed einde te brengen. Om de kraamkliniek van Xavi-Indië te realiseren, pakken we uit met een concert onder de titel Let's move and sing for Xavi-Indie." (CLY)