Het broederschap van Halle, dat al 130 jaar de Hallebedevaart organiseert, ziet voor de tweede keer dit evenement wegvallen door de coronacrisis. Het spreekt voor zich dat het hard aankomt bij de vele vaste bedevaarders zoals Norbert Vanluchene (77) uit de Dentergemstraat, die maar liefst 52 deelnames op zijn actief heeft.
De oudste bekende broederschappen van Onze-Lieve-Vrouw van Halle dateren uit 1344. In de daarop volgende jaren ontstonden er in Vlaanderen een vijftigtal broederschappen. De Oostrozebeekse bedevaart gaat terug tot de jaren 1890 toen er een zekere Deleersnijder op vraag van oude mensen regelmatig op bedevaart trok naar Halle. Hij droeg een rieten mand met wat mondvoorraad en bediende zich van een wandelstok om de afstand naar Halle af te leggen.
Jeroom Ampe was jarenlang de bezieler van de Hallebedevaart. In 1892 trok zoon Alfons op zijn beurt naar Halle. Een jaar later trokken vijf Oostrozebekenaren te voet naar Halle begin mei. De Oostrozebeekse Hallebedevaart was geboren. In de volgende jaren zouden duizenden streekgenoten hun spoor volgen. Het was ook Alfons Ampe die in het begin van de vorige eeuw het initiatief nam om in Oostrozebeke een broederschap aan Onze-Lieve-Vrouw van Halle op te richten. Alfons werd de eerste ‘hoofdman’ van het broederschap dat op 15 december 1905 werd opgericht in de Sint-Amanduskerk.
Na de Tweede Wereldoorlog groeide de gedachte om een kapel te bouwen voor Onze-Lieve-Vrouw van Halle. Hiervoor werd op de wijk Kalberg een stuk grond verworven. De wijding gebeurde op zondag 22 september 1957. Intussen is ook die kapel op Kalberg een bedevaartsoord geworden.
52 deelnames
Norbert Vanluchene (77) uit de Dentergemstraat maakte het de voorbije 50 jaar allemaal mee en heeft dus recht van spreken. “Op bedevaart gaan naar Halle is een geloofskwestie. Het maakt deel uit van onze christelijke tradities. De drijfveer om het een halve eeuw vol te houden, moet je dus zoeken in mijn geloof. Wie alleen deelneemt om een prestatie neer te zetten, is verkeerd bezig en zal het niet lang volhouden.”
Norbert was absoluut geen sportman, maar hij werkte keihard op het landbouwbedrijf van wijlen Remi Vanacker en eindigde zijn loopbaan als bouwvakker. “Ik stapte gewoon van de tractor, trok mijn sandalen aan en repte me naar de start van de bedevaart aan de Sint-Amanduskerk. Liefst 52 keer legde ik de afstand van ruim 80 kilometer af en ik wist steeds de eindstreep te halen. Wel kocht ik elk jaar een nieuw paar sandalen, want zonder goed schoeisel duiken er vlug blaren op. Gelukkig is er de laatste jaren heel veel veranderd en worden de bedevaarders in de watten gelegd met voetverzorging onderweg.”
Of hij nog weet heeft waarom hij de eerste keer deelnam aan de Hallebedevaart? “Heel zeker. Moeder was ziek en vader raadde me aan mee te gaan naar Halle om voor haar genezing te bidden. Ik was toen 16 jaar. Alle bedevaarders hebben een eigen agenda, ze stappen niet zomaar 80
Het spreekt voor zich dat de afgelasting van de bedevaart voor het tweede jaar op rij moeilijk valt bij de vele deelnemers. Volgens Norbert betekent dit echter niet dat de traditie zal verdwijnen. “De bedevaart zit veel te diep geworteld in onze Vlaamse traditie. Het aantal deelnemers is in de loop der jaren sterk verminderd, maar er stappen toch nog telkens ruim 100 pelgrims mee.” (CLY)
