“Je moet het me zeggen als ik te veel vertel”, waarschuwt Inge Debrouwere (55). Als bijna afgestudeerd dokter botste zij dertig jaar geleden in Leuven op Saulo, een Ecuadoriaans muzikant. Vandaag werkt zij in Pomasqui in de vzw Tapori die is uitgegroeid tot een bijzonder veelzijdig wijkgezondheidscentrum.
“Alles begint bij een samenloop van toevalligheden”, vertelt Inge Debrouwere, die afkomstig is van Moorsele. “We hadden onze laatste examens, we botsten op een muziekgroep uit Latijns-Amerika. Een politieagent probeerde hen uit te leggen wat de regels waren, en zocht iemand die Spaans sprak. Ik had stage gedaan in Chili en bood me aan en ging ook mee naar het gemeentehuis om de juiste papieren aan te vragen. Ik kreeg een cassette met hun muziek cadeau. Iets later volgde nog een ontmoeting op een muziekfestival, en het klikte. In februari ging ik op vakantie naar Ecuador. Saulo had daar contact met nogal wat priesters en die uit Pomasqui stond wel open voor een jongedame uit het buitenland, weer speelt het toeval.”
Diploma niet erkend
Inge werkte haar stage af en ging voor zes maanden naar Ecuador, zonder duidelijke job, nog niet als dokter. Dat mocht ze pas enkele jaren later, toen haar diploma werd erkend verklaard. “De mensen ginder hebben me met heel open armen ontvangen. Ik ga er op zoek naar antwoorden op de concrete noden van de mensen. Zo is Tapori stap voor stap gegroeid van een soort consultatiebureau van Kind en Gezin tot een wijkgezondheidscentrum waar kinderen, jongeren en volwassenen met of zonder beperking worden opgevangen. Omdat ouders het voorschrift niet konden lezen van hun zieke kindje startten we met een schooltje. Als een kindje met beperking op de grond werd gelegd omdat er geen stoelen beschikbaar waren, brachten we een goede rolstoel mee uit Dominiek Savio in Gits, met de bedoeling om die na te maken. Ook gezond eten is er een uitdaging. We delen op vrijdag maaltijden uit. Wie die moeilijk kan betalen, kan komen meewerken.”
Het verhaal klinkt indrukwekkend, maar liep ook niet altijd van een leien dakje. Het duurde een tijd voor het diploma van Inge werd gelegaliseerd. Na acht jaar kreeg ze geen Belgisch statuut meer, het project viel overal tussen de subsidiekanalen. Te klein voor de enen, te gevarieerd voor de andere. Een groep van vrienden en familie sprong in de bres en nu gaat er, met dank aan de vele partners en steunprojecten, elk jaar een mooi bedrag uit Vlaanderen naar Ecuador voor Tapori waar vandaag de dag 23 mensen werken.
Berustend
“In Ecuador zijn de mensen heel open, maar ook zeer berustend. De medewerking van mensen uit België en Nederland helpt om ogen te openen.” Inge vindt het ook belangrijk dat alle medewerkers blijven bijscholen. “De aanpak van kine of ergotherapie is sterk geëvolueerd. We stimuleren onze mensen om zich te blijven vormen. Tegelijk komen er ook studenten uit Ecuador stage doen en ervaren die hoe Tapori stap voor stap grenzen probeert te verleggen. Ik reken niet al te veel op de politiek, die verandert te snel. We zitten wel in heel wat overlegorganen en middenveldorganisaties en stellen daar onze vragen. Zo zijn er weinig betrouwbare cijfers beschikbaar over mensen met een beperking. Daar verandering in brengen biedt een basis voor een beter gezondheidsbeleid in heel de streek.”
Inge is trots op wat er met Tapori is bereikt en heel dankbaar voor de kansen die ze daar kreeg. “Tapori zal blijven bestaan ook als Inge Debrouwere daar niet meer is. Het zal ook veranderen al naargelang de noden veranderen. Er is wel al vastgesteld dat in onze regio de kindersterfte is gedaald. Toch wel een mooi resultaat, niet?”
Wie op de hoogte wil blijven van Tapori kan inschrijven op de nieuwsbrief ‘Vogels van papier’ op de website www.vogelvanpapier.be
