Na vijftien jaar keer ik terug naar het bureau van de directeur. De puber van toen is ondertussen journalist geworden, en mevrouw Dona Beunens (62) leidt nog steeds campus Hemelvaart. Nog twee weken, en dan zwaait ze na veertig jaar – waarvan bijna dertig als directielid – de schooldeuren definitief dicht. Een terugblik op mooie momenten, donkere bladzijden, een duif in een doos en het kostbaarste goed ter wereld: jongeren.
“Het lijkt anno 2026 onwaarschijnlijk, maar toen ik begin jaren ’80 afstudeerde, vond je als leerkracht moeilijk werk. Het verschil met vandaag kan niet groter zijn”, vertelt Dona Beunens (62). Na haar debuut in haar geboortegemeente Avelgem en in Zwevegem startte ze op 1 september 1986 in het Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartinstituut als leerkracht wiskunde, fysica en informatica. Een droomjob – tot ze tien jaar later de kans kreeg om het directieteam te versterken.
“Het klopt dat ik veel engagement had, maar ik gaf te graag les en zag mezelf geen directielid worden. Zuster Gerda overtuigde mij. Iets in haar speech sprak me aan, het voelde als een soort roeping. ’s Avonds heb ik samen met mijn man beslist om het te doen. Zo werd ik in april 1997 adjunct-directeur. Het werd meteen druk, maar er was geen tijd om het lesgeven te missen. Al verliep de eerste dag verrassend. Er lag een gewonde duif op de speelplaats. Ik mocht dat beestje – als groot liefhebber van dieren – opnemen en in een doos verzorgen”, lacht Dona.
Veel voldoening
In 2002 werd Beunens directeur ASO, later pedagogisch directeur en daarna campusdirecteur bij de verdere uitbouw van de Sint-Paulusschool. “Minder in het veld en meer in het beleid. Dat heeft voor- en nadelen, maar ik heb vooral steeds het geluk gehad om met een fantastisch team van leerkrachten en opvoeders samen te werken. Dat, en het contact met leerlingen en ouders, gaf mij veel voldoening.”
Maar het onderwijs is geen gemakkelijke sector. “Alles is zó veel complexer geworden. Toen ik begon, bestond er geen leerlingenbegeleiding. Leerproblematieken zoals dyslexie of dyscalculie waren nauwelijks bekend. Sommige leerlingen raakten nooit verder omdat we hun leerproblemen niet ontdekten. Nu weten we veel meer, en die expertise is een positieve evolutie.”
“Successen moet je vieren, je moet genieten als het goed gaat”
“Negatief is de toegenomen druk op jongeren en op de maatschappij. Daar maak ik me echt zorgen om. Sociale media, erbij willen horen, opvallen, mentaal welzijn, veiligheid… De technologie staat niet stil en biedt veel kansen in het onderwijs, maar er zijn ook valkuilen. Het besef groeit dat er een keerpunt nodig is. Het is niet omdat iets kan, dat het ook moet of dat het daardoor beter wordt. We moeten kritisch nadenken over technologie en de invloed ervan op jongeren, onderwijs en maatschappij. Dat is dé grote uitdaging. Technologie is formidabel, maar we moeten die selectief inzetten.”
Bijna dertig jaar directie: een boek vol mooie pagina’s. 200 jaar Hemelvaart, leerlingendagen, proclamaties, een goede doorlichting. “Successen moet je vieren. Je moet genieten als het goed gaat.” Maar een drie decennia dik boek telt ook donkere bladzijden. “We hebben leerlingen en collega’s verloren. Dat kruipt in de kleren. Drie kinderen ziek in één jaar, een collega van amper 34 die een oneerlijke strijd verliest. Dat blijft plakken. Maar net dan ben je veel met een sterk schoolteam.”
Het onbekende
Op 1 februari zwaait Dona haar team uit. “Het is dubbel. Ik zal de job en vooral de mensen missen. Maar ik kijk uit naar het onbekende: reizen, Spaans leren, opnieuw muziek spelen, keramiek… ik heb veel plannen. En daar moet je niet mee wachten. Het nieuwe directieteam staat sterk, ik heb dus alle vertrouwen in de toekomst van Hemelvaart.”
‘Ik wil voor een dag mevrouw Beunens zijn, dan ben ik King of the Castle’ schreef ondergetekende als zesdejaars in het jaarboek. Een zin die Dona las en die mij plots op het proclamatiepodium uitnodigde. Poets, wederom poets, terecht, en met een grote glimlach en een warme knuffel van de Queen.
