"Al van in mijn kindertijd wou ik juf worden, maar ik vrees de lerarenstress"
...

"Al van in mijn kindertijd wou ik juf worden, maar ik vrees de lerarenstress" "Als je je job goed wilt doen, komt daar altijd wat stress bij. Maar die stress mag niet verlammend werken. Ik ben blij dat ik voor het onderwijs gekozen heb en heb, gelukkig maar, nog geen burn-out meegemaakt. Ik doe mijn job na twintig jaar nog altijd heel graag en beantwoord zeker niet aan het cliché van de uitgebluste leerkracht die voortdurend zit te klagen over het onderwijs. Voor ik mijn opleiding startte, twijfelde ik tussen de job van onderwijzer en regent in het lager secundair onderwijs. De keuze voor het lager onderwijs was de juiste, het zorgende zit in mij.""Heb ik dat twintig jaar geleden echt gezegd? Ja, ik herinner het mij vaag, na een stage in het vierde leerjaar. Toen al waren de leerlingen mondig, het is aan de leerkracht om er op de juiste manier mee om te gaan. Je moet je aanpak als onderwijzer afstemmen op de mondigheid van de kinderen. Pas dan kan je veel bereiken met de leerlingen. Het respect van de kinderen voor hun leerkracht in het lager onderwijs valt best wel mee, hoor! Ik put nog altijd veel plezier in het voor de klas staan.""Toen ik in het laatste jaar van de Normaalschool zat en mijn diploma dus nog niet op zak had, kreeg ik al een telefoontje van de directeur van het Sint-Lodewijkscollege in de Zandstraat, met de mededeling dat hij een job voor mij had. In mijn klas in Torhout zaten we met twee studenten uit Brugge. Onze pedagoog wist dat er in die lagere school een plek vrij kwam en gaf mij de tip om een sollicitatiebrief te schrijven. Ik heb dus in heel mijn carrière nog maar één sollicitatiebrief moeten versturen! Met andere woorden: ik heb veel geluk gehad bij de start van mijn loopbaan. Ik geef al bijna mijn hele carrière les aan het tweede leerjaar, op een korte uitzondering na. Vandaag is de situatie heel anders, voor beginnende leerkrachten is het heel moeilijk om aan een vaste klas te geraken. Ze moeten vaak van school veranderen, sommige jonge collega's stappen dan uit het onderwijs bij gebrek aan standvastigheid.""Ik ben inderdaad opgegroeid in een heel warm nest en probeer dat nu ook aan mijn twee kinderen aan te bieden. Ik deed die uitspraak net voor ik twintig werd. Vier jaar later heb ik de liefde van mijn leven ontmoet, mijn man Kristoff Van Landegem. Ik ben heel snel bij hem ingetrokken. Kristoff was een vriend van mijn broer, mijn schoonzus heeft ons gekoppeld. In die tijd baatte mijn broer restaurant Pili Pili in de Hoogstraat in Brugge uit. In de weekends hielp ik wat. Ik werd er tot over mijn oren verliefd op een klant. Korte tijd later organiseerden mijn broer en schoonzus een dubbele date...""Dat was mijn ratje in mijn tienertijd. Sinds een jaar hebben we nu ook een hond in huis: Boris, een cockerspaniël. De kinderen hebben jaren gezaagd om een hond en hebben uiteindelijk hun zin gekregen. Boris is ook een knuffelbeer, we krijgen er zoveel liefde van.""Ik herinner mij niet meer de reden waarom we niet op reis gingen die zomer. In mijn kinderjaren trok ons gezin er meestal met de campingcar op uit. Reizen is en blijft een grote hobby van ons. We zijn onder andere al in Brazilië en Costa Rica geweest. Deze zomer zijn we niet naar het buitenland getrokken: door corona hielden we een staycation in Knokke. Met de hele familie, inclusief mijn ouders en mijn broers, hebben we samen een strandcabine gehuurd. 't Was mooi weer deze zomer aan zee, dat zorgde voor een echt en leuk vakantiegevoel.""Inderdaad, het is bij twee kinderen gebleven, maar er is wel nog een hond bij gekomen. De drie dingen waarvan ik twintig jaar geleden droomde, zijn uitgekomen! Ik hou van mijn job als onderwijzeres. Ik ben terecht gekomen op een school met een heel tof team. Ik ben nog altijd gelukkig getrouwd met Kristoff en heb twee prachtige kinderen. Wat kan een mens nog meer wensen?"Hieronderleest u het oude artikel van 20 jaar geleden in het Brugsch Handelsblad