Lokale politie Blankenberge-Zuienkerke nam deze week afscheid van vaste waarde Ingrid Boonen, alias ‘hot lips’. “Wat ik het meest ga missen? De knuffels van de kindjes.”
Ingrid Boonen trad destijds nog in dienst onder de zogenaamde NAVAP-regeling. “Daardoor kon ik op mijn achtenvijftigste met vervroegd pensioen en, ook al heb ik mijn job dertig jaar lang met hart en ziel gedaan, ik ben er ook niet bepaald rouwig om dat het erop zit. ’t Is tijd om te genieten”, zegt ze met een brede glimlach.
Al kon dat genieten ook wel op het werk: ‘Politie zoekt afkoeling’, lezen we in een van de krantenknipsels die Ingrid ons spontaan onder de neus duwt. Op de foto staat ze op straat te glunderen met de voetjes in een bak water. “Een van de voordelen aan deze job”, zegt ze. “De havenfeesten, het corso, carnaval: overal was ik bij.”
Respect
Ingrid begon haar carrière in ’93 als hulpagente. “De tijd dat alleen politie- en hulpagenten retributiebonnen mochten uitschrijven, en ik heb véél mensen op de bon geslingerd. Veel verwensingen naar mijn hoofd gekregen ook”, vertelt ze met een glimlach. “Maar toen viel het al bij al nog mee. Vandaag is het respect helemààl zoek.”
Het is een van de redenen waarom ze ‘t niet erg vindt om nu al met pensioen te gaan. “Dat bestraffend vingertje, daar had ik het zelf ook weleens moeilijk mee. Ik ben van nature positief ingesteld, de menselijke aanpak heeft bij mij altijd geprimeerd. Ik zag weleens een overtreding door de vingers.”
Haar ‘hart van goud’ bleef ook Ingrids collega’s bij. Dat ze als vrouw misschien nog net dat tikkeltje meer empathie had. “Klopt zeker, en soms te veel”, zegt ze. “Ik heb immers ook een tijdje slachtofferbejegening gedaan en meestal kon ik dat ’s avonds wel aan de kant zetten. Maar na een tijdje werd het mij toch allemaal te veel. Dat besef dat je op elk moment van de nacht uit je bed gebeld kon worden, zorgde er ook voor dat ik den duur heel onrustig sliep.”
Van naaister tot flitser
De laatste jaren bouwde Ingrid een reputatie op als ‘flitser’. “Vele uren heb ik in de flitswagen doorgebracht”, lacht ze. En zeggen dat ze eigenlijk naaister was. “Ik heb nog bij zeilmakerij Wittevrongel gewerkt, maar da’s natuurlijk erg seizoensgebonden. Bij de politie had ik uitzicht op een voltijdse job. Een job die zekerheid bood. Het was toenmalig politiecommissaris Karel Franck, die toevallig naar dezelfde gym ging als ik, die mij op een dag vroeg of een job als hulpagente niks voor mij was. En zo ben ik er stomweg ingerold”, klinkt het.
Ingrid was er nog eentje van ‘d’oede garde’, uit de tijd dat politiemannen nog allemaal een snor droegen. “Politieagent wordt nog altijd wel als een typisch mannenberoep aanzien, en een beer van een vent, die ga je makkelijker gehoorzamen dan zo’n fientig madamtje hé. Da’s nu eenmaal zo. Maar door de band heb ik altijd goed mijn mannetje kunnen staan. In die dertig jaar heb ik mij ook maar één keer echt bedreigd gevoeld: een geval van verkeersagressie. Maar toen kwam er al binnen de twee minuten versterking opdagen”, vertelt ze.
Felrode lippenstift
Ook onder collega’s kon Ingrid – als dat al nodig was – van zich afbijten. “Een mens moet tegen een duwtje kunnen, vind ik. Als er op het werk gezwansd werd door de mannen, dan zwansde ik met ze mee.” En Ingrid blijkt inderdaad niet op haar mondje gevallen. “Die vlotte babbel, dat was mijn wapen”, knipoogt ze. “Als dat niet werkte, had ik altijd nog mijn stylo.”
Die felrode lippenstift uit haar begindagen leverde Ingrid de gevleugelde bijnaam ‘hot lips’ op. “Da’s inderdaad al snel een eigen leven gaan leiden”, lacht ze. “Die knalrode lippen zijn lange tijd mijn handelsmerk geweest.”
Of ze ‘Chantal’ gezien heeft? “De personages waren uitvergroot natuurlijk. Daarom was het ook fictie. Maar ik was wel fan van de reeks, Maaike Cafmeyer was geweldig. Goed gelachen.”
Wat ze ‘t meest zal missen? “De spontane knuffels van de kindjes die ‘s morgens op weg waren naar school. Zo was er dat schattig ukkepukje dat altijd zei dat ze later ook politieagente wilde worden, en raad eens: de laatste jaren waren we collega’s.”
Hobby’s om naar uit te kijken? “Knoeien met verf, het naaien terug oppikken, en… buikdansen. Een hobby waar ik jaren geleden mee begonnen ben en die mij soepel houdt. Maar vanavond eerst frietjes met stovers. Om mijn pensioen te vieren”, klinkt het.
