Tussen de Schelde en Wallonië ligt een charmant dorpje op de taalgrens. Elke week belichten we een inwoner van Spiere-Helkijn. Over wonen, werken, familie en het leven in dit gezellige grensdorp, waar rust en gemeenschapsgevoel hand in hand gaan. Achter elke voordeur schuilt een verhaal. Vandaag kloppen we aan bij Christel Vandenbulcke in de Jacquetbosstraat.
Christel Vandenbulcke (63) is een echte Spierenaar en groeide tweetalig op. Ze woont samen met haar man in het huis van haar ouders. Haar hele carrière stond Christel in het onderwijs, in basisschool De Polyglot in Spiere, waar ze meestal het derde leerjaar onderwees. Zo’n twee à drie jaar geleden ging ze met pensioen. “In De Polyglot krijgen de leerlingen al vanaf het derde leerjaar drie uur Frans per week. Ik heb dat altijd erg graag gedaan,” vertelt Christel.
“Het was een groot voordeel dat ik zelf tweetalig ben. Wanneer een Franstalige leerling een Nederlands woord niet kende, kon ik het meteen vertalen.” Door haar werk kent Christel veel mensen in Spiere. “Als ik buitenkom, is er altijd wel iemand die zwaait of ‘hallo’ zegt. Laatst kwam een jongeman van midden twintig naar me toe: ‘Dag juf Christel!’ Ik had hem niet meteen herkend, maar hij zat bij mij in de klas toen hij acht of negen jaar oud was. Het is fijn om zo nog eens een oud-leerling tegen te komen.”
Camper
In Spiere zijn er geen grote supermarkten, maar dat is voor Christel geen probleem. “Dat neem je er graag bij. En als je iets vergeten bent, zijn er altijd buren die je uit de nood helpen. Iedereen kent hier iedereen. Zelfs de burgemeester zegt altijd hallo. Het is echt een kleine, knusse gemeente, en ik woon hier heel graag.”
Christel en haar man zijn beiden gepensioneerd, maar hun agenda blijft goed gevuld. Ze gaan graag wandelen en fietsen in de omgeving van Spiere, maar trekken ook regelmatig met de camper eropuit. “We bezoeken graag de Ardennen of Nederland, maar gaan eigenlijk overal rond België!”
“We facetimen elke weekmet onze zoon in Canada, maar dat is toch niet hetzelfde als hem knuffelen”
Jaarlijks maken ze bovendien twee reizen naar Canada, waar hun zoon met zijn vrouw en kinderen in Vancouver woont. “We facetimen elke week, maar dat is toch niet hetzelfde als hem knuffelen.”
Sinds december doen Christel en haar man ook vrijwilligerswerk voor het woonzorgcentrum in Helkijn. “We brengen enkele keren per maand maaltijden aan huis. Daarnaast helpt mijn man bij de bar in het rusthuis. Het is fijn om iets voor anderen te kunnen betekenen.”
Ook thuis vindt Christel genoeg bezigheden. Ze leest graag thrillers en heeft een uitgebreide boekenkast met favorieten zoals Lucinda Riley en Samuel Bjørk. Daarnaast houdt ze van kruiswoordraadsels, puzzelen, tv kijken en breien. “Ik verveel me zeker niet”, lacht ze.
