Copiloot Laurens (30) schittert in VTM-reeks ‘Welkom Aan Boord’: “Piloot worden was écht een kinderdroom”

Sinds vorige week kan je op VTM afstemmen naar een nieuw seizoen van ‘Welkom Aan Boord’ waarbij je opnieuw een blik krijgt achter de schermen bij Brussels Airlines, zowel in de luchthaven tot in het vliegtuig zelf, bij de piloten. Eén van hen is Laurens Caen uit Oekene, die regelmatig op Afrika en de VS vliegt. “Mijn job is elke dag anders.”

Van de chaos bij het boarden, via de spanning van het opstijgen tot de adembenemende uitzichten in de cockpit… Het tweede seizoen van ‘Welkom Aan Boord’ biedt opnieuw een unieke inkijk bij Brussels Airlines. Daarin zien we ook Laurens Caen (30) opduiken als copiloot van een A330. We spreken hem voor hij opnieuw richting Ghana vliegt. “Ik vlieg het vaakst op Afrika en de Verenigde Staten: New York en Washington. Dat laatste is enkel in de zomer”, aldus Laurens. “Tussen twee vluchten ben ik daar doorgaans 24 uur, soms wat langer. Ik kruip dan vroeg in mijn bed, en sta ook vroeg op om te sporten. Ik heb het geluk dat ik jong ben en snel kan recupereren. Het is wel pittig, zeker de terugvlucht ’s nachts.”

Vliegangst

“Piloot worden was écht mijn kinderdroom. Ik was altijd al gefascineerd door vliegtuigen. Ik herinner me dat ik een speelgoedvliegtuigje kreeg en dat ik daar heel veel mee heb gespeeld. Ik keek ook steevast naar de lucht om vliegtuigen te spotten. Later deed ik dat aan de luchthavens van Oostende en Brussel. Toen ik ouder werd, had ik ook een flight simulator. Geen idee vanwaar die fascinatie komt. Niet zozeer van thuis alleszins, want mijn vader had vliegangst.” (lacht)

Een paar dagen nadat Laurens zijn opleiding vervolmaakte aan de Ostend Air College in Oostende, solliciteerde hij voor een job bij Brussels Airlines. Hij was toen net geen twintig jaar. “Ik mocht er beginnen, maar werd wel op een soort wachtlijst gezet. Ze waren immers net bezig met een type toestel uit te faseren. De eerste zes, zeven maanden ging ik aan de slag als lesgever in Oostende. Na dat half jaar heb ik snel heel veel ervaring kunnen opbouwen”, aldus Laurens. “Sinds een paar jaar geef ik nu les in Brussel. Het moeilijkste aan de job? Het ritme. Zeker de nachtvluchten hebben een impact op je bioritme. Vooral als je vliegt in andere tijdzones, waar een jetlag komt bij kijken. Het voordeel is dan weer dat elke dag anders is. Brussels Airlines is ook een fijne werkgever. Je krijgt er veel kansen om door te groeien.”

Laurens is al anderhalf jaar getrouwd met Jari, die werkt als HR-manager. De twee hebben samen een hond. “Dat je partner niet vertrouwd is met de luchtvaartsector, is soms een voordeel. Je kan het ook echt afsluiten. Anderzijds zijn er ook veel zaken die je niet altijd uitgelegd krijgt, zoals de vermoeidheid. Thuis probeer ik vooral te sporten: fitnessen en lopen.”

Tragedie

Samen met zijn man woont Laurens in Kruishoutem, maar hij probeert naar eigen zeggen vaak een bezoekje te brengen aan zijn ouders Freddy Caen en Magda Dinneweth, die nog twee volwassen kinderen hebben: Sylvie en Davy. De naam Caen doet bij vele mensen uit Roeselare en Oekene ongetwijfeld een belletje rinkelen, want bijna 20 jaar geleden overkwam hen een grote tragedie. Freddy runde een carrosseriebedrijf in Oekene, waar in juni 2006 een tankwagen ontplofte. De ravage was ongezien, de tol torenhoog. Freddy lag een maand lang in coma. Twee medewerkers stierven, net als een toevallige klant. Door een speling van het lot waren Laurens en zijn moeder net niet aanwezig, en ontsnapten zo aan een gewisse dood. “Die gebeurtenis heeft ook mij getekend, ja. Ik heb toen beseft hoe fragiel het leven kan zijn en hoe alles in een oogwenk kan veranderen. Die bewustwording zorgde ervoor dat ik snel volwassen ben geworden. Uitgaan interesseerde me ook niet zozeer. Het liefst spendeerde ik tijd met mijn vrienden en familie in een rustige omgeving. Voor mijn papa was zijn carrière in één klap over. Dat heeft me onbewust aangezet om honderd procent voor mijn droom te gaan. Of ik nu nog een droom heb? Binnenkort kan ik gaan voor kapitein, maar dan moet ik weer wat vaker op Europa vliegen. We zien wel, ik ben nu vooral heel gelukkig in mijn job.”