Al vijftig jaar lang staat Dirk Jonckheere achter zijn kappersstoel op het Sint-Maartensplein. Sinds 1975 runt hij er zijn eigen zaak, waar generaties klanten nog steeds hun weg naartoe vinden. Nog altijd opent hij elke dag de deur zoals hij dat al een halve eeuw doet.
Dirk (70) is geboren en getogen in Koekelare en opende zijn kapsalon als negentienjarige in 1975. Sindsdien knipt hij de haren van klanten uit Koekelare en ver daarbuiten. Velen komen wekelijks langs en weten dat ze meestal snel bij hem terechtkunnen. “Wie belt voor een afspraak, kan vaak dezelfde dag nog langskomen”, vertelt Dirk. “Dat vind ik belangrijk.”
Het jubileum zou normaal in oktober gevierd worden, maar het leven besliste anders. Begin oktober overleed zijn echtgenote Marie-Jeanne Vermeersch onverwacht. “Ze wordt enorm gemist”, zegt Dirk. “Zij was mee het gezicht van het kapsalon. Mensen maakten niet alleen met mij, maar ook met haar graag een praatje.” Enkel op de dag van haar begrafenis bleef de zaak gesloten. De dag nadien stond Dirk opnieuw aan het werk. “Mijn klanten en mijn werk houden me recht.”
Meer dan een werkplek
Het kapsalon is voor Dirk altijd meer geweest dan een werkplek. “Het geeft mij voldoening om mensen met een goed gevoel buiten te zien gaan. Of het nu voor een gewone snit is of voor een feestelijke gelegenheid.” Samen met zijn klanten blijft hij nadenken over haarstijl, kleur en snit. “Zolang ik me goed voel en mijn gezondheid het toelaat, blijf ik dit met plezier doen.”
“Zolang ik me goed voel en mijn gezondheid het toelaat, blijf ik gewoon werken”
Al meer dan veertig jaar kan Dirk rekenen op Isaline Devriendt uit Staden, zijn vaste rechterhand in het kapsalon. “We werken al 41 jaar samen”, zegt hij. “Dat zegt eigenlijk alles. Zonder haar had ik dit nooit zo kunnen volhouden.” Ook zij verdient een bijzondere vermelding voor haar inzet en trouw doorheen de jaren.
Hoewel hij niet graag in de belangstelling staat, beseft Dirk dat vijftig jaar kapsalon bijzonder is. “Ik ben vooral dankbaar”, besluit hij. “Voor mijn klanten, voor het vertrouwen, en voor het feit dat ik dit werk nog elke dag mag en kan doen.” (SVE)
