Het begin van het Peppol-tijdperk is het einde van het kruidenierswinkeltje dat Christiane Gheeraert (91) meer dan een halve eeuw openhield in Merkem bij Houthulst. “Maar mijn deur blijft open voor wie eens een bezoekje wil brengen.”
De oude winkelrekken van Christiane Gheeraert worden leger met de dag: de 91-jarige dame houdt een uitverkoop, tegen haar zin. “Ik ben ervan geschrokken. Op maandag moet ik steeds aan de telefoon zitten om 13 uur om mijn bestellingen door te geven, maar enkele weken geleden kreeg ik te horen dat er voor de laatste keer zou geleverd worden. Het doet raar, hoor. Ik kreeg al de vraag waar ik zou gaan wonen. Hier natuurlijk.”
Ouderlijk huis
De winkel van Christiane situeert zich in haar ouderlijk huis in de buurt van de Beukelaremolen op het platteland in Merkem bij Houthulst. Ze is er geboren en maakte nog de tijd mee dat er runderen gehouden werden. “Mijn vader heeft de koeien verkocht in 1969 en begon een jaar later met de winkel. Daar bleef ik tot vandaag in gank en kreeg ik mensen over de vloer.”
In het huiskamertje achter haar winkelruimte prijken oude foto’s van de dierbaren die Christiane de voorbije jaren verloor. Een zwart-witfamilieportret toont een jonge Christiane in de fleur van haar leven, centraal in een witte blouse tussen haar ouders en tweelingbroers. “Ik heb veel miserie en verdriet gekend.”
Familiedrama’s
Christiane verloor beide broers aan een wanhoopsdaad, haar moeder sukkelde met haar hart en ze vond haar vader bij haar in huis. “Hij lag onder de tafel, dood. Een hartaderbreuk? Het moet rap gegaan zijn. Ik was net even weg. Hij werd 91,5 jaar.”
Even oud als Christiane nu. In haar jonge leven leek de vrouw geen tijd te hebben gehad voor een huwelijk en kinderen. “Ik heb veel gewerkt, hoor. Jarenlang melkte ik de koeien en daarna stond ik in de winkel.”
Ik had graag verder gedaan met mijn winkeltje. Het was mijn leven”
Ook het laatste dierlijke gezelschap is er verdwenen. Een foto aan de muur herinnert aan haar hondje, gestorven nadat het last kreeg van een van de pootjes. “We hielden ook een vogeltje, tot het eens kon wegvliegen en dood teruggevonden werd bij een weide in de buurt.”
Waar de tijd stilstond
“Ik had mijn klanten, maar ook die bezoekjes zullen nu verminderen. Nochtans voel ik me nog goed, ik had graag verdergedaan met mijn winkeltje. Het was mijn leven.”
Elke tik van een klok is duidelijk hoorbaar in het stille huis, maar de tijd bleef er de voorbije decennia stilstaan.
Vanaf 1 januari moeten facturen in ons land elektronisch verstuurd worden via Peppol, een nieuw digitaal betalingssysteem. “Ik heb nooit een computer gehad. En dan kwam dit en dat, ze maken je bang. Peppol, dat is nog ‘t één en ‘t ander, zeker? En de boeren moeten dat ook doen, zeker? Ach, ik leef misschien te lang, maar voor de tijd dat het nog zou duren… al kan je dat vooraf niet weten natuurlijk.”
En zo verdwijnt in het nieuwe jaar het iconische beeld van Christiane die niet hoger komt dan de weegschaal op haar toonbank. Elke dag was ze open, behalve van zondag 13 uur tot maandag 13 uur, haar wekelijkse rustdag. Buurtbewoners en passanten konden er voor alles terecht: van dranken en koffie, over confituur en mayonaise, tot pasta, ingeblikte etenswaren en snoepgoed.
Niet netjes
“Na meer dan 50 jaar moet ik ermee stoppen, ik vind het niet netjes. Ik heb niet veel meer staan, de voorraad is al sterk verminderd. Ook nadat ik uitverkocht ben, mogen de mensen mij blijven bezoeken. Ik ga mijn deur openlaten (lacht). Iedereen blijft welgekomen.”
Op haar vensterbank staan enkele kerst- en nieuwjaarskaartjes. “Van de een en de ander. Voor Nieuwjaar ga ik niets speciaals doen. Als je maar alleen bent, gaat dat niet, enni.”
(Thijs Pattyn)
