Peter Leroy won de compositiewedstrijd van Vlamo in derde afdeling met zijn werk Chasing The Horizon. Voor Peter is muziek een rode draad in zijn leven en als het van hem afhangt zal dat ook de komende jaren zo blijven.
Peter Leroy is 43 jaar woont in Torhout en heeft roots in Ieper. “Ik ben leerkracht aan dé Academie Ieper, waar ik trombone, groepsmusiceren, compositie, arrangement en klassieke schriftuur doceer”, vertelt hij. “Daarnaast ben ik freelance muzikant en componist bij de uitgeverij Ypress Digital Music Edition. Sinds 1994 speel ik mee met de Koninklijke Harmonie Ypriana onder leiding van Nico Logghe, het orkest waarin ik het langst actief ben. Ondertussen speel ik ook al twintig jaar mee met het Houtlands Harmonieorkest. Ook bij de bigband, de Pink Band, geleid door Elias Storme, kunnen ze sinds 1996 op mijn aanwezigheid rekenen. Met De Brasserie, een Iepers koperensemble onder leiding van Jasmien Vandewalle, werk ik sinds 2017 mee aan prachtige projecten.”
Orkesten
“Verder treed ik regelmatig op met Veel Fokkersvreugde, de meest vreugdevolle band van de Westhoek, met Bert Sticker en Maarten Samyn in de hoofdrollen. Sinds 2007 ben ik dirigent van het VTI-orkest De Kerels. Onlangs legde ik na zeventien jaar het dirigeerstokje neer bij Ons Kramikkels Vlamertinge. Daarnaast heb ik het geluk gehad ervaring op te doen bij het Nationaal Orkest van België, het Symfonieorkest Vlaanderen, het Brussels Philharmonic en Het Orkest der Lage Landen. Het was vooral bij deze orkesten dat ik voor het eerst intensief in contact kwam met het klassieke repertoire, dat me heeft gevormd tot de muzikant die ik vandaag ben.”
Passie en uitlaatklep
Hoewel hij professioneel met muziek bezig is, voelt dit voor Peter niet aan als een beroep of een hobby. “Het is een passie en een uitlaatklep. Een passie die ik graag wil doorgeven aan mijn studenten. Muziek brengt me naar een bijzondere wereld waarin tijd en realiteit even vervagen. Met muziek kan ik een verhaal vertellen dat geen woorden nodig heeft en toch alles kan zeggen. Je zou kunnen zeggen dat ik opsta met muziek en ga slapen met muziek, maar het is veel meer dan dat. Soms word ik midden in de nacht wakker om een muzikaal idee op te schrijven. Omdat ik uitvoerder, dirigent, componist en arrangeur ben, is geen dag hetzelfde en dat is precies wat het zo aantrekkelijk maakt.”
Tenortrombone
Zijn hoofdinstrument is de (tenor)trombone. “Momenteel geef ik mijn dochters Sarah en Marie wat pianoles, maar dat staat nog letterlijk en figuurlijk in de kinderschoenen. Zij volgen respectievelijk altsaxofoon en klarinet (net als mijn vrouw) aan de Kunstacademie van Torhout. Eigenlijk draait alles bij mij toch om de trombone, in al zijn vormen en klankkleuren. De alttrombone, die een prominente rol speelt in het beroemde Requiem van W.A. Mozart, één van mijn favoriete werken, de bastrombone en de contrabastrombone, ware kolossen die vaak worden ingezet bij filmmuziekopnames en waarvan het geluid de muren van de hel lijkt te kunnen doen afbrokkelen.”
Recent won hij een compositiewedstrijd van Vlamo. “Toen men me het nieuws meedeelde, stond ik letterlijk te trillen op mijn benen. Een groot voordeel van deze wedstrijd is de uitgebreide feedback die je ontvangt van een professionele jury. Dit jaar bestond die uit Bert Appermont en Jan Van der Roost, twee toonaangevende componisten met een internationale reputatie.”
“Als mens, en dus ook als componist, kan je blijven groeien zonder ooit een eindpunt te bereiken.”
“Binnen elke categorie worden orkesten ingedeeld volgens moeilijkheidsgraad. De hoogste categorie is de superieure afdeling, gevolgd door de ere-afdeling, uitmuntendheid, eerste afdeling, tweede afdeling en tot slot de derde afdeling. Componeren voor derde afdeling is daarom niet eenvoudiger, integendeel. Als componist moet je rekening houden met vooraf vastgelegde restricties op vlak van tonaliteit, maatsoort, ritme en stemvoering. Het is de kunst om een vijfsterrengerecht te bereiden met een beperkt aantal ingrediënten.”
Chasing The Horizon
“De titel Chasing the Horizon, letterlijk het najagen van de horizon, is een metafoor voor iets wat ik al mijn hele leven nastreef. Als mens, en dus ook als componist, kan je blijven groeien zonder ooit een eindpunt te bereiken. Telkens wanneer je denkt dichter bij de horizon te komen, verschuift die opnieuw. Het is een waardevolle les die ik ook aan mijn cursisten meegeef. De compositie herinnert ons eraan dat elke reis zijn eigen betekenis heeft, niet door wat we uiteindelijk bereiken, maar door de innerlijke groei die we onderweg doormaken. De horizon blijft misschien altijd net buiten bereik, maar het is precies die zoektocht die ons vormt en ons vrij maakt”, aldus Peter, die ook in 2026 nog veel muzikale projecten wil beleven.
