Wie vandaag door het landschap van Moregem wandelt, verwacht rust, geen internationale kunstwerking. Precies daar ligt de kracht van Verduyn Gallery. Wat vijf jaar geleden begon als een persoonlijke koerswijziging van oprichtster Stefanie Verduyn uit Kortrijk, groeide uit tot een hybride en uitgesproken internationaal platform, geworteld in de Vlaamse Ardennen maar met de blik resoluut naar buiten.
Verduyn maakte jarenlang deel uit van de modesector, een wereld die ze omschrijft als creatief maar meedogenloos in tempo. “Alles draait er om snelheid en schaal”, zegt ze. “Voor verdieping is nauwelijks plaats. Ik voelde hoe betekenis plaatsmaakte voor productie.” In de galerie vond ze het tegenovergestelde: geen opeenvolging van collecties, maar verhalen die zich langzaam ontvouwen. Minder hectiek, meer gelaagdheid. Minder product, meer relatie.
Die keuze kwam niet uit het niets. Jarenlang leefde Stefanie met haar zoon Jules-Henri in Argentinië tijdens de Belgische winters. Niet als toeristen, maar als bewoners. De ervaring liet diepe sporen na. “Het samenleven, de vanzelfsprekende gastvrijheid, de emotionele rijkdom van het dagelijkse leven… daar begreep ik dat kunst niet losstaat van hoe je leeft.” Die waarden vormen vandaag het fundament van de galerie: een plek waar tijd vertraagt, waar mensen blijven, en waar gesprekken even belangrijk zijn als tentoonstellingen.
Domein van 1,3 hectare
De locatie in Moregem was dan ook geen toeval. Niet als tegenreactie op de stad, maar als bewuste keuze voor concentratie en openheid. Op een terrein van 1,3 hectare staan vijf paviljoens, elk met een eigen functie: tentoonstellingsruimte, residentie, denkplek. Tentoonstellingen wisselen om de twee maanden en worden aangevuld met residenties voor kunstenaars, curatoren en verzamelaars uit binnen- en buitenland. Het model balanceert bewust tussen commercieel en non-profit. “Een puur verkoopmodel volstaat niet”, zegt Verduyn. “Maar een werking die enkel op subsidies draait, evenmin. De spanning tussen die twee houdt ons scherp.”
“Een puur verkoopmodel volstaat niet. Subsidies zijn nodig, maar mogen niet allesomvattend zijn”
Die spanning vertaalt zich ook in de identiteit van de plek als open huis. Dat is geen marketingterm, maar dagelijkse realiteit. Het vijfde paviljoen is letterlijk het woonhuis. Er wordt gekookt, gegeten, gediscussieerd. Gastvrijheid betekent hier geen permanente drukte, wel aandacht en geconcentreerde aanwezigheid. Kunst wordt niet alleen getoond, maar geleefd.
Intergenerationeel project
In die context groeide Jules-Henri Verduyn op. Meertalig, muzikaal gevormd, met zomers in internationale omgevingen en een vanzelfsprekende omgang met kunstenaars. Vandaag, amper 18, is hij mee verantwoordelijk voor de internationale uitbouw van de galerie. “Hij heeft geleerd dat er meerdere waarheden bestaan”, zegt Stefanie. “Dat luisteren altijd de basis is van samenleven.” Het maakt van Verduyn Gallery ook een intergenerationeel project, waarin overdracht geen verplichting is maar een dialoog.
Vijf jaar na de oprichting is er ruimte voor reflectie. De weg bleek niet lineair. Nationaal bleven deuren soms langer dicht, internationaal gingen ze sneller open. Verduyn leerde dat vertrouwen belangrijk is, maar grenzen onmisbaar. “De kunstwereld is geen exacte wetenschap. Alles is mogelijk, maar niets is voorspelbaar.” Net daarin schuilt de rijkdom.
“De kunstwereld is geen exacte wetenschap. Alles is mogelijk, maar niets is voorspelbaar”
De toekomst? Die sluit een stedelijke uitbreiding niet uit. Kortrijk wordt expliciet genoemd als mogelijke plek, maar altijd als verlengde van wat in Moregem werd opgebouwd. Geen klassieke white cube, wel een tweede adem van hetzelfde verhaal. Traag, relationeel en radicaal in zijn eenvoud.
Verduyn Gallery markeert na vijf jaar geen eindpunt, maar een verdieping. Een plek waar kunst, leven en ontmoeting elkaar blijven kruisen. Zonder haast. Met betekenis. (TOGH)
