Met de ronkende titel God is een meisje op een plastieken tuinstoel, vijf jonge actrices, vier jonge acteurs en regisseur Piet Van Compernolle brengt de Ruyssende Lede vier voorstellingen. Op andere locatie en met een erg jonge cast, waaronder een debutant. "Het is een heerlijk en weloverwogen experiment", zegt Tess Dekeersgieter uit de Tramweg. Ze is editor-journaliste bij Warner Bros TV Belgium (master journalistiek aan UAntwerpen).
...

Met de ronkende titel God is een meisje op een plastieken tuinstoel, vijf jonge actrices, vier jonge acteurs en regisseur Piet Van Compernolle brengt de Ruyssende Lede vier voorstellingen. Op andere locatie en met een erg jonge cast, waaronder een debutant. "Het is een heerlijk en weloverwogen experiment", zegt Tess Dekeersgieter uit de Tramweg. Ze is editor-journaliste bij Warner Bros TV Belgium (master journalistiek aan UAntwerpen)."Het was mijn debuut in februari bij deze gezellige amateurtoneelgroep en het was meteen een succes. De voldoening was groot. Nu willen we met een jonge cast een experiment aangaan. Met dezelfde spelers als in februari, maar nu de relatief jongsten. We staan open voor nieuwe instroom en wilden per se al dat bruisend talent een forum, ons podium, geven. Het bestuur was meteen enthousiast met onze suggestie voor deze extra vier voorstellingen. Niet in de zaal aan het Polenplein, maar in 't Kamphuis in Doomkerke. We gaan op ons stevig elan door en zijn niet bevreesd voor eventueel overaanbod. We hebben als instantie een stevige reputatie en elke acteur heeft zijn kennissenkring. Die factoren lachen ons toe. Dat hoogstaand talent moeten we alle kansen geven, dat was de initiële insteek.""De auteur is Jef Lemmens, niet meteen dé meest ronkende naam in de theaterwereld, maar dat is geen minpunt", aldus regisseur Piet Van Compernolle. "De vage titel God is een meisje op een plastieken tuinstoel verklapt niet veel en is toch ietwat mysterieus. Het is een komedie, een luchtig stuk. God gaat niet akkoord met wat hier op aarde zo allemaal gebeurt en komt wat orde op zaken stellen. De terugkeer als tienermeisje, zowaar", klinkt het bij de regisseur. "Met grappige wendingen, verbale prikkels en komische situaties in een ietwat idyllisch kader. Heel toegankelijk en herkenbaar ook, soms belerend en met het vingertje wijzend."Jan Modaal zal de wenkbrauwen fronsen als hij vaststelt dat de koninklijke toneelgroep nu ook in het najaar volkstoneel brengt. Het gaat niet om opsplitsingen, disputen of welk ander negatief adjectief ook. Integendeel, het is een 'luxeprobleem', gevolg van de succesvolle passages en voorstellingen en het immens aanbod aan acteertalent en drive.