Een nieuw jaar een nieuwe voorruit, het is stilaan een trieste nieuwjaarstraditie bij Eric Van Geel (53) uit Poperinge nu z’n auto opnieuw is toegetakeld in januari. De man werd invalide nadat hij een kogel door het hoofd kreeg.
“Ik kan nog maximum honderd meter te voet, maar moet nu mijn auto weer een tijd aan de kant laten”, vertelt Eric Van Geel (53) die woont in de Poperingse binnenstad. “De stukjes glas vlogen dit keer tot op de chauffeursstoel. Ik zag het gat in de voorruit afgelopen zondag. Een hamer? Het was alleszins niet met de vuist. De inslag gebeurde op dezelfde plek als de vorige keer, toen ontdekte ik de schade op 16 januari 2025. Nu werd met meer kracht geslagen op mijn voorruit.”
Dader?
Politiezone Arro Ieper stuurde een ploeg ter plaatse voor vaststellingen. “De dader is alsnog onbekend”, verklaarde politiewoordvoerder Glenn Verdru maandagnamiddag. “Ik ken de dader, al moet ik het kunnen bewijzen”, stelt Eric. “Die persoon heeft iets tegen mij, hoewel ik met niemand problemen heb. Ik probeer allemans vriend te zijn. Ik ben misschien wel een beer van een vent, maar wel een teddybeer die twee keer werd opgevoed. De eerste keer toen ik erg jong was en de tweede keer op mijn zestiende toen ik een kogel door mijn hoofd kreeg. Normaal ging ik niet lang leven, maar kijk.”
Linker hersenhelft
De kogel die het leven van Eric voorgoed veranderde, bleek afkomstig van een jachtincident in het Ieperse Vlamertinge. “Een vriend en ik waren aan het schieten. Hij liep voorop, ik anderhalf meter achter hem. Plots riep ik dat er op ongeveer ‘9 uur’ een parelhoentje zat. Hij draaide zich om, maar de trekker was heel gevoelig. Niemand ziet het nu aan nog aan mijn façade. De kogel ging langs mijn rechter oogkas het hoofd binnen, veroorzaakte een schedelbreuk en richtte een ravage aan in de linker hersenhelft. Deze is nu helemaal dood.”
Coma
“Ik lag destijds twee maanden in coma en de operatie duurde meer dan veertien uur. Bijna een jaar heb ik niet kunnen slikken. Niet de kliniek was het ergste, maar de revalidatie thuis. Die duurde liefst vier jaar. In die periode kwam het besef van wat ik nog kon, vroeger en nu. Ik was rechtshandig en moest links leren schrijven. Hoewel ik honderd procent werkonbekwaam was, moest ik van mijn vader aan de slag. Ik wou niet naar een beschutte werkplaats, dus ging ik toch werken in de gewone arbeidsmarkt. Dat deed ik in het begin enkele dagen per week bij de technische dienst van Ieper.”
“Intussen leef ik van dag tot dag. Ik leerde blij zijn met wat ik kan”
“Ik had zin om bij te leren en was hard ten opzichte van mezelf. Ik bleef proberen, maar de tijden zijn veranderd en mijn hoofd wilde niet meer mee. Het voorbije anderhalf jaar verslechterde mijn toestand. Wanneer ik ’s avonds wel eens alleen thuis zit met mijn hond, dan kan ik huilen. Ik heb geen besef meer van tijd en ruimte. Je zou nu mijn hoofd moeten voelen… mo mens…”
Karretje
“Intussen leef ik van dag tot dag. Ik leerde blij zijn met wat ik kan. De zon komt op voor niks, de hemel is hier. Ik kan me druk maken in dergelijk herhaaldelijk vandalisme, maar wat helpt dat? Ik ga wel twee camera’s installeren in de richting van de parkeerplaats van m’n auto.”
In afwachting van het herstel van de voorruit trekt Eric zijn plan. “Ik heb nog mijn karretje dat ik cadeau kreeg van mijn goede vriend André Devos. Zonder dat karretje zou ik helemaal niet meer weg kunnen uit mijn huis.” (TP)
