Spieker, Kwinte en Karpel: dit trio doet Veurnaars denken aan drie gelijknamige straten in de wijk Petit-Paris. Het zijn ook de namen van drie leefgroepen binnen Havenzate, gezinsvervangend tehuis voor volwassenen met een beperking. Al 40 jaar is Havenzate actief in Veurne. Met financiële inbreng van Lions Westkust, die de beheerraad vormt. Dagelijks geleid door directeur Liesbet, die kan rekenen op toegewijde medewerkers: opvoeders, onderhouds- en keukenpersoneel, creatieve medewerkers en kaderpersoneel.
Veel mensen hebben een ‘nieuwe thuis’ gevonden bij Havenzate, in de Noordstraat gelegen aan de overgang tussen de asfaltweg en de kasseien. Het sportpark ligt op een boogscheut en biedt bewoners de kans om veilig te wandelen rond de sportvelden of om rondjes te joggen. Dagelijks hebben ze veel creatieve bezigheden ter plaatse of ze maken een uitstap met hun bus.
Kleinschalig begonnen met enkele kamers en één living, is Havenzate gaandeweg uitgegroeid tot een ‘hechte grote familie’ met verschillende leefgroepen en gebouwen; er zijn ook buitenprojecten met omkadering. Havenzate helpt zo’n 85 kwetsbare mensen met opvang en/of begeleiding. Er werken een 60-tal mensen.
“Personen met een handicap vragen een rustig en veilig woon- en leefklimaat”
In vier decennia is er veel veranderd: er is veel meer woon- en leefcomfort gekomen; de persoonsvolgende financiering is ingevoerd; er zijn bewindvoerders gekomen in plaats van familiale voogdij. De Vlaamse overheid promoot een ‘inclusieve samenleving en zorgregie in eigen handen nemen’. Dat is een mooie theorie, maar personen met een handicap vragen een rustig en veilig woon- en leefklimaat, dag en nacht. Bij matig en zwaar gehandicapte personen, is thuisopvang vaak onmogelijk, want de ouders zijn hoogbejaard; broers en zussen te druk bezig met eigen gezinsleven of… er zijn geen familiebanden meer.
Goed dus dat een aantal idealisten in Veurne met Havenzate zijn gestart ruim 40 jaar geleden. Dat is nu onmisbaar geworden. (JDV)