"Is iets wat plezant is per definitie minder diepgaand?" Het is An Pierlé die het zich in ons coververhaal deze week afvraagt. Tussen het mijmeren over rijkdom, genezing en idealisme propt ze handen en voeten in violette glaasjes, verft ze lippen en gezicht paars en plooit ze een kartonnen constructie rond haar hoofd.

Podcasts, mijn favoriete bondgenoten tijdens de uren die ik per week in mijn auto moet spenderen, leveren het antwoord klaar en duidelijk: neen. Afhankelijk van mijn vermoeidheid en stresslevel luister ik naar exemplaren over politiek, feminisme, nieuwe series, de liefde of een alpaca die je op bestelling aan een Zoom-meeting kan laten deelnemen. The High Low combineert alle voorgaande topics gehuld in een sappig Brits accent. Gezien ik de afleveringen er in sneltempo doorjaagde, moest ik op zoek naar ander entertainment. Keuze te over in de podcastjungle. Een socialer, evenwichtiger, grappiger of slimmer mens worden, geen probleem! Luister naar een podcast. Zelf ben ik op weinig dingen jaloers, wél op mensen met een olifantengeheugen.

Het is een kunst op zich, sappig vertellen én veel zeggen. Plezant en diepgaand

Bovendien wilde ik al even mijn kennis van de klassieke - en minder klassieke - filosofen aanscherpen. Zonder in slaap te vallen achter mijn stuur. Het is een kunst op zich, sappig vertellen én veel zeggen. Plezant en diepgaand. Mijn voormalige filosofieprofessor aan de unief, Johan Braeckman, beheerst die kunst. Mijn nieuwe podcastliefde Stephen West ook. Door Philosophize This! kan ik nu meepraten over de riviertheorie van Heraclitus en de stelling van Pythagoras, maar ook over de grootheidswaanzin van Empedocles, die zich in de Etna wierp om te bewijzen dat hij God was, de sofisten die eigenlijk op geld beluste ambetanterikjes waren of Socrates, die ooit een verbaal duel over schoonheid won door de fysiek van een krab erbij te sleuren. Dat is na drie afleveringen. Ik heb er nog 142 te gaan.

Ik heb veel geleerd afgelopen zomer, met onze Regenboogreeks. Volgende week brengen we een zwart-witnummer met een werk van Magnum-fotografe Bieke Depoorter op de cover. Het slotstuk van een zomerreeks die van diepgaand naar luchtig en terug ging, maar vooral héél plezant bleek te zijn. Om te bedenken en te maken. En om te zien wat voor prachtig werk alle medewerkers leverden. Merci.

"Is iets wat plezant is per definitie minder diepgaand?" Het is An Pierlé die het zich in ons coververhaal deze week afvraagt. Tussen het mijmeren over rijkdom, genezing en idealisme propt ze handen en voeten in violette glaasjes, verft ze lippen en gezicht paars en plooit ze een kartonnen constructie rond haar hoofd. Podcasts, mijn favoriete bondgenoten tijdens de uren die ik per week in mijn auto moet spenderen, leveren het antwoord klaar en duidelijk: neen. Afhankelijk van mijn vermoeidheid en stresslevel luister ik naar exemplaren over politiek, feminisme, nieuwe series, de liefde of een alpaca die je op bestelling aan een Zoom-meeting kan laten deelnemen. The High Low combineert alle voorgaande topics gehuld in een sappig Brits accent. Gezien ik de afleveringen er in sneltempo doorjaagde, moest ik op zoek naar ander entertainment. Keuze te over in de podcastjungle. Een socialer, evenwichtiger, grappiger of slimmer mens worden, geen probleem! Luister naar een podcast. Zelf ben ik op weinig dingen jaloers, wél op mensen met een olifantengeheugen. Bovendien wilde ik al even mijn kennis van de klassieke - en minder klassieke - filosofen aanscherpen. Zonder in slaap te vallen achter mijn stuur. Het is een kunst op zich, sappig vertellen én veel zeggen. Plezant en diepgaand. Mijn voormalige filosofieprofessor aan de unief, Johan Braeckman, beheerst die kunst. Mijn nieuwe podcastliefde Stephen West ook. Door Philosophize This! kan ik nu meepraten over de riviertheorie van Heraclitus en de stelling van Pythagoras, maar ook over de grootheidswaanzin van Empedocles, die zich in de Etna wierp om te bewijzen dat hij God was, de sofisten die eigenlijk op geld beluste ambetanterikjes waren of Socrates, die ooit een verbaal duel over schoonheid won door de fysiek van een krab erbij te sleuren. Dat is na drie afleveringen. Ik heb er nog 142 te gaan. Ik heb veel geleerd afgelopen zomer, met onze Regenboogreeks. Volgende week brengen we een zwart-witnummer met een werk van Magnum-fotografe Bieke Depoorter op de cover. Het slotstuk van een zomerreeks die van diepgaand naar luchtig en terug ging, maar vooral héél plezant bleek te zijn. Om te bedenken en te maken. En om te zien wat voor prachtig werk alle medewerkers leverden. Merci.