Marrakesh is populair. En eerlijk, de stad doet iets met een mens. De kleuren, de vibe, de palmbomen, de mensen... De prachtige Moors-Arabische architectuur, de geuren van kruiden en thee, de overweldigende soeks in de authentieke, maar ook toeristische medina - de naam voor de oude stad tussen de roze paleismuren - en de wereldinvloeden en de bijhorende lossere zeden van de nieuwe stad Gueliz. Geen wonder dat Marrakesh altijd een hypnotiserende indruk had op rocksterren, outlaws en kunstenaars. Diegenen die permanent op zoek zijn naar het evenwicht tussen inspiratie, rust en vlucht. Tot op vandaag is Yves Saint Laurent een van de bekendste modeontwerpers die er niet alleen onderdak vond, maar ook zijn stempel op de stad naliet.
...

Marrakesh is populair. En eerlijk, de stad doet iets met een mens. De kleuren, de vibe, de palmbomen, de mensen... De prachtige Moors-Arabische architectuur, de geuren van kruiden en thee, de overweldigende soeks in de authentieke, maar ook toeristische medina - de naam voor de oude stad tussen de roze paleismuren - en de wereldinvloeden en de bijhorende lossere zeden van de nieuwe stad Gueliz. Geen wonder dat Marrakesh altijd een hypnotiserende indruk had op rocksterren, outlaws en kunstenaars. Diegenen die permanent op zoek zijn naar het evenwicht tussen inspiratie, rust en vlucht. Tot op vandaag is Yves Saint Laurent een van de bekendste modeontwerpers die er niet alleen onderdak vond, maar ook zijn stempel op de stad naliet. Vandaag krijgt hij concurrentie van de jonge Laurence Leenaert, die er met haar ontwerpen de stad, en bij uitbreiding de rest van de wereld, verovert. Laurence is moeilijk in een vakje te vatten. Ze maakt tapijten, kimono's, schoenen, tassen en keramiek. Alles met die geheel eigen signatuur. Met kleuren en een sfeer die onmiddellijk LRNCE fluisteren. Geïnspireerd door de woestijn, de kleuren en de fauvisten met op kop Matisse. En in haar eigen woorden: "vrolijk, grafisch, kleurrijk, handgemaakt, etnisch en naïef". Of we haar atelier in haar nieuwe thuisstad mogen bezoeken, mailde ik haar een week voor dit interview. Om te horen hoe het allemaal begon en waar de wind heen waait. "Het is een heel drukke periode, maar kom maar af", klonk het antwoord. In dat korte zinnetje zit veel van Laurences persoonlijkheid. Bescheiden, kordaat, ambitieus, maar ook 'insjallah'. De Marokkaanse term voor 'als God het wil', maar ook vrij te vertalen als 'het komt hoe het komt, of gewoon: chill'. Laurence werkte vroeger vanuit de medina, vandaag is dat vanuit Sidi Ghanem, het industriële gedeelte van Marrakech. Dat ligt een beetje buiten het toeristische centrum, met het Yves Saint Laurent-museum en zijn Jardin Majorelle om de hoek. Daar kunnen grote orders makkelijker worden opgepikt en heeft ze een grote ruimte om te werken. Trots toont ze haar lichtrijke en strakke atelier. Het staat volgestouwd met vazen, kopjes en borden, er hangen rekken vol kimono's en vesten, lederen rugzakjes, overal liggen tapijten en staan poefs en rieten zeteltjes met kussens. Alles van haar hand. Er loopt een vijftal mensen heen en weer. Een oudere Marokkaanse dame met hoofddoek, enkele mannen in de weer met de tapijten, en een jonge sidekick, haar assistente, met een wit pixiekopje en neuspiercing. Daartussen schuifelt Laurence, in een crisp wit oversized hemd, een los broekje en sneakers, zonder make-up, behalve matte donkerrode lipstick, als baas van haar klein fabriekje.Laurences avontuur begint met een rugzak. Het ontwerp waar ze haar modeverhaal mee startte en het object waarin ze met haar volledige hebben en houden van Kortrijk richting Marrakesh vertrok. "Mijn opleiding aan KASK brak ik af om me te concentreren op mijn tassenlijn. Ik liep een beetje verloren. Het was snel duidelijk dat ik andere oorden wilde opzoeken. Het werd Marrakesh. Op aanraden van een vriendin belandde ik in een tentenkamp aan de rand van de Sahara. Eenmaal terug in België kon ik die ervaring niet loslaten en nam ik contact op met de eigenaar van het kamp. Ik heb mijn valiezen gepakt in België en ben naar hier teruggekomen met mijn naaimachine. Iedereen verklaarde me zot en dacht dat ik terug thuis zou staan na twee weken. Ik ben gebleven. Zo heb ik technieken geleerd en contacten gelegd."Ze vertelt het bijna achteloos, alsof ze niet keihard heeft moeten knokken in de afgelopen vijf jaar. "Marokko is en blijft een mannenwereld. Toen ik hier net aankwam was het niet makkelijk om aanvaard te worden. Om als vrouw een zaak uit de grond te stampen en mannen onder mij te hebben. Ik heb hun respect moeten winnen. Vandaag zit dat helemaal goed. Vroeger vonden ze dat ik te snel en te slordig ontwierp." Vandaag werken er 40 'artisans', ambachtsmensen, en vijf andere werknemers op het hoofdkantoor voor haar. Pottenbakkers en vrouwen die tapijten knopen. Ze weet graag hoe de dingen werken, maar de technische uitvoering, het handwerk voor haar collecties doet ze niet zelf. De ontwerpen en de afwerking wel. Elke lijn komt uit haar hoofd, elk kopje heeft ze zelf beschilderd.De traagheid is belangrijk geworden. En zit in alles wat ze doet. In haar ontwerpen, en haar zijn. Inspiratie haalt ze uit de woestijn, een van haar favoriete plekken, en uit reizen. "Marrakesh moet je af en toe verlaten. Het kan nogal veel worden. Dan ga ik naar Parijs, binnenkort trek ik een maand naar Mexico. Om mijn techniekkennis rond potterie en weven uit te breiden." Laurence toont ons haar werk, laat ons voelen en schrijdt dan weer verder. Hoe ziet een dag eruit in het leven van Laurence, vraag ik me af. Ze leidt een bedrijf dat internationaal succes oogt, maar leeft ook in het land waar alles insjallah is en de zon bijna altijd schijnt. "Eigenlijk ben ik supergraag op mezelf. Vroeger werkte ik alleen en van thuis uit. Elke dag een beetje vakantie. Nu ik werknemers heb, ben ik elke voormiddag in de studio. Na de middag ga ik de artisans bezoeken, volg ik de productie op of ga ik op zoek naar inspiratie. Mijn werk is alles, ik ben er altijd mee bezig." En dan wandelen Ayoub, haar Marokkaanse man die ze in Parijs leerde kennen, en hun hond Asu, het atelier binnen. Beiden worden op evenveel enthousiasme onthaald. Ayoub is verantwoordelijk voor het businessgedeelte van LRNCE. Een onderdeel van het leven, waar zij zich liever niet mee bezighoudt en waar hij gewoon beter in is. Ze lacht. "Mijn vrienden hier zijn Ayoubs vrienden", vertelt Laurence. "Caféhangen doen we hier niet. We gaan ontbijten en zwemmen. Of uit eten, maar hangen vooral bij vrienden thuis. Dit is de cultuur, samen hangen en iets eten. Nooit georganiseerd, nooit afgesproken." Bijna achteloos vertelt ze het: "Och ja, Fendi heeft me gevraagd binnenkort hun winkel in Parijs te schilderen." Of hoe de crème van de crème van de modewereld aan haar voeten ligt, en Laurence even kijkt of het in haar schema past. Het plaatje klopt. Alles wat ze doet schippert tussen authentiek en modern. Tussen traag en minder traag. De technieken, de ontwerpen, haar levensstijl. "Ik heb tijd nodig om de dingen te doen wanneer ik er zin in heb. Anders wordt het me snel te veel. Vandaag verwachten mensen ook dat de dingen allemaal snel gaan. Ze bestellen iets op de webshop en willen dat het 24 uur later geleverd is. Ongelofelijk vind ik dat." En de toekomst, wat zal die brengen? "We hebben een riad gekocht". Ze glundert. "Het was een coup de coeur. Met prachtige ruimtes, een patio en een bad uitgehouwen in marmer. Het is Marokkaans, maar met een moderne insteek. We gaan er nu zes tot acht maanden in werken. Maar er is geen stress om het af te hebben op een bepaald moment. Ik droom er ook van een hotel te beginnen, buiten Marrakesh. Waarin we alles zelf hebben gemaakt."Vandaag is Laurence ontworteld uit de Kortrijkse grond, maar verpot naar de woestijngrond op het Afrikaanse continent is ze evenmin. Dit is de plek waar ze momenteel woont en werkt, maar wat volgt, dat weet ze niet. Ach, ze is vrij. Insjallah.