Een lánge strandwandeling zit er tegenwoordig niet meer in voor Willy Willy. "Ik heb een klapvoet en daar geraak je niet ver mee", klinkt het verontschuldigend. "Normaal rol je je voet af als je stapt. Die van mij doet dat niet meer, waardoor ie telkens op de grond 'ploft'. Als ik door de gang in het hospitaal loop, horen ze me van ver komen: klak-niks, klak-niks..." Hij grijnst breed, en dat zal hij die namiddag in Oostende nog dikwijls doen. We besluiten ons dan maar in Hotel du Parc te nestelen, waar Willy sowieso al wilde afspreken, "omdat ze daar nog deftige koffie serveren". Het is dan ook een beetje een ontgoocheling als blijkt dat de filterkoffie van weleer vervangen is door 'gewone' koffie en vooral dat de uitbater die hij graag nog eens had weergezien - for old times sake - de zaak eind vorig jaar heeft overgelaten. "Nu ja, de koffie smaakt nog altijd, daar niet van", troost hij zichzelf.
...

Een lánge strandwandeling zit er tegenwoordig niet meer in voor Willy Willy. "Ik heb een klapvoet en daar geraak je niet ver mee", klinkt het verontschuldigend. "Normaal rol je je voet af als je stapt. Die van mij doet dat niet meer, waardoor ie telkens op de grond 'ploft'. Als ik door de gang in het hospitaal loop, horen ze me van ver komen: klak-niks, klak-niks..." Hij grijnst breed, en dat zal hij die namiddag in Oostende nog dikwijls doen. We besluiten ons dan maar in Hotel du Parc te nestelen, waar Willy sowieso al wilde afspreken, "omdat ze daar nog deftige koffie serveren". Het is dan ook een beetje een ontgoocheling als blijkt dat de filterkoffie van weleer vervangen is door 'gewone' koffie en vooral dat de uitbater die hij graag nog eens had weergezien - for old times sake - de zaak eind vorig jaar heeft overgelaten. "Nu ja, de koffie smaakt nog altijd, daar niet van", troost hij zichzelf.Heel vaak komt Willy niet meer naar Oostende. "Wel om mijn schoonouders in Mariakerke te bezoeken. Maar dan kom ik zelden naar het centrum." Hij noemt zich een Oostendenaar gebrakt en gespogen. "Ik heb hier heel graag gewoond. Oostende was mooi toen, al die prachtige art-decohuizen in de Van Iseghemlaan en op Place Marie-José. Zonde dat die verdwenen zijn. En ik zou hier ook nooit weggegaan zijn, ware het niet dat Arno en fotograaf Dany Willems - met wie ik hier toen optrok - naar Brussel vertrokken om er muziek te gaan maken. Hier viel er op dat vlak gewoon niks te beginnen. Ik ben hen gevolgd en ik was er pas of Jan Vanroelen, toen bij Arbeid Adelt!, vroeg of ik die avond auditie wilde komen doen. Dag één in Brussel en ik had al een job... Ik ben er gebleven natuurlijk."Muziek beheerst Willy's leven al sinds hij op zijn vijfde een plastieken gitaartje kreeg. "Ik wilde van niks anders meer weten. Roy Rogers, de zingende cowboy, ik was daar zot van! Mijn moeder vond dat ik dan maar naar de muziekschool moest. Twéé jaar noten lezen voor ik nog maar een instrument mocht vastpakken? Dat zie je van hier. En dan dat uniformpje... Nee jong, niks voor mij." Dus Willy leerde zichzelf muziek spelen.Niet dat hij voor de rest de kop niet had: "Pas op hé, tot in het vijfde leerjaar was ik bij de eersten van de klas." Maar naar zijn zeggen weinig motiverende leraars - "behalve die van Nederlands die me al op mijn twaalfde boeken van John Steinbeck gaf; ik verslond die boeken" - én zijn rebelse karakter leidden ertoe dat hij de school al op zijn zestiende vaarwel zei en ging werken. "Een jaar lang in een vleesfabriek: ik werkte overdag, repeteerde 's avonds, rolde om vier uur in bed en ging om zes weer werken. Ik was jóng", lacht hij. Geld verdienen vond hij geweldig, want daarmee kon hij muziekmateriaal kopen, maar na een jaar besloot hij dat ploegbaas worden toch niet zijn droom was. Volgde nog een jaar legerdienst in Duitsland waaraan hij een hekel aan autoriteit overhield - "iets moéten doen, gaat er bij mij gewoon niet in" - en Willy was klaar voor een bestaan als rockmuzikant.Mis je de zee nog wel eens na al die jaren?"De eerste jaren kwam ik om de zoveel weken nog naar Oostende met de trein, want mijn moeder had wél een wasmachine. Als de trein dan Union Chimique (nu Proviron Functional Chemicals, red.) passeerde, dacht ik steevast 'thuis'. Tot ik op een dag in de omgekeerde richting spoorde. Station Noord werd aangekondigd en ik dacht voor het eerst 'thuis'. Ik herinner me dat moment omdat ik er zelf van schrok, het was een heel vreemde gewaarwording."Je komt niet meer terug?"Ach nee, ik ben content met hoe mijn leven tot nu toe gelopen is. Ik heb nergens spijt van. Spijt is wat de koe schijt. Daar doe ik niet aan mee. Natuurlijk heb ik ook wel foute of domme beslissingen genomen, maar ik blijf daarin niet hangen. Ik heb altijd van mijn muziek kunnen leven, dat is het enige wat telt voor mij. En ik woon doodgraag in Affligem.""Trouwens, je moet de Oostendenaren een beetje kennen... Als ik zou terugkeren naar waar ik vandaan kom, zou er algauw geroddeld worden dat ik een loser ben. En als ik een appartement op de zeedijk zou kopen, dan zou ik een dikke nek zijn. Hier kán ik gewoon niet winnen, zie je?" (grijnst)Ooit zei Guy Swinnen in een interview dat hij jouw 'ze-kunnen-allemaal-mijn-kloten-kussen'-mentaliteit bewonderde. Is die mentaliteit niet een klein beetje pose?"Mja... Ik had die mentaliteit echt wel, en nog altijd trouwens. Maar ik hoef het niet langer luid en met een stuk in mijn kraag te staan uitschreeuwen. (lacht) Ik leef zoals ik wil, ik doe wat ik wil... Dat is tegelijk mijn sterkte, denk ik. Ik ben te nemen of te laten. Pas op, ik ben wél heel trouw. Als ik me ergens voor engageer, dan doe ik dat ook. Ik ben de laatste om dan met flauwe excuses af te komen om ergens onderuit te geraken."Het heeft me vijf maanden gekost om je hier voor een interview te krijgen. Je was enthousiast maar had het al die tijd... druk."Ja, echt niet gelogen. Er was de theatertournee met The Scabs in het voorjaar. Het heeft enorm veel werk gekost om dat uitgesproken rockmateriaal in een akoestisch repertoire om te zetten, maar al zeg ik het zelf: het was fantastisch. En tot onze verbazing in geen tijd uitverkocht. Volgende zomer bestaat The Scabs 40 jaar, dus dan komt er een festivaltournee. We overwegen al een nieuwe, heel andere akoestische tournee voor voorjaar 2019. Ondertussen heb ik ook een soloalbum opgenomen dat binnenkort uitkomt, samen met Patrick Riguelle met wie ik doodgraag samenwerk.""De dagen dat ik niks te doen had, ging ik mijn moeder in Mortehan, een afgelegen dorpje in de Ardennen, opzoeken. Ze is 85 maar alive and kicking. Het huisje waar zij en mijn stiefvader jarenlang met vakantie gingen, konden ze op een bepaald moment het jaar door huren. Er is daar nu eens echt niks te doen, maar zij woont er graag. Als ze maar gelukkig is... Maar ze heeft het eeuwige leven niet, ik wil haar dus nu zo vaak mogelijk zien. Om elkaar nog alles te kunnen zeggen wat we nog te zeggen hebben."Familie lijkt belangrijk voor jou."Ik heb nog een zus die in Groot-Brittannië woont, die zie ik dus niet elke week. Maar toen mijn stiefpa enkele weken geleden 80 werd, regelde zij dat iedereen samen kwam in Mortehan om dat te vieren: de hele familie uit Engeland, mijn stiefbroers uit Oostende, mijn vrouw en ik. Zalig..."Je hebt zelf geen kinderen."Ik ben zélf nog een kind. (grijnst) Nee, het is er gewoon niet van gekomen. We hebben altijd volle gas geleefd, ik werk, zij werkt... Ik weet ook wel dat je dat allemaal moet kunnen combineren de dag van vandaag, maar ons leek dat niet te doen. Ik ben ook zes jaar ouder dan mijn vrouw. We hebben ons de vraag of we kinderen moesten krijgen wel gesteld, hoor. En ik was er niet tegen, maar het was ook niet iets wat ik nódig vond."(begint te lachen:) "Al zou het wel geestig zijn als er nog zo eentje als ik rondliep. Tegen wie ik dan zou kunnen zeggen: 'Wát heeft je leraar gezegd? Niks van aantrekken, ventje!'"Is de jeugd vandaag te braaf naar je zin?"Wij gingen betogen, en we vonden dat normaal. We kwamen op voor waarden waarin we geloofden, lieten het horen als we niet akkoord waren. Nu lopen er hoogstens nog wat mensen achter een tros witte ballonnen en dat levert dan niks op.""Zo lang dat die jonge gasten tegenwoordig ook thuis blijven wonen... Da's toch niet normaal? Het is op stráát dat je het leven ontdekt. Daar loop je met je kop tegen de muur, desnoods nog een tweede keer, en dan heb je iets bijgeleerd. Ach ja... Ik zeg niet dat vroeger alles beter was, hé."Volg je de actualiteit op de voet?"Ik ben een fervente Canvaskijker! 't Is niet omdat ik niet lang op school zat dat ik een dommekloot ben, hé. Ik ben echt wel geïnteresseerd in wat er in de wereld gebeurt en zeker ook in geschiedenis. Ik heb altijd graag goeie boeken gelezen, Orwell, Huxley... Als jonge gast las ik op het strand drie Lord of the Rings na elkaar uit.""In mijn hart blijf ik altijd een echte rocker", vertel je graag. Wat is een echte rocker? "In elk geval niet het cliché van een vent met een leren jasje en een vetkuif. Ook al draag ik dat leren vestje nog altijd, ja. (lacht) Het is een state of mind: trouw blijven aan je idealen en aan wie je bent. Ik zou het verschrikkelijk vinden als iemand over me zei dat ik niet meer dezelfde ben."En wat zijn die idealen?"Niks groots eigenlijk... Muziek blijven spelen toe da'k erbie stuuk'n. Mij gaan ze van het podium moeten dragen. Of duwen. Je zal het niet geloven, maar ik was als jonge gast eerder verlegen. Ik ging mij zeker niet mengen in gesprekken over onderwerpen waarvan ik niks wist, nog altijd niet trouwens. Maar eens op een podium kwam ik los, al van bij het begin. Daar ben ik op mijn plaats."