Een lánge strandwandeling zit er tegenwoordig niet meer in voor Willy Willy. "Ik heb een klapvoet en daar geraak je niet ver mee", klinkt het verontschuldigend. "Normaal rol je je voet af als je stapt. Die van mij doet dat niet meer, waardoor ie telkens op de grond 'ploft'. Als ik door de gang in het hospitaal loop, horen ze me van ver komen: klak-niks, klak-niks..." Hij grijnst breed, en dat zal hij die namiddag in Oostende nog dikwijls doen. We besluiten ons dan maar in Hotel du Parc te nestelen, waar Willy sowieso al wilde afspreken, "omdat ze daar nog deftige koffie serveren". Het is dan ook een beetje een ontgoocheling als blijkt dat de filterkoffie van weleer vervangen is door 'gewone' koffie en vooral dat de uitbater die hij graag nog eens had weergezien - for old times sake - de zaak eind vorig jaar heeft overgelaten. "Nu ja, de koffie smaakt nog altijd, daar niet van", troost hij zichzelf.
...