Jessie Provoost en Sofie Ternest, allebei hardwerkende mama's, leerden elkaar kennen op de revalidatiedienst van AZ Delta, campus Westlaan, in Roeselare. Daar werkten ze tien jaar lang samen als ergotherapeuten. "Daarbij kwamen we veelal in contact met mensen met een niet-aangeboren hersenletsel, die bijvoorbeeld verlamd raakten na een trombose. Omdat de kans op een volledig herstel vaak eerder klein was, bestond onze taak erin om die mensen zo zelfredzaam mogelijk te maken."
...

Jessie Provoost en Sofie Ternest, allebei hardwerkende mama's, leerden elkaar kennen op de revalidatiedienst van AZ Delta, campus Westlaan, in Roeselare. Daar werkten ze tien jaar lang samen als ergotherapeuten. "Daarbij kwamen we veelal in contact met mensen met een niet-aangeboren hersenletsel, die bijvoorbeeld verlamd raakten na een trombose. Omdat de kans op een volledig herstel vaak eerder klein was, bestond onze taak erin om die mensen zo zelfredzaam mogelijk te maken."Omdat mensen met een beperking al begrensd zijn in hun bewegingsvrijheid, is makkelijke kledij absoluut onontbeerlijk. "Mensen in een rolstoel opteren dan vaak voor een joggingbroek, maar die komt niet altijd hoog genoeg achteraan, waardoor ze vaak met de rug bloot zitten", legt Sofie uit. "Bovendien is het niet bepaald praktisch als je bijvoorbeeld naar het toilet moet. Probeer maar eens een broek uit te doen met knopen of ritsen terwijl je je moet vasthouden aan een steuntje..."In hun dagdagelijkse job zagen Jessie en Sofie dat er dus duidelijk nood was aan aangepaste kledij. Niet alleen bij mensen met een beperking, maar ook bij ouderen. Voor gespecialiseerde kledij moest je meestal naar het buitenland kijken, met een hoog kostenplaatje als gevolg. "Bovendien was die absoluut niet modieus", merkt Jessie op. "Ook dat is de laatste jaren belangrijker geworden. Mensen in een rolstoel komen veel meer buiten dan vroeger en dan is het aangenaam om er ook goed uit te zien. Wat meer is, ook mantelzorgers vinden het heel belangrijk dat de personen in kwestie zich zelfzeker voelen in die aangepaste kledij. Een belangrijk element om hen uit een zeker sociaal isolement te halen."De twee daadkrachtige dames staken eind 2015 de koppen bij elkaar en nauwelijks een paar maanden later waren ze al volop bezig met de productontwikkeling. Niet simpel, aangezien de twee geen achtergrond hadden in textiel en ontwikkeling, laat staan in het op poten zetten van een webshop. Terwijl Jessie de keuze van de stoffen en de productie opvolgde, nam Sofie de administratie, marketing en fotoshoots voor haar rekening. Zowel het bureau als de stockage vond onderdak bij Jessie thuis. De koe bij de hoorns vatten, heet zoiets. "We zijn vooral vrouwen die eerder naar oplossingen kijken, in plaats van naar eventuele problemen", aldus Sofie. "We legden onze eigen ervaringen naast die van andere ergotherapeuten, medewerkers van het Wit-Gele Kruis en mensen uit onze doelgroep. We ontwikkelden allereerst een rolstoelbroek, waarvan de achterkant hoog genoeg komt. De naden werden platgestikt om doorzitwonden te voorkomen, de broekzakken zitten aan de zijkant, hij heeft een diepe rits en een stevige elastiek en de pijpen zijn lang genoeg, zodat je ze op maat kan inkorten. En minstens even belangrijk: hij ziet eruit als een klassieke broek."De twee bouwden langzaam maar zeker een betaalbare collectie uit voor een breed publiek. En dat is dus niet alleen voor mensen met een beperking of senioren. Parkinsonpatiënten bijvoorbeeld, of mensen die weinig of geen gevoel meer hebben in hun vingers. Probeer dan maar eens een jas dicht te doen... Daarom ontwikkelden ze een jas, waarvan de ritsuiteinden magnetisch in elkaar klikken, waardoor hij met één hand makkelijk te sluiten is. "Een techniek die overigens al gebruikt werd, in het wielrennen, maar bij ons in de zorgsector nog niet."Ondertussen werken de twee dames ook hard aan broeken met onopvallende ritsen aan de zijkant zodat patiënten sneller en discreter verschoond kunnen worden, wat ook de arbeidsintensieve taken van de verplegers of verzorgers moet verlichten. Elk seizoen willen ze enkele stukken en nieuwigheden aan hun collectie toevoegen. Zo denken ze nog onder meer aan een kostuumjas en een hemd met magnetische knopen.De interesse is groot, zeker sinds de kleren ook te vinden zijn in het merendeel van de thuiszorgwinkels in Vlaanderen. "Daarbij is er vooral veel vraag vanuit West-Vlaanderen, meer bepaald de kuststreek, waar veel ouderen wonen. We merken ook dat velen daarbij hun trots moeten overwinnen, alsof ze nog maar eens moeten toegeven aan hun beperking. Maar wie de stap zet, wil niet meer terug. De dankbaarheid is enorm."Op vandaag heeft Jessie, van wie haar man zelfstandig is, haar parttimejob als ergotherapeut opgegeven om zich volledig te focussen op So Yes Fashion. "Het was op een gegeven moment een kwestie van keuzes maken. Ik mis de job zeker, ja, maar met ons merk heb ik toch nog het gevoel iets te kunnen doen voor de mensen." Ondertussen draaien de twee break-even, maar ervan leven, lukt nog niet. "Dat was ook nooit ons opzet. De enige reden waarom we iets willen verdienen, is om weer te kunnen investeren in onze producten."