"Aha! Boerebeutere!" Paul Verhaeghe smeert een broodje bij het naar zijn smaak perfect zachtgekookte ei dat hem in de schaduw van een imposante boom op het erf van de Sterhoekhoeve in Anzegem wordt geserveerd. "Ik spreek eigenlijk alleen nog West-Vlaams als ik samen ben met mijn zussen. En dan lachen ze om mijn verouderde taalgebruik." Paul Verhaeghe noemt zijn West-Vlaams 'bevroren in de tijd'. Sinds hij op zijn achttiende in Gent psychologie ging studeren, komt hij hier dan ook nog zelden terug. Hij vond zijn eerste jobs in de geestelijke gezondheidszorg in Sint-Niklaas en Eeklo. "Mijn patiënten moesten me goed begrijpen, ik schakelde zonder daar veel over na te denken over op Algemeen Nederlands. Bovendien bouwde ik toen ook een nieuwe sociale kring uit, waar mijn West-Vlaams ook geen plaats meer vond. Het was een noodzaak, geen bewuste keuze."
...