"We woonden vier jaar in ons eigen huis in Kortemark, toen Marc door een hersenbloeding getroffen werd. Dat was in 1995, de kinderen waren zeven en vier jaar. Het was een bijzonder moeilijke tijd. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik in 2004 borstkanker. Ik was 39 jaar. Was de diagnose hard, de behandeling ervan was nog harder. Er werd een borst geamputeerd, de lymfeklieren in de oksel werden ook weggenomen, waardoor ik nu met een ambetante arm zit. Maar de chemo die daarop volgde... Ik ben daar zo ziek van geweest, na de zesde chemo kon ik niet meer. Ik wou niet meer verder. Ik wist ook dat het erop of eronder was. Gelukkig sloeg de chemotherapie aan. Een lange tijd van revalidatie brak aan. Ik herinner me nog dat mijn huisarts zei 'kanker is...

"We woonden vier jaar in ons eigen huis in Kortemark, toen Marc door een hersenbloeding getroffen werd. Dat was in 1995, de kinderen waren zeven en vier jaar. Het was een bijzonder moeilijke tijd. Alsof dat nog niet genoeg was, kreeg ik in 2004 borstkanker. Ik was 39 jaar. Was de diagnose hard, de behandeling ervan was nog harder. Er werd een borst geamputeerd, de lymfeklieren in de oksel werden ook weggenomen, waardoor ik nu met een ambetante arm zit. Maar de chemo die daarop volgde... Ik ben daar zo ziek van geweest, na de zesde chemo kon ik niet meer. Ik wou niet meer verder. Ik wist ook dat het erop of eronder was. Gelukkig sloeg de chemotherapie aan. Een lange tijd van revalidatie brak aan. Ik herinner me nog dat mijn huisarts zei 'kanker is een werkwoord'. In 2006 heb ik dan ook voor een borstreconstructie gekozen. Dat was belangrijk voor mij, als vrouw.""Door alles wat ik meemaakte, ben ik anders in het leven gaan staan. Ik ben mij gaan engageren voor Kom Op tegen Kanker, waarvan de werking in Kortemark bijzonder goed draait. Om de twee jaar is er de toogmarathon. In 2009 vroeg het bestuur of ik meter van die editie wou zijn. Ik hield de boot eerst wat af, was wat wantrouwig, want ik stelde mij daar één grote zuippartij bij voor, maar ik heb mijn mening moeten herzien. Uiteindelijk draait alles om een zo groot mogelijke opbrengst. Dat was het begin, en ik ben bij KOtK gebleven. Wist je dat Kortemark de voorbije twee jaar 130.000 euro aan KOtK heeft overgemaakt? Frank De Boosere wist ons te vertellen dat we koploper in Vlaanderen zijn. Het geld gaat voor 85 procent naar onderzoek, wat zo belangrijk is. Tegenwoordig is chemo dragelijker, is er immuuntherapie...""Nu doe ik vooral de praktische zaken bij KOtK, zoals de jaarlijkse confituur- en advocaatverkoop, het kipfestijn en de workshop kerstdecoratie. Dit jaar is het al de derde keer dat ik dit organiseer. Vorig jaar waren er 200 deelnemers. Gelukkig kan ik rekenen op vele medewerkers en samen vormen we een sterk team. Sowieso houd ik van bloemschikken. Ik volg momenteel bij CVO een cursus. Volgend jaar wil ik een cursus 'thermomix' volgen. Ik heb zo'n toestel in mijn keuken en ben daar bijzonder tevreden over. Eerder volgde ik al cursussen bakken. Ik sta graag in mijn keuken. Eigenlijk ben ik heel graag thuis. Niettegenstaande Stef, mijn partner die vrachtwagenchauffeur is, een hele week in Frankrijk rijdt en pas in het weekend thuis is, voel ik mij niet eenzaam. Ik heb heel graag dat mensen op bezoek komen, voor een kopje koffie en wat gebak. Wat ook heel vaak gebeurt.""Ik ben maar zelden alleen. Ik werk ook nog drie dagen bij Familiezorg en pas heel geregeld op mijn kleinkindjes. Mijn dochter Evelien woont hier vlakbij. Haar zoontje Nand komt elke dinsdagnacht bij mij slapen. Ik kijk er al naar uit wanneer zij volgend voorjaar voor de tweede keer mama wordt. Ook Lynn, de dochter van Stef en even oud als Evelien, heeft twee kindjes. Het is zo fijn om te zien dat ook onze dochters en kleinkinderen het zo goed met elkaar kunnen vinden. Vier jaar geleden beslisten Stef en ik om onze huizen te verkopen en samen iets nieuws te bouwen. Het voelt goed zoals het nu is, ondanks alles."