Vandaag keek ik naar het nieuws in de hoop inspiratie te vinden voor een nieuwe column. Niet dat ik anders niet naar het nieuws kijk maar als je wekelijks met een ander onderwerp op de proppen moet komen, ben je nu eenmaal extra alert voor elk medium dat mogelijk een flits van inspiratie zal ontsteken in je (soms uitgebluste) hersenen. Dus ik zie Annelies Van Herck verschijnen en het eerste wat ze zegt, is dat we aan zo'n tienduizend besmet...

Vandaag keek ik naar het nieuws in de hoop inspiratie te vinden voor een nieuwe column. Niet dat ik anders niet naar het nieuws kijk maar als je wekelijks met een ander onderwerp op de proppen moet komen, ben je nu eenmaal extra alert voor elk medium dat mogelijk een flits van inspiratie zal ontsteken in je (soms uitgebluste) hersenen. Dus ik zie Annelies Van Herck verschijnen en het eerste wat ze zegt, is dat we aan zo'n tienduizend besmettingen per dag zitten.'Verdomme, ik was dat kl*tevirus vergeten', mompelde ik in mezelf. En dat terwijl ik me de dag ervoor nog behoorlijk heb zitten opjagen toen ik met vriendinnen wilde afspreken en ik in een tijdsspanne van tien minuten vier keer van tafel moest veranderen omdat er telkens een nieuwe persoon toekwam. Ik heb namelijk énorm veel vriendinnen. Zeker vijf. Maar vijf is dus eentje te veel als je de dag van vandaag een sociale activiteit wenst te ondernemen. Dus probeerden we het creatief op te lossen door ons te verspreiden over twee tafels en dan wat te zitten roepen naar elkaar over een afstand van anderhalve meter. De sympathieke uitbaatster zag het wat angstig aan, onderwijl de omgeving afspeurend naar een combi. Ik onderdrukte een geërgerde zucht, mensen zoals zij zijn het grootste slachtoffer van deze crisis en ik ben wel zeker dat mijn arrogante gedrag haar dag er niet beter op zou maken.Het ding is, weinig dingen lijken onze dagen momenteel beter te kunnen maken. Ik observeer mijn omgeving en ik zie uitsluitend vermoeide mensen. Vermoeid omdat we allemaal weten dat het einde nog lang niet in zicht is en we bang zijn voor een tweede lockdown. Vermoeid bij de gedachte aan de economische en financiële crisis die nog lang nadat er een vaccin is gevonden zal aanslepen. 'Hopelijk komt er een leuk item na de sport', dacht ik nog toen het nieuws op zijn einde liep, 'een exotisch babydier of zo'. Maar neen hoor, blijkt dat Siberië aan het smelten is. Bij deze dus een oproep aan onze nieuwszenders: willen we afspreken dat het laatste item toch iets vrolijks mag blijven? Ik denk namelijk echt dat mensen wat positivisme zullen kunnen gebruiken in de nabije toekomst.