Evy Gruyaert houdt zeker wel van feesten, al hoeven die voor haar allerminst grootse proporties aan te nemen. Geef haar maar een feestje met friends and family, gezellig, onder elkaar, niet te veel poespas. Veel meer hoeft een feest voor Evy niet om het lijf te hebben. En ze zal het tijdens ons gesprek nog wel een paar keer herhalen: dat ze van Meulebeke afkomstig is en dat het dus wel een beetje die West-Vlaamse mentaliteit zal zijn, waardoor ze zelf ook doordrongen is van het idee dat een mens al zot genoeg doet als hij gewoon doet. Al is ze wel een keertje naar Tomorrowland geweest wat ze toch ook als een groots feest ervaren heeft maar dan vooral uit nieuwsgierigheid, "om het spel eens af te zien".
...

Evy Gruyaert houdt zeker wel van feesten, al hoeven die voor haar allerminst grootse proporties aan te nemen. Geef haar maar een feestje met friends and family, gezellig, onder elkaar, niet te veel poespas. Veel meer hoeft een feest voor Evy niet om het lijf te hebben. En ze zal het tijdens ons gesprek nog wel een paar keer herhalen: dat ze van Meulebeke afkomstig is en dat het dus wel een beetje die West-Vlaamse mentaliteit zal zijn, waardoor ze zelf ook doordrongen is van het idee dat een mens al zot genoeg doet als hij gewoon doet. Al is ze wel een keertje naar Tomorrowland geweest wat ze toch ook als een groots feest ervaren heeft maar dan vooral uit nieuwsgierigheid, "om het spel eens af te zien".In haar voorkeur voor bescheiden feestjes ziet ze wel degelijk een weerspiegeling van hoe ze zelf is. "Ik ben geen tafelspringer, ik val liever niet te veel op. Daar bestaan inderdaad misverstanden over. Als je een job hebt in de media wordt algauw gedacht dat je dan ook wel graag alle aandacht naar je toe trekt. Dat klopt niet. Ik hou me in het dagelijkse leven het liefst low profile. Maar daarnaast presenteer ik graag en dan ben ik zeker meer aanwezig. Maar ook dat is Evy, ik speel geen typetje of zo. Ik blijf mezelf, maar dan binnen het welomlijnde kader van mijn opdracht."Jezelf eens goed laten gaan, dat hoeft niet voor jou?"Oh, dat kan best ook wel eens. Maar dat zal dan toch alleen in een omgeving zijn waar ik me volledig op mijn gemak voel, met mensen die ik goed ken. Ik ga ook wel eens uit mijn dak, maar dan weloverwogen." (glimlacht)Welk feest ga jij nooit vergeten?"Het verrassingsfeest dat mijn man voor mijn 33ste verjaardag organiseerde. Ik was hoogzwanger, we zouden samen iets gaan eten bij Gaston, een restaurant met een heerlijk dakterras in Gent, waar we graag komen. Maar toen ik daar de deur opentrok, bleek er dus een hoop volk voor mij te zijn. Surprise! Nu ben ik wel iemand die graag op voorhand weet wat er op haar afkomt, dus dat moest wel even bezinken. (lacht) Het is een heel tof feest geworden, en het zal me altijd bijblijven, maar eigenlijk hoeft zoiets voor mij niet. Want nadien bleef ik wat zitten met het gevoel dat ik iedereen maar vluchtig had kunnen spreken, terwijl het allemaal mensen waren die ik echt graag ontmoet. Ik hou al bij al nog het meest van een goeie babbel, samen iets eten, vertellen hoe het echt met ons gaat. Kortom, zo'n verrassingsfeest is leuk, maar het mag bij één keer blijven.""Iets heel anders: ik bewaar ook warme herinneringen aan de communiefeesten van mijn broer en ik. Dat waren van die traditionals, in feestzaal De Visscherie in Oostrozebeke. Dan kocht mijn moeder speciaal voor de gelegenheid een nieuw kleedje in een boetiek in Tielt, en stak ze ons ook in het nieuw. Ik hield van die sfeer, ook al vind ik de formule niet meer van deze tijd. De eerste communie van ons zoontje dit voorjaar vieren we gewoon hier bij ons in de tuin, waar de kinderen zich kunnen uitleven. Want dat miste ik vroeger wel, toen zaten we de hele namiddag aan tafel."Hoe was jij dan wel als puber?"Ik heb in elk geval geen zware puberteit doorgemaakt. Ik haalde geen rare toeren uit, heb nooit een sigaret gerookt, laat staan straffer spul. Dat heeft me ook nooit aangetrokken. Ik was dan wel geen rebel, toch deed ik mijn goesting. Ik wist al vroeg dat ik talen wilde studeren en ging daar ook voor. Maar toen ik dan begon te werken als zakelijk vertaler-tolk, wist ik al snel dat het niks voor mij was. In die zin heb ik toen weliswaar laattijdig gerebelleerd door me in te schrijven voor een VRT-wedstrijd en daarmee een parttimecontract bij Radio Donna te winnen. En dat bleek wél een droomjob te zijn."Er zat ook als jongedame geen fuifnummer in jou?"Niet bepaald, al herinner ik me dat ik erg uitkeek naar mijn eerste fuifje. Ik dans graag. Ik kan helemaal opgaan in de flow van het dansen, zoals ik dat vandaag ook in yoga of in een loopsessie vind. Ik was niet geïnteresseerd in Buffalo's of een Zino&Judy-outfit zoals veel leeftijdsgenoten, ik wilde louter naar gelegenheden waar ik kon dansen. Op mijn zestiende was het eindelijk zover: mijn eerste fuifje in de tenniszaal in Meulebeke; mijn pa haalde me stipt om twaalf uur weer op." (lacht) "Ik ging toen ook graag turnen op vrijdagnamiddag trouwens. Ik kon en kan blijkbaar niet zonder beweging. Pas als ik daar volledig in opga, kan ik mijn hoofd leegmaken. En dat had ik dus ook als kind al nodig, ik was best wel een piekeraartje. Ik geraakte snel overprikkeld, had soms zelfs migraineaanvallen als gevolg daarvan, en bewegen bleek een manier te zijn om dat te kanaliseren."Je bent acht jaar samen met je man, maar niet getrouwd. Bewust?"Nóg niet getrouwd, want dat zal er nog wel van komen. Waarom? Omdat we het fijn zouden vinden om elkaar op een bijzondere dag nog eens te tonen dat we elkaar echt graag zien en de rest van ons leven samen willen doorbrengen. Maar het wordt zeker geen feest met Lac du Connemara-toestanden! Gewoon een feest zoals wij dat graag hebben.""Ik was 32 toen ik Frederik ontmoette, en het voelde in alle opzichten juist tussen ons. Voordien had ik wel een paar langere relaties, want een fladderaar ben ik zeker nooit geweest. Maar die bleken dan toch nooit helemaal te matchen, en daar ging ik dan liever niet mee door. Zeker niet met kinderen in mijn achterhoofd. Ik hoor nog altijd wel eens koppels zeggen dat ze hun relatie gaan redden door een kind te krijgen. Good luck, denk ik dan. Het kan maar beter héél goed klikken tussen twee mensen voor ze aan kinderen beginnen, volgens mij."Jullie hebben er intussen zelf twee."Ik heb nooit een grote kinderwens gehad, al sloot ik dat ook nooit uit. Ik ben niet het type dat smelt als er iemand met een buggy komt binnenwandelen. Maar als ik dan toch denk de ware gevonden te hebben, kunnen we er maar beter werk van maken, dacht ik." "Daar zit mijn West-Vlaamse nuchterheid weer voor iets tussen, zeker? Ik heb kinderen hebben nooit geromantiseerd. Ik wist dat het geen walk in the park zou zijn. Het betekent dat je je leven aanpast in functie van hen, vroeg opstaat... Maar dat doe ik dan ook gewoon, met veel liefde overigens, ook al is het soms lastig."Het moederschap heeft jou niet veranderd?"Neen. Er is een laagje bijgekomen, dat wel. Er is nu ook mama Evy. Maar alle andere Evy's zitten ook nog in mij, wees gerust."Je maakt je geen zorgen over de wereld waarin je kinderen opgroeien?"Ik heb geen oogkleppen op. Ik zie ook dat er veel fout loopt in de wereld. Maar dat dachten onze ouders ook al. We kunnen alleen maar ons best doen, denk ik. Ik heb mijn zoontje deze ochtend nog uitgelegd waarom hij nu een drankje in een fles van gerecycleerd materiaal meekrijgt naar school in plaats van de petflesjes die hij voordien meekreeg en die hij veel leuker vond. Ik heb hem verteld dat dat beter is voor onze planeet en dat hij zo zijn steentje bijdraagt aan een betere wereld. Waarop hij me vroeg wat dat dan wel is, een planeet. Maar tegen dat we de school bereikten, had hij er al vrede mee. Hij zou zelfs zijn vriendje Cyriel vragen om voortaan ook een thermosflesje mee te brengen." (lacht)"Maar ik ben geen doemdenker, neen, wel een realist. Ik zal ook mijn hart vasthouden als mijn kinderen voor het eerst met hun fietsje door het verkeer moeten, maar daar zal ik hen zo goed mogelijk op voorbereiden."Deze zomer word je er zelf 40. Mijlpaal?"Wel, voor de eerste keer heb ik het gevoel dat ik groot word! Dat had ik niet bij 20 of 30. Pas op, voor mij is the sky nog altijd the limit. Maar het valt me op dat ik inderdaad al een eind op mijn route gevorderd ben: een vaste relatie, een eigen huis, kinderen... Zo dacht ik vroeger ook over veertigers, die hadden het ogenschijnlijk allemaal voor mekaar. Nu ik daar zelf ben, is het dubbel: ik ben blij met wat ik heb, maar verwacht tegelijk nog veel van de toekomst." En hoe ver ga je om er goed uit te blijven zien?"Er goed uitzien hangt voor een groot deel samen met goed in je vel zitten, denk ik. In beweging blijven is het belangrijkste. Niks extreems. Gewoon elke dag voldoende stappen zetten, minstens een kwartiertje buiten zijn, je hersenen in beweging houden... Ik zie er zelf inderdaad graag goed uit, maar ik wil mezelf blijven. Ik beweer niet dat ik een hangend ooglid waar ik echt last van heb niet zou laten corrigeren. En zeker in de mediawereld is het verleidelijk om te proberen de tijd wat tegen te houden. Maar het gaat gauw te ver, met een onnatuurlijke mimiek als gevolg. Nu, Frederik zal het me in elk geval wel op tijd zeggen: ' Gruyaert, doe maar gewoon...'"