Ergens achter mij hoor ik hem, als een dikke hommel. Zoemend. Alsmaar luider. Ik durf niet achterom te kijken. Ik maak me groot en houd de adem in. Een lange schaduw schuift voorbij. De snoet wordt zichtbaar. Shell zie ik in een ooghoek. Een, twee, drie, vier opleggers. De warme wind krijgt weer vrij spel en geeft me een smak. Ik maak een corrigerende stuurbeweging en slaak een diepe zucht. Zo voelde mijn eerste confrontatie met een road train langs de Stuart Highway.
...