Dat brengt met zich mee dat mama Anje Cattoor intussen de helft van haar vier mannen min of meer kwijt is. Zij houdt enkel nog eega Frank en hun benjamin Pieter aan haar nabije zijde over.
...

Dat brengt met zich mee dat mama Anje Cattoor intussen de helft van haar vier mannen min of meer kwijt is. Zij houdt enkel nog eega Frank en hun benjamin Pieter aan haar nabije zijde over.Mathias blikt met gemengde gevoelens terug op het nog niet helemaal afgelopen 2018. "Het begon uitstekend op stage en de parameters ontlokten een euforisch gevoel. Helaas ben je in een genadige conditie vatbaarder voor kwaaltjes en dus werd ik aansluitend ziek. Dat sleepte aan zodat ik Gent-Wevelgem, waarop ik mijn zinnen had gezet, moest overslaan. Een voetnoot in vergelijking met het drama dat Michael Goolaerts twee weken later overkwam in Paris-Roubaix. Weer een voetnoot dat de hele ploeg daarna weken uit competitie bleef en koersritme ontbeerde, maar het was niet anders. In Duinkerke ging het opnieuw de betere kant op. Mijn wassend vormpeil kon ik vertalen in een dichtste ereplaats in Puivelde Koerse, na Dennis Coenen. Dat geeft de burger moed en dus was ik ook blij dat ik ter elfder ure werd opgeroepen om deel te nemen aan de GP Marcel Kint van en naar Zwevegem. Ik had het beter afgewimpeld want na een goede koers werd ik op drie kilometer van de finish meegesleurd in andermans val en vol op een borduur gekatapulteerd. De averij was niet minnetjes: een barst in het linkerbekken hield mij een kleine maand aan de kant. Foetsie dus Ronde van Luxemburg, die als een voornaam objectief stond genoteerd.""Het was vanaf nul herbeginnen en mijn herstel had veel weg van de Processie van Echternach: drie stappen vooruit, twee stappen achteruit. In de Elfstedenronde, halfweg juni van en naar Brugge, kon ik mij al aardig inzetten voor mijn kopman Wout Van Aert die evenwel kettingbreuk leed. Herbeginnen in Brugge was te voortvarend en ik betaalde er ook een prijs voor. Tot mijn niet geringe verbazing reed ik de zware Ronde van Oostenrijk vlot uit. Daarna volgde een nieuwe forse terugval, omdat het littekenweefsel, maar niet op de juiste plaats kwam, wat ten koste van mijn rug verliep. Dat weerhield er mij van om me in de finales van de Tour de Wallonie in de debatten te mengen. Nu lijkt de beterschap zich almaar meer door te zetten. Ik maakte een goede beurt in de Great War Remembrance Race van Nieuwpoort naar Ieper en in de supersonische (bijna 48 km per uur gemiddeld, red.) kermiskoers van Izegem kon ik mij handhaven in de uitgedunde hoofdgroep en nog naar een zesde plaats spurten. Het inspireert mij om er tijdens de resterende weken nog meer dan wat van te maken."Mathias' verre droom om ooit deel uit te maken van een WorldTour-team is niet dichterbij gekomen. "Dat was ook niet aan de orde", reageert Mathias daarop. "Ik lig immers nog een jaar onder contract bij Nick Nuyens, met wie ik het overigens heel goed kan vinden, net als met Wout van Aert trouwens. De perikelen rond het team in 2019 houden mij niet wakker, ik focus mij liever op de koersen. Het enige wat wij als betrokken coureurs vragen, is rust en sereniteit zodat wij in optimale omstandigheden kunnen uitvoeren wat van ons verwacht wordt. Wij vormen nog steeds een hecht blok dat het al bij al niet slecht gedaan heeft. Doorzetten was niet vanzelfsprekend na de mokerslag die wij op 8 april incasseerden bij het overlijden van Michael Goolaerts, dé sfeermaker in ons midden. De leegte die hij naliet, zien we nog altijd met lede ogen en een kop vol tranen aan. Onze samenhorigheid is een doorlopend mooie herinnering aan 2018, die ons bij voorbaat sterkt voor 2019."