We zijn halfweg januari en Bingoal-Wallonie Bruxelles, de Waalse opleidingsploeg met Christophe Brandt aan het hoofd, heeft voor de tweede keer in ruim een maand tijd zijn tenten opgeslagen in Diamante Beach, een bij wielrenners gerenommeerd viersterrenhotel in Calpe. Hier, aan de bijna altijd zonnige Costa Blanca, bereiden zijn renners zich voor op een nieuw wielerseizoen. Eén van hen is Eliot Lietaer. De 29-jarige Zwevegemnaar begint aan zijn negende campagne bij de grote jongens en heeft intussen alles gezien. "Natuurlijk kom ik hier graag, maar geef mij toch maar Mijas Costa aan de zuidkust van Spanje, waar mijn ouders al jaren een tweede verblijf hebben. Daar voel ik me pas echt thuis. Het is ook mijn tweede thuis. Ik heb er internet en ik kan er naar de Vlaamse televisie kijken. En persoonlijk vind ik het er ook beter om te trainen. De wegen zijn er rustiger en je kan ...

We zijn halfweg januari en Bingoal-Wallonie Bruxelles, de Waalse opleidingsploeg met Christophe Brandt aan het hoofd, heeft voor de tweede keer in ruim een maand tijd zijn tenten opgeslagen in Diamante Beach, een bij wielrenners gerenommeerd viersterrenhotel in Calpe. Hier, aan de bijna altijd zonnige Costa Blanca, bereiden zijn renners zich voor op een nieuw wielerseizoen. Eén van hen is Eliot Lietaer. De 29-jarige Zwevegemnaar begint aan zijn negende campagne bij de grote jongens en heeft intussen alles gezien. "Natuurlijk kom ik hier graag, maar geef mij toch maar Mijas Costa aan de zuidkust van Spanje, waar mijn ouders al jaren een tweede verblijf hebben. Daar voel ik me pas echt thuis. Het is ook mijn tweede thuis. Ik heb er internet en ik kan er naar de Vlaamse televisie kijken. En persoonlijk vind ik het er ook beter om te trainen. De wegen zijn er rustiger en je kan er meer bergop fietsen. Maar ik kan me inbeelden dat Calpe, puur op vlak van infrastructuur, voor mijn ploeg interessanter is. Je hebt hier alles voor handen."Lietaer moet eens lachen als we hem naar zijn favoriete trainingsroutes in de streek van Calpe vragen. "Weet je, ik kom hier al negen jaar en ken mijn weg nog altijd niet. Maar overal waar ik kom, herken ik het wel. Mijn tactiek op een ploegstage is altijd dezelfde: verstand op nul en de groep volgen. Als ik in Andalusië ben, stop ik tijdens mijn training wanneer ik daar zin in heb en als ik een uur langer wil trainen, kan dat ook perfect. Hier in Calpe stel ik me low profile op en doe ik wat de anderen doen."De voorbije twee maanden is de Zwevegemnaar amper in België geweest. In december was er eerst een achtdaagse ploegstage in Calpe. "En meteen na Kerstmis ben ik afgereisd naar Mijas, waar ik tot 12 januari ben gebleven. Daarna was ik een dag of drie thuis, vooraleer de tweede ploegstage in Calpe begon. Ook mijn ouders, Luc en Carine, zijn de laatste dagen naar ons huis gekomen. Ze zijn daar vaak, vooral in de winter. Om te fietsen met de elektrische fiets en om te wandelen. En mijn vader, die vroeger op hoog niveau volleybal gespeeld heeft, trekt er ook wel eens naar de fitness."Lietaer raakt maar niet uitgepraat als we over zijn tweede thuis praten. Zo zat hij één dag zelfs eens ruim zeven uur in het zadel voor een rit over meer dan 200 km en 4.000 hoogtemeters. "Mijn trainer, Christophe Prémont, had op mijn schema het volgende gezet: a long one van zes uur. Maar ik dacht: we zullen er eens een stukje aanbreien. (glimlacht) Het was een uitdaging om dat parcours te doen. Voor mij zijn dat de mooiste momenten in mijn bestaan als wielrenner. Soms rijd ik daar twee uur door de bergen zonder iemand tegen te komen. Je bent enkel met jezelf bezig en aan het vechten tegen de opkomende hongerklop. (grijnst) Dat is vaak het verdriet van de koers. Je komt als wielrenner op veel plaatsen, maar ziet er niets van. Hotel, bus, koersen, bus, hotel. Daar blijft het meestal bij. En tijdens de koers kijk je meestal best naar het wiel voor je. (lacht) Anders komt het niet goed."Lietaer opende afgelopen zondag zijn seizoen met La Marseillaise en is momenteel aan de slag in de Ster Van Bessèges. Daarna volgen Ronde van Murcia, Ruta del Sol, Omloop Het Nieuwsblad, Nokere Koers en de Settimana Coppi y Bartali. "In 2018 heb ik mijn rug gebroken en kende ik een heel moeilijk jaar. Daarna was ik extreem gemotiveerd om terug te vechten en me te bewijzen. Dat is mij gelukt, maar ook daarna kreeg ik opnieuw een terugslag door knieproblemen, een valpartij en een voedselvergiftiging. Dat heeft toch een beetje een domper gezet op 2019."Hij is naar eigen zeggen rustiger geworden, benadrukt Lietaer. "Ik ken intussen mijn lichaam en weet wat mogelijk is. Als ik ervoor leef, kan ik in rittenkoersen meedoen voor de top tien en zelfs top vijf. Maar ik weet na al die jaren dat winnen voor mij heel moeilijk is. En dat schitteren in Luik-Bastenaken-Luik te hoog gegrepen is. Ik kan maar doen wat ik kan. Je hebt vaak ook niet alles zelf in de hand. Zonder al die tegenslagen had mijn carrière er ongetwijfeld anders uitgezien. Maar ik blijf ambitieus. Eigenlijk heb ik nog één droom: een grote ronde rijden. Daarvoor moet ik naar een grotere ploeg. Niet per se een WorldTour-team, want er zijn ook procontinentale ploegen die daarvoor in aanmerking komen. Dat is vanaf nu mijn belangrijkste uitdaging."